Minor Raja Part 3 | Telugu Srungara Kathalu

స్పందించిన ప్రతీ ఒక్కరికీ ధన్యవాదములు..

4

Join our Telegram Channel

తిమ్మడు కాసేపు అయ్యిన తర్వాత, లోపలినుంచి ఒక షాట్ గన్నూ, ఒక డబుల్ బేరెల్ గన్నూ, ఇంకా ఒక స్టీలు బాక్సూ తీసుకొచ్చి “ఇగో తల్లీ.. తూటాల పెట్టె కూడా సర్దుతున్నా..” అనంటూ అమ్మమ్మకి చూపించి బండ్లోకి సర్దేసి, ఆ గదికి మళ్లీ తాళం వేసేసాడు.

నేను ఇడ్లీలు తినకుండా ఆశ్చర్యంగా వీళ్లకేసే చూస్తూ వీళ్ల కాన్వర్సేషన్ వింటున్నది గమనించి, అమ్మమ్మ నా తల నిమురుతూ, “దొరవారూ, తిమ్మడు పెద్ద దొరవారికి నీడలా కాపలా కాసేవాడు. వారికి నమ్మిన బంటు. మీరు రాత్రి చూశారే, చిలకమ్మ, ఆమెకి అన్న. వీళ్ల కుటుంబంలో వీళ్లిద్దరే మిగిలారు పాపం. ఒకసారి వేటకి వెళ్లిన పెద్ద దొరవారు వీళ్లిద్దరినీ మన దివాణానికి తీసుకొచ్చి పసిగుడ్డు చిలకమ్మనీ, మీ అమ్మ ఈడు వాడైన వీడినీ నాకు అప్పచెప్పారు. అప్పటికి మీ అమ్మ చాలా చిన్న పిల్ల. వీళ్లిదరితోనూ తనకి త్వరగానే స్నేహం కుదిరిపోయి, ముగ్గురూ కలిసి మెలిసి పెరిగారు. పెద్ద దొరవారు కాలం చేశాక, మీ అమ్మకి పెళ్ళయి ఆపై చదువులకి పట్నం వెళ్లిపోయింది. వీడు ‘నాకు నా దేవుడు లేని దివాణంతో పని లేదు’ అని వచ్చి ఈ విశ్రాంతి భవనంలో బ్రతికేస్తున్నాడు. చిలకమ్మ మాత్రం నాతో దివాణంలోనే ఉండిపోయి నా బాగోగులు చూసుకుంటూ ఉంది.

ఈ కరోనా రాక ముందర నేను పట్నంలో మీతో ఉండకుండా దివాణంలోనే ఎక్కువ గడపడానికి వీళ్లిద్దరే ముఖ్యకారణం. నా కడుపున పుట్టకపోయినా నా బిడ్డలే వీడూ, చిలకమ్మా. నా కోసం ఇద్దరూ పెళ్లీ పెటాకులూ వదిలేసి మరీ ఉండిపోయారు. నాకు మీ అమ్మ ఎంతో వీళ్లిద్దరూ అంతే. మనకి ఎటువంటి కష్టం వచ్చినా తమ ప్రాణాలు అడ్డుపెట్టి మనల్ని కాపాడడానికి నుంచునే వాళ్లల్లో మొదటి వాడు తిమ్మడు. రెండు చిలకమ్మ. గుర్తుంచుకోండి. ఈ మహమ్మారి దాపురించాక ఎవరు ఎప్పుడు ఊడతారో ఎవరికీ అర్థం కావట్లేదు. రేపు నేను ఉండొచ్చు, ఉండకపోవచ్చు…రేపు మీరూ, మీ అన్నా ఇద్దరూ ఈ జమీని చూసుకోవాలి. వాడేమో చదువూ చదువూ అని దేశాలు పట్టుకుని పోయాడు. మీరు మాత్రం ఇక్కడే ఉండి అమ్మకీ-నాన్నకీ చేదోడు వాదోడుగా ఉండాలి” అనంటూ నా జుట్టులో చెయ్యి వేసి నిమిరింది.

