ఫ్లాష్ బ్యాక్ ముగించి వర్తమానంలోకి,,,,,,,,
ఈ మూడు రోజులు కవిత మేడం, ప్రీతి, దేవి, అను, అభి మరియు అంకుల్ లకు కొంచెం టెన్షన్ గా గడిచింది. ఆ పిల్లవాడి తండ్రి వీర్రాజు కూడా ఎటూ కదలకుండా అక్కడే హాస్పిటల్లో ఉండిపోయాడు. ఇన్స్పెక్టర్ రుద్ర కూడా ఏదైనా క్లూ దొరకకపోతుందా అని తన ఇన్వెస్టిగేషన్లో నిమగ్నమై ఉన్నాడు. గత మూడు రోజులుగా రుద్ర కూడా చాలా బిజీగా ఉన్నాడు. ప్రీతి, దేవి మరియు అను అయితే భోజనం తినడం కూడా మానేసి రోజంతా హాస్పిటల్ బయట ఉన్న మందిరానికి వెళ్లి ప్రార్థిస్తూ కూర్చోవడం లేదంటే నేను ఉన్న రూమ్ బయట కూర్చొని ఏడవడం చేస్తూ వస్తున్నారు. అభి మరియు అంకుల్ కలిసి వాళ్ల ముగ్గురిని ఊరుకోపెడుతూ నచ్చచెప్పి భోజనం తినిపించేవారు.
ఒకటి రెండు సార్లు పిన్ని కూడా హాస్పిటల్ కి వచ్చి వెళ్ళింది. ఈరోజు మూడవరోజు కావడంతో డాక్టర్ చెప్పిన టైం ప్రకారం నేను మరికాసేపట్లో స్పృహలోకి రావాలి. అందరూ నేను స్పృహలోకి రావాలని చాలా ఆశతో ఎదురు చూస్తున్నారు. అందరి మనసులు చాలా విచారంతో నిండిపోయి ఉన్నాయి. డాక్టర్ గారు కూడా నన్ను స్పృహలోకి తీసుకొని రావడానికి తనవంతు ప్రయత్నాలు తాను చేస్తున్నారు. అతను చెప్పిన టైం దాటిపోయి మరో పదిహేను నిమిషాలు కావచ్చింది. ఒక్కసారిగా నా ఊపిరిలో హెచ్చుతగ్గులు ఏర్పడి స్క్రీన్ మీద కనబడుతున్నాయి. నాకు ఊపిరి తీసుకోవడం అతి కష్టంగా మారింది. డాక్టర్ గారు కూడా తన వంతు ప్రయత్నాలను ముమ్మరం చేస్తూ హడావిడి పడుతున్నారు.
చివరికి అంతా ముగిసిపోయింది. నా ఊపిరి నిలిచిపోయింది. నన్ను ఎవరో లాక్కుని వెళ్లిపోతున్నట్టు నాకు అనిపిస్తోంది. నేను కూడా చాలా సంతోషంగా నన్ను లాగుతున్న వైపు వెళ్ళిపోతున్నాను. ఎందుకంటే నాకు నా అమ్మ దగ్గరికి వెళ్లిపోవాలి అని ఆత్రుతగా ఉంది. అక్కడ నా కన్నతల్లి మరియు పార్వతి అమ్మ వెయిట్ చేస్తున్నారు అన్న సంతోషంలో నేను అలా నన్ను లాగుతున్న వైపు వెళ్ళిపోతున్నాను.
ఇక్కడ డాక్టర్ రూమ్ లో నుంచి బయటకు వెళ్లిపోయారు. అతను బయటికి రాగానే బయట ఉన్న అందరూ అతడిని చుట్టుముట్టారు. డాక్టర్ ఇప్పుడు నా బాబుకి ఎలా ఉంది? అని అడిగారు కవిత మేడం. …. “సారీ,,, హీ ఈజ్ నో మోర్” అని చెప్పాడు డాక్టర్. ఈ విషయాన్ని డాక్టర్ అలా చెప్పగానే దేవి నేలపై మోకాళ్లపై కూర్చుని బోరున ఏడవడం మొదలు పెట్టింది. అను మరియు అభి ఆమెను పట్టుకొని సముదాయిస్తున్నారు. మరోపక్క ఆ మాట విన్న ప్రీతి స్పృహ తప్పి పడిపోయింది. పాపం పిచ్చితల్లి మేమిద్దరం కలిసింది కొద్ది రోజులే అయినా నా మీద అమితమైన ప్రేమ పెంచుకోవడంతో మా ఇద్దరి మధ్య బంధం చాలా దృఢంగా పెనవేసుకుపోయింది. ఇక కవిత మేడం అయితే దుఖఃంతో కుమిలిపోతూ అక్కడే ఉన్న బల్లపై అచేతనంగా పడిపోయారు.
వెంటనే డాక్టర్ గారు ప్రీతిని పైకెత్తుకుని ట్రీట్మెంట్ చేయడానికి మరో రూం లోకి తీసుకుని వెళ్లి అవసరమైన ట్రీట్మెంట్ చేశారు. ఇప్పుడు తనకి ఎలా ఉంది డాక్టర్ అని అడిగారు అంకుల్. …. డోంట్ వర్రీ ఆమె బాగానే ఉంది. మరికొద్ది సేపట్లో మెలుకువ వస్తుంది అని చెప్పారు డాక్టర్. …. థాంక్యూ డాక్టర్ అన్నారు అంకుల్. ఆ తర్వాత అంకుల్ కవిత మేడం దగ్గరికి వచ్చి ఆమెను ఓదారుస్తూ సముదాయించే ప్రయత్నం చేసారు.
కొంతసేపటి తర్వాత ఇక్కడ నేను ఉన్న రూమ్ లో కవిత మేడం, దేవి మరియు అను నన్ను పట్టుకొని ఏడుస్తున్నారు. పరిచయం అయిన కొద్ది రోజుల్లోనే అందరూ నాకు తమ మనసులో ప్రత్యేకమైన స్థానం కల్పించారు. అందుకే అందరూ ఏకధాటిగా కన్నీరుమున్నీరవుతున్నారు.
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
Related …
