ఇంటిలో ఉన్న డబ్బులన్నీ మందులకే సరిపోగా నిన్న ఉదయం నుండి అమ్మ అక్క సరిగ్గా భోజనం కూడా చెయ్యకుండా నాన్నను జాగ్రత్తగా చూసుకుంటున్నారు. నేను ఏదైనా చేద్దామంటే ఏమి చెయ్యలేని పరిస్థితి , నేను పెద్దయ్యాక అందర్నీ సంతోషంగా చేసుకోవాలన్న నా కల కల లాగే మిగిలిపోతోంది అంటూ నీరసంగా కళ్ళు మూతపడుతూ నెమ్మదిగా చెప్పగా ,
అది వింటున్న మాకు హృదయం చలించిపోతూ ప్రవీణ్ నువ్వు కూడా నిన్నటి నుండి తినలేదు కదూ అంటూ మహి భోజనం తీసుకురా అని చెప్పగా , పరిగెత్తుతూ తెచ్చి అమ్మ చేతికి అందివ్వగా , అమ్మ కన్నీళ్లను తుడుచుకుంటూ ముద్దలను నోటికి అందివ్వగా , వద్దు అమ్మగారు అమ్మ అక్క బాలు తినకుండా నేను తినలేను అని చెప్పగా , అమ్మ ప్రవీణ్ తలపై ఆప్యాయంగా నిమురుతూ నువ్వు ఎంత తొందరగా తింటే మీ అన్నయ్య అంత త్వరగా మీ అమ్మ మరియు అక్కయ్యలు కడుపు నిండా సంతోషంగా తినేలా చూస్తాడు అని మాట ఇవ్వగా , వెంటనే గబ గబా మొత్తం తినెయ్యగా ,
కన్నయ్య అని కళ్లతో సైగ చెయ్యగా వెంటనే కారు తాళాలు అందుకొనగా , ప్రవీణ్ నడవగలవా అని అమ్మ అడుగగా , నడుస్తా అమ్మ గారు అని చెప్పగా మహి చిన్నగా నడిపించుకుంటు కారులో వెనుక కూర్చోబెట్టి పక్కనే కూర్చుని ఇక ధైర్యంగా ఉండు అని చేతిని పట్టుకోగా , ముందుగా హోటల్ కు వెళ్లి మీల్స్ పార్సెల్ తీసుకొంటుండగా మహి వెళ్లి పళ్ళు కొనుక్కొని రాగా , దగ్గరలో ఉన్న క్లినిక్ కు వెళ్లి డాక్టర్ ను పిలుచుకొని ప్రవీణ్ ఇంటికి చేరుకొని లోపలికి వెళ్లగా ,ప్రవీణ్ అమ్మ , అక్కలు ఇద్దరూ బాధపడుతూ కట్లతో బెడ్ పై పడుకున్న సెక్యురిటి పక్కనే నాన్న గారు మీరు నా గురించి ఆలోచించి బాధపడకండీ అన్నింటికీ ఆ దేవుడే ఉన్నాడు , ముందు మీరు కొలుకోవాలి అది చాలు మాకు అని చెయ్యి అందుకొని చెబుతుండగా , అమ్మ అంటూ ప్రవీణ్ లోపలికి వెల్తూ అన్నయ్య డాక్టర్ ను పిలుచుకొని వచ్చారు అని చెప్పగా ,
డాక్టర్ గారు ఉదయం నుండి ఒక్క మాట కూడా మాట్లాడకుండా కన్నీళ్లు మాత్రమే కారుస్తూ కదలకుండా ఉండిపోయారు అని బాధపడుతూ చెప్పగా , డాక్టర్ అతడి దగ్గరకు వెళ్లి చెక్ చేసి బాడీ లో నుండి బ్లడ్ చాలా పోయినందువల్ల ఇలా స్పృహ కోల్పోయి , మనసులో మాత్రం ఎందుకో బాధపడుతున్నట్లుగా కన్నీళ్లు కారుతున్నాయి అంతే అంటూ , రిపోర్ట్స్ చూస్తూ ఎవరికో కాల్ చేసి అడ్రస్ చెబుతూ వెంటనే …
