పాఠక మిత్రులారా! ఒక చిన్న విన్నపము !! అన్యధా భావించవద్దు.
ఎంతో మంది కథ చదువుతున్నారు. నైస్ అప్డేట్ అనో గుడ్ అప్డేట్ అనో ఒక్క రెండు ముక్కలు వ్రాస్తే మీ సొమ్మేమీ పోదు కదా? అట్లానే లైకులూ [] రేట్లూ [] కొట్టినా మీకు కలిగే నష్టం ఏమీ ఉండదు.. కానీ కష్టపడి కథలు వ్రాసే రచయితలకు మాత్రం ఎనలేని ఉత్సాహాన్ని కలుగచేస్తాయి అవి.
దయచేసి గమనించగలరు. సైలెంటుగా చదివి వెళ్ళిపోకుండా, మీకు నచ్చితే ఒక చిన్న షాభాషీ ఇవ్వండి. నాకు మరింత ఎనర్జీతో తరువాయి అప్డేట్ వ్రాయడానికి ఎంతో దోహదపడతాయి. నచ్చకపోతే ఎందుకు నచ్చలేదో చెప్పండి. సరిచేసుకోవడానికి ప్రయత్నం చేస్తాను.
=========
ప్రస్తుతం: (ఇప్పటిదాకా చెప్పిన కధ ఇండెక్సు : [1 – 100] , [101 – ] )
29.2 అడవిలో ఆదివారం అమావాస్య!
గుడి ఇంకా ఆల్మోస్ట్ ఒక కిలోమీటరుంది! అక్కడనుంచి మడుగు ఇంకో అర కిలోమీటరు! అంటే పారు ఆల్మోస్ట్ పది కిలోమీటర్లు కొట్టేసింది! పారుకి కళ్ళతోనే థాంక్స్ చెప్పుకుని, “అనూ! ఐ ఫెయిల్డ్! అందరినీ తీసుకుని మా దగ్గరకి వచ్చెయ్యండి! గుడికి ఇంకా వన్ కిలోమీటర్ ముందే విగ్రహం నేల తాకేసింది!” అంటూ టెలీపతీలో దానితో చెప్పా! “విన్నూ నాకో డౌట్! మన మనసులు చదివే శక్తి ఈ విగ్రహానికి ఉందంటావా విన్నూ? మనమే అనుకున్నాం కదరా! గుడిలో కాకుండా బయట ఎక్కడైనా ప్రతిష్టించితే గొడవే ఉండదు అని! సరే కానీ నీ నాగలోక ప్రయాణం ఎట్లా జరిగిందో చెప్పవా?” అంటూ పారూ జీప్ ఒక సైడ్ కి పార్క్ చేసి ఫస్ట్ ఎయిడ్ కిట్ తీసుకొచ్చి, నా తొడలకు అయిన గాయాలకూ, కాలు రాయికి తగలడం వల్ల కాలివేలు చిట్లి వస్తున్న రక్తాన్నీ తుడిచి ఫస్ట్ ఎయిడ్ చెయ్యడానికి “విప్పరా నీ ప్యాంట్” అంది! కాలివేలికి తగలకుండా ప్యాంట్ విప్పేసరికి, చూసుకుందును కదా! తొడలు రెండూ చింతబరికతో పదే పదే ఒకేచోట కొడితే కమిలినట్టు కమిలిపోయాయి! అది చూసి పారూ కంట నీరు పెట్టుకుంటూ, “విన్నూ ఏంట్రా ఇది! ఇంత బండగా తయారయ్యావ్! నీ మీదే ప్రాణాలు పెట్టుకుని బ్రతుకుతున్న మేమందరమూ ఏమైపోతాము రా? ఆ అవీ-సవీలను చూడు! నువ్వు తప్ప వేరే దిక్కులేక ఎన్నో శతాబ్దాలనుంచీ వెయిటింగ్ నీకోసం! అట్లానే అనూ-పుష్పా-స్వానీ వీళ్ళ ముగ్గురూ కూడా నీ మీదే ఆధారపడి బ్రతుకుతున్నారు! మా గురించీ కొంచం ఆలోచించరా?” అంటూ ఉంటే, తక్షకుడు చెప్పిన మాటలు గుర్తొచ్చి నా వెన్నులోంచి ఒక్కసారిగా వణుకు పుట్టింది! ఏదో పెద్ద గొప్పగా ఆయనతో ఏం జరిగినా నేను ఆగను అంటూ స్టయిల్గా చెప్పి వచ్చా కానీ, వీళ్ళల్లో ఎవరు దూరమైనా నేను తట్టుకోగలనా అన్న ఆలోచనకే, నాకు ముచ్చెమటలు పట్టసాగాయి!
పారూ నాకేసి చూస్తూ ఖంగారు పడుతూ “ఏమయింది విన్నూ! ఏంటీ చెమటలు! ఏమయింది! ఏం ఆలోచిస్తున్నావ్?” అంటూ గాభరగా అడుగుతూ ఉంటే, నేను కొంచెం దూరంలో పార్క్ చేసిన జీప్ టైరుకి ఆనుకుని నేలమీద కూర్చుని, దానికి నా నాగలోకం ట్రిప్ మొత్తం చెప్పాను! అదీ కంటనీరుపెట్టుకుంటూ, “విన్నూ! మనమేదో గొప్ప …