నేను “ఫో అమ్మమ్మా… నీకేం కాదు పిచ్చి పిచ్చి మాటలు మాట్లాడకు..” అని, నేను గబ గబా ఇడ్లీలు కంప్లీట్ చేసి, చెయ్యి కడుక్కుని వెళ్లి, తిమ్మడి కాళ్లని నమస్కారం చేసి, “మీరు మా తాతగారి పక్కన నిలబడినవారు. మా అమ్మ నేస్తం.. అమ్మమ్మ మిమ్మల్ని తన బిడ్డ అంది… అంటే మీరు నాకు మామ అవుతారు.. మరెప్పుడూ మీరు నా కాళ్లు పట్టుకోకండి. నాకు ఆయుక్షీణం” అని చెప్పేసరికి, తిమ్మడు మామ బొటబొటా కన్నీళ్లు కారుస్తూ, నన్ను గట్టిగా వాటేసుకుని, “తల్లీ! సినదోర జాతకమే కాదు. మాట తీరు కూడా పెద్దయ్యదే తల్లీ.. అట్నే చిన్న దొరా.. నువ్వేది సెబుతే అదే…” అంటూ నన్ను గభాల్న రెండు చేతులతోటీ పైకి గల్లోకి లేపి ఎగరేసి పట్టుకుని, “మా దొరలు బంగారం..” అనంటూ నన్ను కాసేపు పొగుడుతూనే ఉన్నాడు.

అమ్మమ్మ, “దొరవారితో పరాచికాలు సరే కానీ.. నేను కాసేపు పడుకుంటా. గుర్రాన్ని డొంక ప్రయాణానికి అనువుగా చెయ్యి తిమ్మా. దొరవారూ.. తిమ్మడిని ఎక్కువగా విసిగించకుండా తనేం చేస్తున్నాడో జాగ్రత్తగా చూసి నేర్చుకోండి.” అనంటూ నాతో ఆటలాడుతూ ఉన్న మామనీ, నన్నూ హెచ్చరించి, దుమ్ము దుమ్ముగా ఉన్న ఆ అరుగు మీదే, తలకింద చెయ్యి పెట్టుకుని ముడుచుకుని కళ్లు మూసుకుంది అమ్మమ్మ. అమ్మమ్మ పడుకోగానే, పెద్దగా నవ్వుతున్న నేను, నా నవ్వు ఆపేసి, సీరియస్సుగా మామ పక్కనే నుంచుని ఏం చేస్తాడా? అని చూడడం మొదలెట్టా.  ముందర ఎక్కడినుంచో చిల్లులు పడ్డ ఓ బకెట్టులో నిండుగా నీళ్లు తీసుకొచ్చి గుర్రం ముందర పెట్టి, గుర్రం వీపుకు కట్టి ఉన్న తోలు సంచిలోంచి ఒక కొడవలి తీసి పచ్చగా ఉన్న గడ్డి కోసి కొంచెం గుర్రం ముందర కుప్పగా పోసి, మిగిలినది, బగ్గీ కింద జాలీలా ఉన్న ప్లేసులో పరచడం మొదలెట్టాడు.

ఇంతలో నేను తిన్న అరిటాకు గాలికి ఎగరడం గమనించి దాన్ని పట్టుకుని అచ్చు అమ్మమ్మ చేసినట్టే ఉండలా చుట్టి అమ్మమ్మ పెట్టిన రాయి కిందే దాన్ని పెట్టి వెనక్కి తిరిగేసరికి, నాకు అర్థం కాక అయోమయం మొహంతో “ఒక్క అరిటాకుకి ఎందుకింత హడావిడీ?” అని అడిగా.  మామ నవ్వుతూ నా పక్కన చేరి, “దొరా… మనముండాది నల్లమల్ల అడవి. ఈడ ఎన్ని క్రూర జీవాలుండాయో అంతకు అన్ని సాధు జీవాలు కూడా ఉండాయి దొరా… ఈ అరిటాకుకి ఆశపడి ఏదైనా సాధు జీవం ఈ దరిదాపుల్లోకి వచ్చిందీ అంటే దాని వెనకాలే ఓ నాలుగు క్రూర జీవాలొస్తాయి. ఇంక అప్పుడు ఇది మనకి నెలవు అవ్వదు. అందుకే తల్లి ఆకుని మడిచి ఎగిరిపోకుండా రాయి పెట్టింది. రెండు రోజుల్లో ఆకు ఎండిపోయి, నేల తల్లిలో కలిసిపోద్ది. అప్పుడు పెమాదం ఉండదు.” అంటూ కొంచెం తెలుగు కొంచెం అడవి భాషా మిక్స్ చేసి తనకి తెలియకుండానే అడవిలో బ్రతకడానికి అవసరమైన మొదటి కిటుకు నాకు చెప్పేశాడు.

