Part-256
ఆ రోజు నాలుగుసార్లు దెంగులు పడేసరికి…., అందులోనూ అవ్వి తనకి ఇష్టం లేని వాడితో కాబట్టి…, బాగా అలసిపోయింది ప్రియ…., అందుకే బాలుగాడు ఇఱకుమ్మేశాక….., గుద్ద మూసుకుని పడుకుంది.
పొద్దున్న ఆరింటికి ఎందుకో ఫోన్ వైబ్రేట్ అవుతున్న స్పర్శకి నిద్ర లేచిన ప్రియ….., ఉన్నట్టుండి నిన్న జరిగిన విషయాలన్నీ గుర్తు చేసుకుని….., ఇప్పుడు తాను తన ఇంట్లోనే బాలుగాడి బందీగా ఉంటుందని అర్ధం చేసుకుని దుఃఖం వచ్చేసింది ప్రియకి.
ఫోన్ చూస్తే స్నేహ కాలింగ్ అని ఉండటంతో…., టక్కున ఫోన్ ఎత్తి…..,
“హలో స్నేహ….., ఊహుం ఊహుం…., నేను రాత్రి బయటకి రాలేకపోయానే….., సారీ యే…, ఊహుం ఊహుం……”, అని గుణుగుతూ మూలుగుతూ ఏడుస్తుంది.
“ఒసేయ్ మీ ఇంట్లోంచి నువ్వే రాలేకపోవటం ఏంటే???వాడికి చెప్పకుండా వచ్చేయి…..”, అని అన్నది స్నేహ.
“ఆ ఏంటి వచ్చేది……, నిన్న రాత్రి అలాగే బయట పడదామని వస్తే…., గుమ్మం కాడ దెయ్యంలాగా అక్కడే తిష్ట వేసి కూర్చున్నాడు…., ఊహుం ఊహుం…, హాల్ నుండి నా రూము వరకు ఈడ్చుకొచ్చి మరి దెంగాడే స్నేహ……., ఊహుం ఊహుం ఉమ్మ్మ్……, ఆ బదలాన్ని దిగమింగుకుని నవ్వుతూ వాడితో దెంగించుకునే వరకు అస్సలు వదిలి పెట్టలేదే….., ఊహుం ఊహుం……., నిన్న అన్నం కుడా సర్రిగా తినలేదు…., ఆకలిగా ఉంది……”, అంటూ ఏడుస్తూ స్నేహకి తన బాధలు చెప్పుకుంది ప్రియ.
“ఒసేయ్….., ఏదో ఉగ్రవాదుల క్యాంపులో బందీగా ఉన్నట్టు చేస్తావేంటే…, కిందకి వెళ్లి ఏదో ఒకటి తినవే…..”, అని అన్నది స్నేహ.
“పోవే నువ్వూ…., నీకు చెబితే అర్ధం కాదా ఏంటి ???, గది నుండి అడుగు బయట పెడితే చాలు…., …
