Minor Raja Part 2 | Telugu Srungara Kathalu

స్పందించిన ప్రతీ ఒక్కరికీ ధన్యవాదములు..

3

Join our Telegram Channel

ఎవరో తట్టి లేపుతుంటే ఉలిక్కిపడి లేచి చుట్టూ చూసేసరికి, అమ్మమ్మ పూర్తిగా రెడీ అయ్యిపోయి హంటింగ్ డ్రెస్స్, అదేనండీ, ప్యాంటూ, ఫుల్ల్ హండ్స్ షర్టూ, మోకాళ్లదాకా ఉండే లెదర్ బూట్లూ వేసుకుని నన్ను నిద్ర లేపుతోంది. “దొరవారూ వెళ్లి స్నానం చేసి బట్టలు వేసుకోండి. మామూలు బూట్లు వేసుకోకండి. మీకోసం హంటింగ్ బూట్లు పెట్టాను. అవి వేసుకుని వస్తే, మనం అడవిలోకి బయలుదేరుదాం. తిరిగి వచ్చేసరికి 4-5 రోజులవుతుంది. బట్టలు పెట్టుకోండి” అంటూ చెప్పింది. నేను వెంటనే లేచి, గబగబా స్నానం చేసి బయటకు వచ్చి బట్టలు మార్చుకుని కిందకి వచ్చి చూసేసరికి, మెయిన్ డోర్ ముందర గుర్రపు బగ్గీ రెడీగా ఉంది.

ఇంతలో మేనేజర్ పాలేర్లు మోస్తూండగా, కొన్ని బస్తాలూ, కొన్ని బాక్సులూ తీసుకొచ్చి “అమ్మా! మీరు చెప్పినవన్నీ సిద్ధం.” అని అనగానే, అమ్మమ్మ వాటి బగ్గీ కింద ఉన్న అరలో పెట్టమని సైగ చేసి, రాత్రి నేను చూసిన మేనేజర్ భార్యని గైడ్ చేస్తూ, గుర్రపు బగ్గీలో హాట్ బాక్సులలో లంచ్ ప్యాక్ చేసి పెట్టిస్తోంది. అక్కడ ఇంకెవరెవరు ఉన్నారా అని చుట్టూ చూశా. అన్నీ కొత్త మొహాలే. చిలకమ్మ మిస్సింగ్. “ఆమె ఏమయింది అబ్బా? అని అనుకుంటూ, నేను అమ్మమ్మ పక్కకి వెళ్లి, “అమ్మమ్మా రాత్రి నన్ను పడుకోపెట్టిన చిలకమ్మను కూడా మనతో తీసుకెళ్దామే. తను చాలా బాగా పాడుతోంది” అని రిక్వెస్టింగా అడిగా.

అమ్మమ్మ నా జుట్టులో చెయ్యి వేసి నిమురుతూ, “దొరవారూ… ఇప్పుడు మనం వెళ్లే చోటుకి, చిలకమ్మ కాదు కదా పరాయి వాళ్లెవ్వరూ రాకూడదు. కేవలం మన కుటుంబీకులు మాత్రమే వెళ్లాలి. రేపు పొద్దున్న మీకు వివాహం జరిగితే మీ భార్యని కూడా తీసుకెళ్లకూడదు. ఎందుకంటే తను బయటనుంచి వచ్చే వ్యక్తి. కానీ మీకు పుట్టిన పిల్లలు వెళ్లవచ్చు ఎందుకంటే వాళ్లు మీ రక్తం అంటే నా రక్తం.” అనంటూ నాకు అర్థం అయ్యీ అవ్వకుండా చెప్పి, గబగబా వెళ్లి, గుర్రాని తోలే ప్లేసులో కూర్చుని, “దొరవారూ మీరు వెనక కూర్చోండి. ఈ గుర్రపు బగ్గీ మీకు కొత్త. ముందర నా పక్కనే కూర్చుంటే పడిపోగలరు” అనంటూ వెనకాల కూర్చోమంది.