ఆతర్వాత, గుర్రన్ని ఎలా మాలిమి చేసుకోవాలి, దానికి ఎట్లా ఆహారం పెట్టాలి, నీళ్లు ఎప్పుడెప్పుడు పెట్టాలి, బగ్గీ ఎట్లా తోలాలీ, కళ్లాలతో గుర్రాన్ని ఎట్లా అదుపు చెయ్యాలీ, దానితో ఎట్లా మాట్లాడాలీ మొదలైనవి అన్నీచెప్పసాగాడు. ఓ గంట అయ్యేసరికి, భూత్ బంగ్లా చుట్టూ అలికిడి అయ్యేసరికి, మామ ఒక్కసారిగా ఎలర్ట్ అయ్యి “దొరా, వెళ్లి తల్లి దగ్గర కూర్చోండి” అని నన్ను అరుగు వైపు తొసేసి, తన కర్ర పట్టుకుని ఫైటింగుకి రెడీ అయ్యాడు. చెట్లలోంచి ఓ పది మంది గ్రే కలర్ బట్టలు వేసుకుని, చేతిలో కొడవళ్లతో, భుజాలకి గన్నులు వేలాడతీసుకుని బయటకు వచ్చేసరికి, మామ రిలాక్స్ అయిపోతూ, “దారి తప్పి వచ్చారు ఎందుకో?” అంటూ వాళ్లని అడిగాడు. వాళ్ల అలికిడికి అమ్మమ్మ లేచి కూర్చుంటూ, “తిమ్మా… ఏ దళం వాళ్లురా?” అని అడిగింది. వాళ్లేదో పేరు చెప్పారు.

అమ్మమ్మ బగ్గీలో కింద సర్ది ఉన్న పెట్టెలలో ఓ పెట్టెని వేలుపెట్టి చూపిస్తూ “ఇచ్చెయ్యి. తర్వాత తర్వాత ఇబ్బంది ఉండకూడదని చెప్పు” అంటూ నా వైపు తిరిగి, “ఇక్కడ ఆగిన పని పూర్తయ్యింది. బయలు దేరుదామా దొరవారూ?” అని అడిగింది. నేను ఆశ్చర్యంలోంచి తేరుకోక ముందరే, మామ బండిలోంచి ఒక చిన్న బాక్స్ తీసి వాళ్లకి ఇచ్చాడు. వాళ్లు దాన్ని ఓపెన్ చేసి, తృప్తిగా తలాడిస్తూ, అమ్మమ్మకి నమస్కారం పెట్టి, “తల్లీ మేం చెయ్యగలిగే సహాయం ఏదైనా ఉంటే చెప్పండి. చేస్తాం” అనంటూ మామ భుజం తట్టి, ఎట్లా వచ్చారో అట్లానే తుప్పల్లోకి వెళ్లి మాయం అయిపోయారు. నేను “వాళ్లంతా ఎవరు అమ్మమ్మా? వాళ్లకి మనం ఏం ఇచ్చాము” అని అడిగా.

అమ్మమ్మ నాను గట్టిగ పొదవి పట్టుకుని, నా చెవిలో “వాళ్లు అన్నలు. ఈ నెల మన జమీ నుంచి వాళ్లకి వెళ్లాల్సిన రొక్కం ఇప్పుడు మనం వాళ్లకి ఇచ్చాము. అందుకు ప్రతిగా వాళ్లు మనల్ని కానీ, మన ఎస్టేటులో పనిచేసేవాళ్లని కానీ ఇబ్బంది పెట్టరు. అవసరమైతే సహాయానికి వస్తారు కూడా” అని అంటుండగానే, రెండో పక్కనుంచి, అయిదు మందితో ఇంకో బ్యాచ్ వచ్చింది. వాళ్లు బగ్గీ మీదున్న సింబల్ చూస్తూనే, కొంచెం దూరంగా ఆగిపోయారు. వాళ్లంతా వలలూ, తిమ్మడు మామ దగ్గర ఉన్న కర్రల్లాంటి కర్రలూ (తర్వాత తెలిసింది లెండి దానిని బల్లెం అంటారని), ఇంకా గన్స్ పట్టుకుని ఉన్నారు.వాళ్ల హెడ్ అనుకుంటా, అతనొక్కడే ముందరకి వచ్చి, “జమీ బండి ఇక్కడేం చేస్తోంది” అని గంభీరంగా తిమ్మడు మామని ప్రశ్నించసాగాడు.

