స్పందించిన ప్రతీ ఒక్కరికీ ధన్యవాదములు.
-x-x-x-
106
వెంటనే, అమ్మ నా చెవి పట్టుకుని, “ఏంటా సీక్రెట్స్?” అంటూ కోపంతో అడిగింది. నేను వెంటనే అమ్మ చేతిలోంచి నా చెవి విడిపించుకుంటూ, “ఏం లేదు! ఏం లేదు!” అంటూ నా డ్రామా మొదలెట్టా. ఇంతలో అమ్మకి మళ్లీ దెబ్బల సంగతి గుర్తుకువచ్చి, ఆ టాపిక్ ఎత్తింది. స్వాతక్క ఒక్కసారిగా వాగుకి వరద రావడమూ, తను అందులో పడిపోవడమూ, నేను తనని కాపాడడానికి దూకడమూ, ఇద్దరమూ వరదలో కొట్టుకుపోయి, వాటర్ ఫాల్ మీదనుంచి మడుగులో పడడమూ, నేను ఈ కొట్టుకుపోవడాన్ని తాతగారితో కంపేర్ చేసి, నగలు ఎక్కడ ఉన్నాయో కనిపెట్టడమూ, మొత్తం ఓ కథలా చెప్పింది.
అమ్మ నన్ను ఓ అద్భుతాన్ని చూసినట్టు చూస్తోంది. నేను గొంతు సవరించుకుని, తాతగారి ఆత్మ శక్తి సంగతి కూడా అమ్మకి చెబుతూ, “అమ్మా! ఇందులో నా గొప్ప ఏమీ లేదు. అంతా తాతగారే గైడ్ చేశారు. ఆయన శక్తి నన్ను వాగులో దూకమంటోంది అని డీకోడ్ చేసింది మాత్రం స్వాతక్కే. ఆ తర్వాత అంతా నాకు సింపుల్ maths equation అయిపోయింది. లాజికల్ రీజనింగ్ చేశా అంతే. తాతగారు నగలని ఎక్కడ దాచి ఉంటారో నాకు అర్థం అయ్యిపోయింది” అంటూ క్రెడిట్ తాతగారి ఆత్మ శక్తికీ, స్వాతక్కీ ఇచ్చేశా. ఆత్మ శక్తి గురించి చెప్పగానే, అమ్మ నన్ను వాటేసుకుని ఏడుపు మొదలెట్టేసింది.
ఏడుపు సంగతి పక్కన పెడితే, అమ్మ కౌగిలి దెబ్బకి, నాలో బ్లడ్ ప్రెజర్ మళ్లీ ఉరకలు వెయ్యసాగింది. అమ్మ నన్ను వాటేసుకుంటే, అబ్బాహ్… వర్ణించడానికి మాటలు రావట్లేదు. నేను ఆల్మోస్ట్ అమ్మ ఎత్తే ఉంటాను కనుక, నా ఛాతీకి అమ్మ పాలకుండలు రెండూ గట్టిగా తాపడం అయిపోయాయి. నా ఎంజాయ్మెంట్ చూస్తూనే, స్వాతక్క కుళ్ళుకుంటూ, ఓ దొంగ దగ్గు దగ్గి, “అదేంటమ్మా.. వాగులో పడి దొర్లుకుంటూ పోయి మడుగులో పడింది నేను. నా వెనకాలే తాపీగా ఈత కొట్టుకుంటూ వచ్చినవాడు వాడు. వాడికి మాత్రం హగ్స్.. నాకు కౌగిలింత లేదా? అంతా వాడికేనా?” అంటూ బుంగమూతి పెట్టింది.
అమ్మ తన వైపు చూపు తిప్పే లోపు, కచ్చకొద్దీ, అమ్మ చూడకుండా నేను నా కాలుని ఎత్తి మడత పెట్టి, అక్క ముడ్డి మీదో తన్ను తన్నా. అక్క నా వైపు మళ్లీ కొంచెం కూడా సిగ్గు లేకుండా కొంటెగా చూస్తూ, అమ్మాహ్ఁ అని ఇంకోసారి గారం పోయే సమయానికి, అమ్మ దాన్ని మా కౌగిట్లోకి లాగింది. అమ్మ చేతుల్లో ఒకటి స్వాతక్క వీపు మీద, రెండోది నా వీపు …