నేను వేసుకున్నవి అసలే గం బూట్స్. నాకు కొత్త కొత్తగా ఉన్నాయి. నేను కొంచెం కష్టపడి బగ్గీ రికాబులో కాలు పెట్టి పైకి ఎక్కి కూర్చోగానే, “ఛల్!” అంటూ అమ్మమ్మ గట్టిగా అరిచింది. అంతే, గుర్రం ఎవరో మంత్రం వేసినట్టు ముందుకు పరిగెత్తింది. అమ్మమ్మ లాఘవంగా ఒక చేత్తో కళ్లాన్ని కంట్రోల్ చేస్తూ, రెండో చేత్తో మా బగ్గీ చూసి, పక్కకి తప్పుకుని వంగి వంగి దణ్ణాలు పెడుతున్న ఊరివాళ్లకి చేయ్యి ఊపుతూ, “దొరవారూ, పొగరనుకుంటారు. మీరూ ప్రతి నమస్కారం చెయ్యండి” అని నన్ను హెచ్చరించేసరికి నేనూ అందరికీ రెండు చేతులూ జోడించి దణ్ణం పెడుతూ ఉన్నా. మూడు నిముషాల్లో బగ్గీ ఎస్టేటూ, ఊరూ దాటేసి అడవి బాట పట్టింది.

ఇంకా చీకట్లు ఉన్నాయి.  అక్కడక్కడా జంతువుల అరుపులు వినిపిస్తున్నాయి. అంతటి చీకటిలోనూ అమ్మమ్మ దారి అంతా తెలిసిన దాని మల్లే గుర్రపు బగ్గీని స్టయిలుగా తోలుతూ, నాకు భయం వెయ్యకుండా, అమ్మమ్మ నాకు కబుర్లు చెబుతూ, మేము వెళ్తున్న అడవి ప్రాంతపు విశేషాలన్నీ చెబుతూ పోయింది. ఒకప్పుడు అంటే బ్రిటీష్ వాళ్లు రాక ముందర ఇదంతా మా తాతా వాళ్ల తాతగారి రాజ్యం అంట. మా దివాణం ఉన్న చోటునుంచీ శ్రీశైలం గుడి వరకూ అంతా వాళ్ల రాజ్యమే అంట. అడవిలో చాలా చోట్ల మాకు గెస్ట్ హౌసెస్ ఉన్నాయంట. బ్రిటీషర్లు వచ్చాక అన్నీ పోయి, కేవలం కొన్ని వేల ఎకరాలు మాత్రమే మిగిలింది అంట. తాతా వాళ్ల నాన్న హయాము వచ్చేసరికి. తాత టైముకి అది కాస్తా సగం అయిపోయిందట. అవన్నీ చెబుతూండగానే, సూర్యోదయం అయ్యి, అడవిలో వెలుతురు పడసాగింది. నా ఫోన్లో టైం చూసుకుంటే 6.30 అవుతోంది…

అప్పుడప్పుడూ జంతువుల అరుపులూ, పక్షుల కిలకిలారావాలతో డొంక బాటలో ఓ గంటన్నర ప్రయాణం సాగిన తరువాత, ఉన్నట్టుండి ఒకరకమైన నిశ్సబ్దం ఆవరించింది. అప్పటివరకూ వినిపించిన పక్షుల అరుపులు షడన్ గా ఎవరో మైక్ కట్ చేసినట్టు వినిపించడం ఆయిపోయాయి. మా బగ్గీ చక్రాల చప్పుడూ, గుర్రపు డెక్కల చప్పుడూ, అక్కడక్కడా చిమటల శబ్దాలూ తప్పితే ఇంకేమీ వినిపించడం లేదు. అమ్మమ్మ వెనక్కి తిరిగి సన్నని గొంతుతో, “దొరవారూ, మీ వెనకాల ఎడమ పక్కన ఒక బాణా కర్ర పడుకోపెట్టి ఉంటుంది. అది తీసి నా పక్కన పెట్టండి” అంటూ ఆర్డర్ వేసింది. నాకు చిన్నగా ఖంగారు మొదలయ్యి, అమ్మమ్మ చెప్పినట్టే ఆ కర్ర తీసి అమ్మమ్మ పక్కనే పెడుతూ, “ఏం అవుతోంది అమ్మమ్మా?” అని అడిగా.

