పార్వతమ్మ కి మనస్సంకటం వేరే..
ఆమెకు తెలుసు, విజ్జు ఎంత ముదిరిపోయాడో..ఆడతనం రుచులకెంత మరిగి పోయాడో..
గత రెండేళ్లుగా, తను అతడి మగటిమిని తనివితీరా జుర్రు కొన్నాక..ఇప్పుడిలా మొగుడు వచ్చేసరికి..తనని నడి సముద్రం లో వదిలేసి వెళ్ళిపోవటం భావ్యమా..అన్నదే ఆమె ధర్మ సంకటం..
కాకపోతే వాడింక కోడెతనం, వయస్సులో వున్నవాడే కాబట్టి, తనకి కావాల్సిన సుఖాలను వెతుక్కొని..అందు కోగల కళలు..అనుభవం సంతరించుకొనే వున్నాడు కనుక..త్వరగానే తాను లేని లోటుని భర్తీ చేసుకోగలడే మో.. తానింత ఫీల్ అవ్వాల్సిన పని లేదేమో..అని తనని తాను సమాధాన పరుచుకొంది..
ఆలోచించిన కొద్ది, గత రెండేళ్లలో ఏది ఎలా జరిగినా..భర్త తిరిగి రావటం తో తను అతడి అక్కరలు తీర్చటమే న్యాయ సమ్మతం..సాంఘిక ధర్మం అనిపించ సాగింది..
విజ్జుకి ఇటీవలే అమరిన సంగీత సఖ్యం, పార్వతమ్మ గుండె భారాన్ని కొంచం తగ్గించగా..ఆమె కూడా మెల్లగా నిద్రలోకి జారింది..
తెల్లవారు ఝాము కి తిరిగొచ్చిన విజయ్..తన తండ్రి తిరిగి వచ్చిన వార్త విని కోయ్యబారిపోయాడు.. నమ్మ లేనట్లు కొద్ది క్షణాలు..
ఆ వార్త, అతడిలో కొద్ది రోజులుగా ప్రోగుబడి, వుప్పొంగుతున్న కామావేశాన్ని..పూర్తి గా చల్లబరిచేసింది..
తను తల్లి తో, ఆ తర్వాత వీలైనప్పుడు సంగీత తో, తన ఈ కొద్ది రోజుల ఆబను యెలా..యెలా..తీర్చుకోవాలో అన్న అనేక ఊహల తో, కలల తో..ట్రైన్ రిజర్వేషన్ దొరకక పోయినా, బస్సు లో పడుతూ లేస్తూ, శర వేగంగా తిరిగి వచ్చాడు చెన్నైకి..
అతడి ముఖంలోని disappointment అర్ధం చేసుకున్న పార్వతమ్మ తనని వీపు తడుతూ ‘నిభాయించుకో..’ అన్నట్లు సున్నితం గా నవ్వింది..
తండ్రి నిద్ర లేచాక ఆ ఇద్దరూ initial తడబాట్లు..జంకు లు ముగిసాక, మామూలు గానే మాట్లాడుకొన్నారు..
మాటల సందర్భం లో, పరంధామయ్య తాము వూరికి తిరిగి వెళ్లిపోతున్నామని అని చెప్పినప్పుడు..విజయ్ తల మీద బాంబు పడినట్లైంది..
కొద్ది నిముషాల వరకూ నిశ్చేష్టుడై వుండిపోయాడు..
తల్లి వంక తేరిపారి చూసాడు..
ఆమె చిన్నగా “పాపను మేం తీసుకెళ్లుదాము అనుకుంటున్నాం..దాన్ని …
