ఎపిసోడ్-95
లైసమ్మ పూకు పురాణం
“మీలా నాదంటూ ప్రత్యేకంగా చెప్పుకోవటానికి ఏమీలేదు గానీ మరదలా… అమ్మ కథే నాకథ… వివరంగా చెప్తాను బాగా విను క్రిస్టీ నీకు చాలా పనికొస్తుంది కూడా…” అంటూ… నా జీవితంలో అమ్మతో కలిసి అనుభవించిన కష్టాల అనుభవాలు తన భవిష్యత్తుకు ఉపయోగ పడేలా ఇంటరెస్టింగా, చదువుతున్న వారికి బాగా కసిరేపేలా చెప్పే ప్రయత్నం మొదలెట్టాను…
ఇక్కడికి రాక ముందు మేము పాకిస్తాన్లోని సిందూనది ఒడ్డుకు అనుకునివున్న ఆడవిలో, కొండల మధ్య ఓ చిన్న గూడెంలో వుండేవాళ్ళం… అక్కడి నుండీ అరేబియా సముద్రానికి దాదాపు నలభై కిలోమీటర్లు దూరం వుంటుందని కూడా మాకు ఇక్కడికి వచ్చేముందే తెలిసింది… ఆ చిన్న పల్లెటూరులో సిందూ నది ఒడ్డునవున్న తిప్పలాంటి ప్రదేశంలో ఊరికి చివరగా నదికి ఆనుకుని వుండేది మా ఇళ్ళు… ఊరంతా సూఫీల వర్గానికి చెందిన వాళ్లే కావటంతో ఎలాంటి గొడవలూ లేకుండా చాలా ప్రశాంతంగా జీవించేవాళ్ళం… ఊరంతా దాదాపుగా వ్యవసాయం, చేపలు పట్టే పనే చేసేవారు… పట్టిన చేపలూ, పండిన పంటలూ మాకు ఓ గంట ప్రయాణం దూరంలో వుండే కరాచీ సిటీలో అమ్మి వచ్చిన డబ్బులుతో ఆనందంగా జీవించేవారు మా గ్రామ ప్రజలు… మా అబ్బాజాన్ “సైఫుద్దీన్(36)” కూడా చేపలు పట్టేవాడు కావటంతో మాయిల్లు వున్న తిప్పపక్కగా రాళ్ళ మాటున తన చిన్నపాటి లాంచీని ఆపేవాడు రోజూ… మొదటి భార్య చనిపోవటంతో మానాన్న రెండవ భార్యగా వచ్చిన మా అమ్మీ “కైరూన్(22)” అందం, తెలివితేటలతో పాటు పూర్వికుల ద్వారా సంక్రమించిన ఆస్తుల కూడా వుండటం వల్ల బాగానే డబ్బులు పోగేసారు మా అప్పాజాన్… మా ఇంట్లో మా చాచీ “సుబ్నం(39)” తోపాటు నేనూ తమ్ముడు సత్తార్(7) కలిసి వుండేవాళ్ళం… భర్త చనిపోయిన చాచీతో పాటు అమ్మీ కూడా నాన్నకు అన్ని విషయాల్లో సహాయం చేస్తూవుంటే, నేనూ, తమ్ముడూ మా వూరి మదరసాలో చదువుకునే వాళ్ళం… ఇంటికి రాగానే నాన్న లాంచీలోనే వీధిలో వుండే పిల్లలతో కలిసి ఆడుకుంటూ ఈతలాడేవాళ్ళం సిందూ నదిలోనే…
అలా ఎంతో హాయిగా గడిచిపోతున్న మా గ్రామాన్ని, ఓ రమాధన్ పవిత్ర మాసంలో రోజా నిర్వహిస్తున్న రోజు తెల్లారి నమాజ్ తరువాత “అల్లాహ్ ఇచ్చిన ఈ …