అమ్మమ్మ “చుట్టూ చూశారా? అడవి ఎంత నిశ్సబ్దంగా అయిపోయిందో? అడవి ఇంత నిశ్సబ్దంగా ఉందీ అంటే, మీకు, ఒక్కటే బండ గుర్తు. క్రూర మృగమేదో వేటకి బయలుదేరిందీ అని. చాలా జాగ్రత్తగా ఉండాలి. పాకే జీవాలు అంటే పాము, మొసలి లాంటివి అయితే నడుం మీద తొక్కి వాటి తల లేపకుండా ఏదైనా ఆయుధంతో తొక్కి పట్టాలి. అవే వేగంగా పరిగెత్తే జీవాలు, అంటే పులీ, తోడేలూ, చిరుత లాంటివి అయితే, వాటి కంఠం గురి చూసి దెబ్బ కొట్టాలి. ఇంక మూడో ప్రమాదం ఎలుగులు. వాటికి తోలు మందం. నిప్పు చూపించి పెద్దగా అరుస్తూ భయపెట్టాలి వాటిని లేదా పెద్ద పెద్ద శబ్దాలు చెయ్యాలి. చివరి ప్రమాదకరపు జంతువులు ఏనుగులూ, అడవి దున్నలూ..ఇవి మదమ్మీద ఉన్నప్పుడు కొండలని కూడా ఢీ కొట్టే జంతువులు. వీటిని ఏం చెయ్యలేము. అవి రెచ్చిపోయి ఉన్నప్పుడు, నిశ్సబ్దంగా పక్కకి నక్కి తప్పుకోవడమే. మనసులో పెట్టుకోండి.

ఇది మీ ఫీల్డ్ ట్రిప్ అనుకోండి. ఈ అనుభవం మీ జీవితంలో చాలా ఉపయోగపడుతుంది. ఎందుకంటే, బయట జనారణ్యంలోనూ, మీకు ఈ నాలుగు రకాలైన శత్రువులే తారసపడతారు. వారితో మీరు సరిగ్గా వ్యవహరించకపోతే ఇబ్బందుల్లో పడగలరు మీరు. ఇప్పుడు ఏ పక్క నుంచి ఎటువంటి క్రూరమృగం మీ మీదకి ఉరికినా బెదరకుండా గట్టిగా చప్పుళ్లు చేస్తూ, అరుస్తూ ఉండండి. ఎటువంటి క్రూరమృగమైనా, మనిషి చేసే చప్పుళ్లకీ అరుపులకీ కన్ఫ్యూజ్ తీరుతుంది” అని నన్ను హెచ్చరించింది. నేను “అలాగే అమ్మమ్మా” అని అంటూండగానే, మాకు 10 అడుగుల దూరంలో పొదల మధ్యలోంచి ఒక జింక పిల్ల డొంక దారిలోకి ఉరికి రెండో వైపు పరిగెత్తింది.

ఓ పది సెకండ్ల తరువాత, దాని వెనకాలే సుమారు 8 అడుగుల పొడవూ, 4 అడుగుల ఎత్తూ, ఈజీగా ఒక 200-225 కిలోల బరువూ ఉన్న పెద్ద పులి ఒకటి అంతే వేగంగా డొంక దారిలోకి దూకి, మా బగ్గీ వైపోసారి తల తిప్పి చూసి, అంతే వేగంగా జింక పిల్ల ఉరికిన వైపు ఉరికి మాయం అయిపోయింది. నా జీవితంలో జూలోనూ, యానిమల్ ప్లానెట్ ఛానెల్లోనూ తప్ప పెద్ద పులిని అంత దగ్గరగా ఎప్పుడూ చూడలేదు.  దాని కళ్లెంత పెద్దవో.. నేను వణుకుతున్న గొంతుతో గుండెల మీద చెయ్యి వేసుకుంటూ, “అమ్మమ్మా.. అమ్మో.. ఎంతుందో.. ఆ పులి మనల్ని చూసిందిగా. మనమే దగ్గర్లో ఉన్నాముగా? మన మీదకి ఎందుకని రాలేదు? ఆ జింక పిల్ల వైపే ఎందుకు పరిగెత్తింది” అని అడిగా.

అమ్మమ్మ గుర్రపు బగ్గీని వేగంగా తోలుతూ, వెనక్కి నా వైపు తిరిగి ఓ చేత్తో నా తల నిమిరి నవ్వుతూ, “దొరవారికి అడవి కొత్త కదా మర్చిపోయాను. క్షమించండి. అడవి జంతువులు అన్నిటిలోనూ తెలివైనది నక్క అనుకుంటారు అందరూ. కానే కాదు దొరవారూ. అత్యంత తెలివైన జంతువు ఏనుగు. దాని తర్వాత ఇప్పుడు మనం చూశామే అదే చారల మెకం. అదే అదే పెద్ద పులి.. ఏనుగుకి లేని లక్షణమొక్కటి పులికి ఉంది దొరవారూ. అదే మంకుతనం. ఆ జింక పిల్ల పులిని చాలా సేపటి నుంచే తిప్పలు పెడుతోంది అనుకుంటా. అందుకే ఆ మెకం మనల్ని చూసినా పట్టించుకోకుండా ఆ జింకపిల్ల వెనకాలే పరిగెత్తింది.” అని చెబుతూండగానే, రంగులు వెలిసిపోయి, ఒక రకమైన ఆకుపచ్చ పసరు గోడల నిండా నిండిపోయి, చూడడానికి ఒక భూత్ బంగళాలా ఉన్న అతి పురాతనమైన బిల్డింగు ఒకటి మాకు ఎదురయ్యింది.

