రచన – ITACHI639,haran000
ఇంటి తూర్పు దిక్కు వేసవి సాయంత్రం ఎండలో బట్టలు ఆరేస్తుంది గీత. చీర కొంగు బొడ్డులో చెక్కుకొని, పచ్చి చీరని దండం మీద సరివేస్తుంటే, ఆమె పాలమేఘం నడుము పైకి సాగుతూ కుచ్చిళ్ళ ముడతలు విరుచుకుంటున్నాయి. ఆమె బిగుతులను మోస్తూ కష్టపడుతున్న జాకిటి చెమట ఆమె నడుము మేఘపు పళ్ళెం మీద చిన్న పూసలా జలపాతం జారుతుంది.
గేటు తెరుచుకొని వచ్చిన భరత్ ఆమె స్వేత నడుముని చూసి కనురెప్పలు ఆపేసాడు.
చేతిలో చిన్న సంచి నాడులు వేళ్ళతో నలుపుతూ, గీత వొంగుతుంటే మడత పడుతున్న నగుము చూసి తాను ఊపిరి తీసుకున్నాడు.
తనని గమనించిన గీత సిగ్గుతో మందహాసం చేస్తూ బకీటులో ఉన్న పచ్చి జాకిటి తీసి ఇటుగా దులిపోతే సరుపు నీటి తుంపురులు అతడి మొహం మీద జల్లుకొని ఆటంకం చెందాడు.
గీత: ఎయ్ పో లోపలికి.
భరత్: మిస్ మీరు స్వర్గానికి ఎప్పుడు వెళ్తున్నారు?
ప్రశ్న విని గీత వియక్తంగా, “ ఏంటి ” అంది.
భరత్: నిజం చెప్పండి మీ అంగుళీకం పోయింది కదా. మిమ్మల్ని స్వర్గానికి రానివ్వట్లేదని భూమ్మీదనే ఉండిపోయారు కదా.
ఎండలో గీత బంగారు చెంపలు గులాబీలా సిగ్గుపడ్డాయి.
గీత: ఏం మాట్లాడుతున్నావు పిచ్చి పిలగా
ముందుకి వచ్చి గీత పక్కనే నిల్చుని, గీత తన బ్రా తీసి క్లిప్పు పెడుతుంటే, “ మిస్ మీరు కష్టపడవద్దు. నేను మిమ్మల్ని చూస్తూ ఉండిపోతానేమో… ” అని మైమరిపుగా గీత నడుముని తదేకంగా చూస్తున్నాడు.
నిట్టూర్చుతూ లేచి, కొంగుని లాగి నడుము దాచేసింది.
గీత: ఏంటి?
భరత్: అరె ఏంటి మిస్ మీరు… అలా దాచేస్తారు.
గీత: ఏయ్… ఆపు నీ వేషాలు.
పక్కింట్లో ఎవరూ లేరు. రోడ్డు మీద పోయేవాళ్ళకి గోడ లోపల ఉన్న వీళ్ళు కనిపించరు.
భరత్: మిస్ ఒక్కసారి చూపించండి.
గీత: చి పో… స్టుపిడ్…అని చిరుకోపం నటిస్తూ బకెట్ మెట్ల పక్కన పెట్టి ఇంట్లోకి వెళ్ళింది కొంగుతో మెడ తుడుచుకుంటూ.
భరత్ చెప్పులు తీసి ఆమె వెనకే వెళ్ళి టేబుల్ మీద సంచి పెట్టి, “ మిస్ నాన్న మామడికాయలు ఇచ్చారు. మనకోసం మంచి రసాలు తీసుకొచ్చాను. ” అంటూ గట్టిగా చెపుతూ వంట గదిలోకి వెళ్తున్న గీత నడక ఆగేలా చేసాడు.
మామిడి పళ్ళని చూస్తే ఎవ్వరైనా చిన్నపిల్లలు …
