Part-167
ప్రియ బాత్రూములోకి వెళ్లి, షవరు ఆన్ చేసుకుని వొళ్ళు తుడుచుకుంటూ స్నానం చేసుకుంటుంటే…, టవల్ చుట్టుకుని హాల్లోకి వెళ్లిన సుబ్బారావు…, విసిల్ వేసుకుంటూ ఫ్రిడ్జ్ లో నుండి చల్లటి మంచి నీళ్లు తాగి…, డైనింగ్ టేబుల్ పైన పెట్టి ఉంచిన ఆపిల్ పండు తీసుకుని కొర్రుకుని తింటు, “ఏంటే…, గుడి నుండి త్వరగా వచేసావు….”, అని అమ్మ సుబ్బాయమ్మతో అన్నాడు.
“త్వరగా రావటమేవిటిరా సుబ్బడు…., నేనెళ్ళి రెండు గంటలు పైనే అయ్యిందిగా….?, అయినా నువ్వింకా స్నానం చేసుకోలేదా..?, వొళ్ళంతా చెమట వాసన వస్తుంది చూడు…, త్వరగా వెళ్లి స్నానం చేసుకోరా…, అన్నం వడ్డిస్తాను….”, అన్నది నాయనమ్మ.
అప్పుడే ప్రియ స్నానం చేసుకుని టవల్ చుట్టుకుని రూమ్ నుండి బయటకొచ్చేసింది. సన్నగా…, మల్లెతీగలాగా…., ఫ్రెషగా స్నానం చేసుకొచ్చిన ప్రియని చూస్తుంటే ఎవడికైనా కారిపోవాల్సిందే. సళ్ళ దెగ్గర నుండి తొడలవరకు టవల్ చుట్టుకుని ఉన్నాకూడా…, స్నానం చేసాక వొంటి మీదే ఉన్న నీటి బిందువుల మెరుస్తుంటే…., తడిసిపోయిన పొడుగు వెంట్రుకలతో ఉన్న ప్రియని ఇంకా కసిగా చూస్తూ…, ఒక్క స్మైల్ ఇచ్చి…, కన్ను కొట్టి…., కరకర ఆపిల్ పండుని కొర్రుకుతిన్నాడు సుబ్బారావు.
డాడీ చూస్తన్న చూపులకు కరిగిపోతూ…, సిగ్గుపడుతూ ఒంపులు తిరుగుతుంది ప్రియ. ఇద్దరం హాల్లొ ఉన్నాం అన్న సంగతి మరచిపోయారు కొద్దీ సేపు. వంటింట్లో నాయనమ్మ ఎదో సర్దుతుంటే వచ్చిన శబ్దానికి ఉలిక్కిపడ్డారు. చలాకి పిల్ల ప్రియ…, ఉరుకుంటేకదా…., నోటికి కంట్రోల్ లేదు కాబట్టి…., “హాయ్ నాయనమ్మ…, ఎప్పుడొచ్చావ్ నువ్వు….”, అని అడుగుతూ మిడి మిడి అడుగులేస్తూ డైనింగ్ టేబుల్ పై కూర్చున్న సుబ్బారావు వెనక చేరి అతన్ని మెడ చుట్టూ చేతులేసి, వెనక నుంచే కౌగిలించుకుంది.
ఆ సీన్ చుసిన నాయనమ్మకు పిచ్చి పీక్స్ కి పోయింది. “ఒసేయ్ బరితెగింపు ముండా…, రాను రాను రాజు గుర్రం గాడిద అయ్యిందనట్టు నీకు రోజు రోజుకి సిగ్గులేకుండా పోతోంది…., ఆ టవల్ కట్టుకుని సిగ్గులేకుండా హాళ్ళో మగరాయుడు లాగా తిరుగుతున్నావు…?, సిగ్గు లేదు?, ఒక్క పద్దతిగల అమ్మాయి …
