సుమారు ఎనభై మంది హాస్టల్ కుర్రాళ్ళ ముందు, సింధూ కోపంగా భరత్ ను గట్టిగా లెంపకాయ వేసింది.
గందరగోళంగా తల దించుకొని ఎర్రబడిన చెంపను రుద్దుకున్నాడు.
సింధూ: ఎవడిచ్చాడు అవి?
తన తప్పేమి లేకున్నా నిందమొస్తున్నందుకు బాధ పడుతూ చిన్నగా ఊహు అని తల ఊపాడు.
సింధూ: చెప్పు ఎవడిచ్చాడు అని లాబీ మొత్తం ప్రతిధ్వనించేలా అరిచి అడిగింది.
భరత్: నాకు నిజంగా ఏం తెలీదు మేడం. నేను బ్యాగు క్లాసులో పెట్టొస్తాను, అసలు అది నా బ్యాగు కాదు. అచ్చూ నా బ్యాగ్ లాగే ఉంది.
పక్కనే చిన్నబుచ్చుకొని తన స్నేహితుడికి మద్దతు ఇస్తూ, అర్జున్: అవును మేడం మేము బ్యాగు క్లాసులో పెట్టి వస్తాము.
సింధూ: మరి దానికి రెక్కలున్నాయా టెర్రస్ మీదకి ఎలా ఎక్కింది?
గుంపులో కొందరు హేళనగా నవ్వుకున్నారు.
గోపాల్: నిన్న రాత్రి భరత్ మీదకి వెళ్లినట్టు రాకేష్ చూసాడంట మేడం.
రాకేష్ కి ఇటు రమ్మని సైగ చేసింది. కాస్త తడబడుతూ వచ్చాడు.
సింధూ: ఏ టైం కి చూసావు?
రాకేష్: 10 తరువాత మేడం.
సింధూ: అప్పుడు నువ్వెందుకు బయట ఉన్నావు నిద్రపోలేదా.
రాకేష్: అది మేడం, కాసేపు కారిడారులో వాకింగ్ చేద్దామని. గాలి వస్తుంది కదా.
ముక్కుమీద కోపంతో భరత్ వంక చూసింది.
సింధూ: భరత్ రాత్రి టెర్రస్ మీదకి పోయావా?
భరత్: పోయాను…. అన్నాడు ఏడుపు మాటతో.
సింధూ: ఎందుకు?
భరత్: ఫ్రెండ్ కాల్ చేస్తే…. అంటూ తలెత్తాడు.
మళ్లీ చెంప మీద కొట్టి చేతిలోంచి ఫోను లాక్కుంది.
సింధూ: పది దాటాక ఫోను వాడకూడదు తెలీదా స్టుపిడ్.
భరత్: క్షమించండి మేడం….
కన్నులోంచి నీరు జారుతుంటే చెంప తుడుచుకున్నాడు.
భరత్: నాకేమీ తెలీదు మేడం నిజంగా చెప్తున్న అసలు అది నా బ్యాగు కాదు.
Related Articles
Geetha – Dhatena – 163
4 days ago
Geetha – Dhatena – 162
2 weeks ago
Geetha – …