అమ్మమ్మ ఆ బిల్డింగు ముందర బగ్గీని నిలిపి, రెండు పెదాలూ సున్నాలా చుట్టి, కుడి చేతి చూపుడు వేలుని వాటి మీద పైకి కిందకీ ఆడిస్తూ, “కూకూకూ” అంటూ శబ్దం చేసింది. నేను అమ్మమ్మ వైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ ఉంటే, అమ్మమ్మ బగ్గీ మీద నుంచి కిందకి ఉరికి, “దిగండి దొరవారూ” అని అనేసరికి, నేను బగ్గీ హ్యాండిల్ పట్టుకుని మరింత బిగుసుకు పోయి, “అమ్మో దిగకు అమ్మమ్మా!! ఆ పెద్ద పులి మళ్లీ వస్తే?” అని అన్నా. ఇంతలో బగ్గీ వెనకాల నుంచి ముతక పంచె, భుజమ్మీద ఓ నల్ల రగ్గూ, చేతిలో చివర బాణంలా సూది తేలి ఉన్న కర్ర పట్టుకున్న ఓ ఒక 40+ ఆటవికుడు పెద్దగా నవ్వుతూ ముందరికి వచ్చి, నేనెవరో బాగా తెలిసినట్టుగా, “ఆ మెకం ఇటు రాదు చిన్నదొరా. అదిప్పుడు ఆ జింకని తినే పనిలో ఉంది. చిన్న దొరవారికి దండాలు” అంటూ వంగుని నా పాదాల మీద చెయ్యి వేసి తలకు రాసుకుంటూ, కింద నుంచుని ఉన్నఅమ్మమ్మకి సాష్టాంగం చేసి, “దొరసానికి తిమ్మప్ప దండాలు” అంటూ రెండు చేతులూ తలమీద పెట్టుకుని దణ్ణం పెట్టాడు.

అమ్మమ్మ, అతనిని రెండు చేతులతోనూ పైకి లేపి కౌగలించుకుని, నుదిటిమీద ముద్దు పెడుతూ, “తిమ్మా! దేవత కొలుపులకి పోతున్నాం.. గుర్రానికి గ్రాసం సిద్ధం చెయ్యి. మూడు రాత్రులు మా మకాం అక్కడే.  తిరిగి ఐదోనాడు ఈవేళకి ఈడికి వస్తాం.” అనంటూ మా ప్లాన్ చెప్పి, “దొరవారూ… రండి, మనం కాసేపు విశ్రమించి, టిఫిన్లు తిందాం” అనంటూ బగ్గీలోంచి టిఫిన్లు కట్టిన హాట్ ప్యాక్, రెండు విస్తరాకులూ మంచినీళ్లబాటిలూ తీసుకుని, కూలడానికి సిద్ధంగా ఉన్న ఆ భూత్ బంగ్లా అరుగు మీదకి పోయి కూర్చుంది. పూర్తిగా దుమ్ముకొట్టుకుపోయిన ఆ అరుగు మీద ఏమాత్రం భేషజం లేకుండా కూర్చుంటున్న అమ్మమ్మని చూసి నేను మళ్లీ ఆశ్చర్యపోయా. నిన్న పొద్దున్నుంచీ, నాకు రోజూ నన్ను గారం చేస్తూ గోరుముద్దలు పెట్టే అమ్మమ్మ, పనివాళ్ల ముందర అపర ఛండికలా రూల్స్.. మర్యాదలు.. ప్రోటోకాల్.. అంటూ గొంతు చించుకుని అరిచే అమ్మమ్మ కనిపించట్లేదు. చాలా కొత్తగా ఉంది అమ్మమ్మ ప్రవర్తన.

