ఎప్పటి లాగానే, డోర్ లాక్ తీద్దామని ప్రయత్నిస్తూంటే..ఆ కీ ఆపరేట్ కాకపోవటం తెలిసివస్తూంటే..తను ఆశ్చర్య పోయాడు..
‘లోపల ఎవరైనా వున్నారా..? దొంగలా..? యెలా లోపలికి చేరారు..?’ అని సందేహాల తో సతమత మౌతూం టే..ఇంతలో లోపలి నుంచి.. “ఎవరది..?” అని ఆడ గొంతుక వినపడగానే..ఆ గొంతు తనకి చిర పరిచయం గా తోస్తూ.. ‘ఎవరై ఉంటారబ్బా..?’ అని వొక్క క్షణం యోచన చేస్తూ.. “నేనే..” అన్నాడు..తను లేనప్పుడు ఇంట్లో చేరారంటే తనకీ తను తెలిసే వుండాలి..’ అనుకోని..
“ఓహో..మీరా..?” అంటూ, ఆమె తలుపు తియ్యటం, రమణయ్య బుర్రకి తనని ఉడికించిన ఆ వ్యక్తి తన ముద్దుల కోడలే అయి వుండాలన్న..భావన తట్టం వొకే సారి జరిగింది..
ఎదురుగా ఆమె అవుపించే సరికి..అతడి గుండె వొక్క లిప్త కాలం పాటు నిలిచిపోయింది..ఆనందాతిరేకంతో..
పెద్ద మనమడు..తల్లి వెనుకనే, చీరే అంచులు పట్టికొని ముందుకు తొంగి చూస్తూ.. “ఆయ్..తాతా..” అని నవ్వులు వోలికిస్తూంటే ‘తను చూసేది నిజం..కల కాదు’ అన్న భరోసా కలిగింది ఆయనకి..
మనస్సులో సంతోషంకి హద్దే లేకుండా పోతూంటే..సంభ్రమాన్ని దాచుకుంటూ.. “ఎప్పుడోచ్చారోయ్..వచ్చే ముందు ఫోన్ అన్నా చెయ్యాలేదేం..మ్మ్..ప్రయాణం బాగా జరిగిందా..?బాబెలా వున్నాడు..?” అని ప్రశ్నల వర్షం కురిపిస్తూ ఇంట్లోకి అడుగెట్టాడు..
రమణి మనస్సులో కూడా, అన్ని నెలల తర్వాత తన ప్రియతముడిని చూస్తూంటే అనురాగ కెరటాలు.. ఉవ్వె త్తున ఎగసిపోతున్నా..పక్కనే చిన్న వాడే అయినా కొడుకు అనే వాడున్నాడు..అని గుర్తు చేసుకుంటూ .. మందహాసం తో.. “సాయంత్రం బండికి వచ్చాం మామయ్యా..మీకు surprise ఇవ్వాలని ముందుగా తెలియ పరచాలా..” అంటూ ద్వారానికి అడ్డు తొలిగి, ఆయనకి లోపలికి దారిచ్చింది..
కొంచం తడిసిన తలను విదుల్చుకుంటూ, ఆయన యింట్లోకి అడుగెడుతూంటే.. “అరెరె వానలో తడిసిపోయి నట్లున్నారు..తల తుడుచుకో బోతే వొళ్ళు పాడౌతుంది..రండి రండి ఇలా ఈ కుర్చీలో కూర్చోండి నే టవల్ తెస్తా “ అంటూ ఆయన్ను ప్రియంగా డైనింగ్ టేబుల్ దగ్గిర చైర్ లో కూర్చో బెట్టి, తను వడి వడిగా లోపల గది లోకి వెళ్లి, టర్కీ టవల్ వొకటి తీసుకొని …
