episode-128
సోముని కవిత అమ్మ ఇంటికి కారుని పోనివ్వమనడంతో కొంతసేపటికి ఇంటి ముందు కారు ఆపాడు. వాళ్ళిద్దర్నీ అక్కడే ఉండమని చెప్పి నేను అమ్మను(సుప్రియ వర్మ) తీసుకొని గేటు లోపలికి నడిచి డోర్ బెల్ కొట్టాను. అమ్మ వచ్చి డోర్ ఓపెన్ చేసి నాతో పాటు ఉన్న తన అక్క సుప్రియ వర్మను చూసి ఆశ్చర్యంతో షాక్ అయింది. కొద్ది క్షణాలు మా ఇద్దరి వైపు అయోమయంగా చూసి అంతలోనే తేరుకుని అక్క,,, అంటూ కౌగిలించుకుంది. సుప్రియ అమ్మ కూడా తన చెల్లెలు అయినటువంటి కవిత అమ్మను కౌగలించుకుని ఏడుస్తోంది. ఇంతకాలం మమ్మల్ని వదిలి ఎక్కడికి వెళ్ళిపోయావు అక్క? అని అంది కవిత అమ్మ. …. సుప్రియ అమ్మ తన చెల్లెలను గుర్తుపట్టి, నాకు కూడా తెలియదే కవిత. నేను ఎక్కడున్నానో ఎందుకున్నానో ఎవరి దగ్గర ఉన్నానో తెలీదు కానీ నేను బతికున్నాను అన్న విషయం మాత్రమే తెలుసు. పాపం ఈ అబ్బాయి ఎవరో గాని నన్ను మళ్ళీ నీ దగ్గరికి తీసుకువచ్చాడు అని అంది సుప్రియ అమ్మ.
నేను కవిత అమ్మ వైపు చూసి, అమ్మ,, అమ్మని(సుప్రియ) లోపలికి తీసుకునివెళ్ళు అని అన్నాను. కానీ కవిత అమ్మ నా వైపు ఆశ్చర్యంగా చూస్తూ ఉండటంతో నేను కళ్ళతో సైగ చేశాను. …. పదక్క నిన్ను రూం లోకి తీసుకుని వెళ్తాను. నువ్వు కొంచెంసేపు రెస్ట్ తీసుకున్నాక మనం తీరిగ్గా కూర్చుని మాట్లాడుకుందాం అంటూ సుప్రియ అమ్మను లోపలికి తీసుకొని వెళ్ళింది. ఆ తర్వాత అమ్మను రూమ్ లో పడుకుండబెట్టి బయటికి వచ్చిన కవిత అమ్మ, ఇదంతా ఏంట్రా నాన్న? అసలు నమ్మలేకుండా ఉన్నాను, అసలు ఏం జరిగింది? అని అడిగింది కవిత అమ్మ. …. అదంతా ఒక పెద్ద కథ అమ్మ. కాకపోతే అమ్మకు(సుప్రియ) నేను ఏమాత్రం గుర్తు లేను అని మాత్రమే ఇప్పటికి నేను నీకు చెప్పగలను. మిగిలిన వారి గురించి కూడా గుర్తుందో లేదో తెలియదు. నువ్వు కూడా తనకు పాత జ్ఞాపకాలు గుర్తు చేసే పని చెయ్యకు అలా చేస్తే తన ప్రాణానికే ప్రమాదం వాటిల్లే అవకాశం ఉందని డాక్టర్ గారు చెప్పారు.
ఆమాట అంటూనే నా కళ్ళమ్మట నీళ్ళు జాలువారాయి. అది చూసి తట్టుకోలేక కవిత అమ్మ నన్ను కౌగిలించుకుని వెన్ను నిమురుతూ ఊరడించే ప్రయత్నం చేసింది. నేను కొంతసేపు అలాగే అమ్మను కౌగిలించుకొని ఏడుస్తూ ఉండిపోయాను. ఆ తర్వాత తేరుకుని కళ్ళు తుడుచుకుంటూ, అమ్మ నేను మళ్ళీ వచ్చి అమ్మను(సుప్రియ) తీసుకొని వెళ్తాను అంతవరకు …
