రచన – ITACHI639,haran000
భరత్ కళ్ళముంగిట పంచదార కొండను చెక్కిన ఎల్లోరా శిల్పంలా నిలిచింది. ఆమె తీపి తామరపువ్వుని, భౌతిక నిర్లజ్జగా, మానసికంగా సిగ్గు పడుతూ, సూటిగా చూడలేక, అణువణునా పులకరింతలు చీమలు పెడుతూ, గుండె నాదం చేస్తూ కళ్ళు మూసుకుంది.
భరత్ కనురెప్పలు విరామం తీసుకున్నాయి. తన కనుపాపలు ఆమె అందం యొక్క అద్దమై, అతడి మొహము ఆశ్చర్యం యొక్క రూపమై, అతడి వేళ్ళు అలజడి యొక్క నీడలై, గుండె కోరిక యొక్క సంగీతమై, మనసు మాధూర్యం యొక్క మేఘమై, బ్రాంతి ఆకాశములో తేలిపోయాడు.
“ హర…. ”
““ చెప్పు ””
“ ఒక కావ్యం చెప్పు ”
అప్పుడు నేను భరత్ చెవిలో ఒకటి చెప్పాను.
వెంటనే భరత్ లేచి, అటు తిరిగి ఉన్న గీత వెనక గోదుమ పూర్ణకుంబాలు చూస్తూ, చేరువయ్యి ఆమె నడుమ చుట్టేసి అద్దం దిక్కు తిప్పాడు.
గీత సిగ్గు పడుతూ కళ్ళు మూసుకొని తన తొడలు దాచుకుంటుంది.
కుడి చెవిలో, భరత్: మిస్….
గీత: మ్….
భరత్: శిల్పినైనా కాకపోతిని నీ వొంపులు చెక్కలేను. (చెవి పోగుని కొరికి)
చిత్రకారున్ని కాను నీ సొంపులు గీయలేను. (నాకి)
ఇంద్రుణ్ణి కానే నిన్ను అప్సరసలా పెట్టుకుందును. (మెడ ముద్దిచ్చి)
బ్రహ్మణి కానే నిన్ను మరోసారి శృష్టిద్ధును. (జెడ కింద మెడ ఎముక నాకి)
మాయలు రావే నీకు మంత్రమైన వేసేద్దును. (రెక్కల మధ్య చెమట నాకి)
ఉమ్మ్.. కవినైనా కాని మాటలు దొరకట్లేదే ఇంకెంతైన పొగిడేద్ధును. – ß|π√
{ “ కోకిలా… నిన్ను కలసినప్పుడు నువు ఎలా ఉంటావో చూసి నీ అందం మీద ఒక కవిత రాస్తాను.
గీత: చాల్లే నేనేం అంత అందంగా ఉండనేమో…
“ ఉంటావేమో… నీ స్వరం బాగుంది కదా…” }
ఒక్క క్షణం గీతకు హరణ్ గుర్తొచ్చాడు.
కళ్ళు తెరిచి చూస్తే ఎదుట భరత్ ఇష్టమైన కనుచూపులు ఆమె మదిని గుచ్చుకున్నాయి.
కావ్యానికి ముగ్ధూం …