తిమ్మడు “బగ్గీ దిగండి చిన్న దొరా.. ఆ మెకం ఆ జింకని వేటాడేసింది. అది ఇటు వైపు రానే రాదు” అని మళ్లీ అనేసరికి, ఆ పులి ఇక రాదు గట్టిగా చెప్పాడని, నేను మెల్లగా బగ్గీ దిగి భయం భయంగా చుట్టూ చూసుకుంటూ పోయి అమ్మమ్మ పక్కన కూర్చోగానే, అమ్మమ్మ హాట్ ప్యాక్లోంచి నా ఆకులో ఓ నాలుగు ఇడ్లీలూ, కొంచెం చట్నీ వేసి తినమని నా చేతికి ఇచ్చింది. అమ్మమ్మ తన ఆకులో ఓ నాలుగు ఇడ్లీలూ, చట్నీ వేసుకుని తింటూ, “తిమ్మా, ఆ మెకం ఏడదిరా? ఈ దరిన ఎప్పుడూ చూడలే. ఎనుబోతు లెక్కుంది” అని తిమ్మడిని అడిగింది. తిమ్మడు బగ్గీనుంచి గుర్రాన్ని విప్పి, పచ్చగాడి ఏపుగా పెరిగిన ప్రాంతంలో దాన్ని వదిలి, బాణాకర్ర పట్టుకుని దాని మీద ఏ జంతువూ దాడి చెయ్యకుండా కాపలా కాస్తూ ఉన్నాడు.

అమ్మమ్మ ప్రశ్న వింటూనే, “తల్లీ, ఆ మెకం మన దరిది కాదు. కిట్టమ్మ ఆవలి వైపుది. ఈదుకుని ఈదరి చేరి ఆరు మాసాలయ్యే. వచ్చిన రేయి నుంచీ ఒక్క జింకనీ వదలలే అది. రోజుకో వేట కావలి దానికి. మడిసి జోలికి మాత్రం ఇంతవరకూ పోలే తల్లీ” అని సమాధానమిచ్చాడు. అమ్మమ్మ గబ గబా ఇడ్లీలు తినేసి, ఆ అరిటాకుని చిన్న ఉండలా చేసి, ఒక మూలన దాన్ని పెట్టి, ఎగిరిపోకుండా దాని మీద ఒక రాయి పెడుతూ, “అనుకున్నా.. మాంఛి కోడె వయసులో ఉందా మెకం. మన పక్క కొడె మెకాలు శానా అద్దు. అన్నీ ముచ్చు మెకాలే. కాటికి కాళ్లు జాచినవే ఈ పక్కన ఉండాయి కదా. మిగిలిన జంతువుల సంగతి ఏటి?” అని అడిగింది. తిమ్మడు సమాధానంగా “పెద్ద జంతువులు ఈ మధ్యగా ఇటువైపు తగల్లేదు తల్లీ. దేవళం పోయే దోవలో ఎలుగుల సంచారం ఉంది. అవి మీకు ఎదురు పడొచ్చు. బందూకు తెచ్చుకున్నారుగా తల్లీ?” అని అడిగాడు.

అమ్మమ్మ సమాధానంగా “లేదురా. ముందుగా అనుకున్న ప్రయాణం కాదుగా. ఏర్పాట్లు చేసుకోలేదు” అని అనేసరికి, “అయ్యో తల్లీ! నీకు తెలియని ఎవ్వారమా? ఈ కోనల్లో చేడు మడుసుల సంచారం జాస్తి అయ్యింది. ఇటు సర్కారోళ్లకి, అటు అన్నలకీ దొరకబట్టకుండా శానా సెడు పనులు సేస్తున్నారు. జాగురూకంగా ఉండాల తల్లీ. నాకాడ రెండు బందూకులుండాయి. పోయిన పట్టు నువ్వు ఇచ్చినయే అవి. తెమ్మందువా?” అని అడిగాడు. నేను మరింత ఆశ్చర్యపడిపోతూ, అడవి మనిషి, గన్స్ అంటున్నాడేంటా అని ఆశ్చర్యపడిపోతూ అమ్మమ్మ వైపు చూశా. అమ్మమ్మ అలోచనలో పడి ఉంది. కాసేపు ఆలోచించి, “సరే తీసుకురా. పనిచేస్తాయా?” అని అడిగింది. వెంటనే తిమ్మడు జవాబుగా “భేషుగ్గా తల్లీ.. పున్నమి పున్నానికీ నువ్వు సెప్పినట్టే చమురు రాసి తుడుస్తూన్నా” అనంటూ గుర్రాన్ని లాక్కొచ్చి బగ్గీకి కట్టేసి, తిమ్మడు, బొడ్లోంచి అడుగు పొడవున్న తాళం చెవి తీసి, నా పక్కనుంచి వెళ్లి, మెయిన్ డోర్ కాకుండా అరుగు పక్కన ఉన్న సైడ్ డోర్ తెరిచి లోపలకి వెళ్లాడు.

తరువాయి భాగం వరకూ సెలవ్..