ఇంతలో అమ్మమ్మ చిన్నగా దగ్గేసరికి, అరుగు మీద కూర్చున్న మమ్మల్ని చూసి, మొహం ఇంత చేసుకుని, నవ్వుతూ మా దగ్గరకి వచ్చి, “అమ్మా… మీరా? మా అడవి మీద ఏంటీ ఆకస్మిక దండయాత్ర?” అంటూ అడిగాడు. అమ్మమ్మ, నవ్వుతూ “ఈ అడవి మీదెలా అయ్యింది ఆఫీసర్? మాది కదా? మేమే స్వచ్చందంగా సర్కారుకి ఇచ్చేశాము కదా? అయినా దండయాత్ర ఏమీ కాదు ఆఫీసర్ గారూ. మా మనవడు చిన్న దొర వారు పరీక్షలు రాయకుండానే 10వ తరగతి పాస్ అయిపోయారు. అందుకే వారికి ఎస్టేటుని పరిచయం చేద్దామని వచ్చాం. మా కులదేవత దర్శనం చేసుకుని కొలుపులు కొలుచుకోవాలి. ఓ నాలుగైదు రోజులు అడవిలోనే ఉంటాం.” అని సమాధానమిచ్చేసరికి, వచ్చినవాళ్లు సర్కారీ ఆఫీసర్లని అర్థం అయ్యింది.

ఆయన “జాగ్రత్త మేడం. కృష్ణా నదికి అవతల వైపు నుంచి రెండు పెద్ద పులులు ఇటు వైపు వచ్చేశాయి. వాటి వల్ల నిద్రలు కరువైపోయాయి మాకు. నిన్న సాయంత్రమే ఆ పక్కన గూడెంలో రెండు పశువులని చంపేసింది ఒక పులి” అంటూ మేము వచ్చిన వైపు చెయ్యెత్తి చూపుతూ చెప్పగానే, అప్పుడు అర్థమయ్యి వచ్చింది ఫారెస్టు అఫీసరూ, గార్డులూ అని. వెంటనే అమ్మమ్మ, మామతో, “తిమ్మా.. బండిలో టిఫిన్లు ఉన్నాయి. అందరికీ తినబెట్టరా. రాత్రి నుంచీ అడవిలోనే తిరుగుతున్నారు అంట“ అంటూ ఆర్డర్ వేసేసరికి, పాపం ఎప్పటినుంచి అడవుల్లో తిరుగుతున్నారో, ఆత్రంగా బండి దగ్గరకి వచ్చేశారు మిగిలిన వాళ్లు అందరూ.

తిమ్మడు మామ బండిలోంచి టిఫిన్లు ఉన్న హాట్ ప్యాక్ ఓపెన్ చేసి అందరికీ ఆకుల్లో సర్దుతూ, “అటుపక్క నీళ్ల తొట్టి ఉంది, పోయి కాళ్లూ చేతులూ కడుక్కోండి” అని చెప్పేసరికి అందరూ అటు పక్కకి పోయారు. అమ్మమ్మ మా పక్కనే కూర్చున్న పెద్దాఫీసరుతో, “ఓ.. ఆ చారల మెకం వెంట పడ్డారా? మాకు దాని దర్శనం పొద్దున్నే అయిపోయింది. మాంఛి కోడె వయసు. ఒక జింక వెనకాల పడి మమ్మల్ని పట్టించుకోలేదు. ఇక్కడ ఆగినప్పుడు అది అటుపక్కనుంచే వచ్చిందీ అని తిమ్మడు చెప్పాడు. జింక దానికి దొరికేసింది. కనీసం ఇంకో రెండు మూడు గంటలు పులి ఆ జింక కళేబరం దగ్గరే ఉంటుంది. అదిప్పుడు అటు వైపు ఉంది.” అంటూ పొద్దున్న పులి పరిగెత్తిన డైరక్షన్లో చూపిస్తూ చెప్పింది.

ఆఫీసరు తన స్టాఫుతో “త్వరగా తినండి. పులి జాడ తెలిసింది” అని అరుస్తూ “థాంక్స్ మేడం. ఈ పులి వల్ల అందరూ ఇళ్ల మొహం చూసి వారం దాటిపోయింది. దాన్ని పట్టుకుని ట్రాంక్విలైజ్ చేసి, ట్రాకర్ మార్చాలి. దాని ట్రాకర్ పాడైపోయింది. పక్క స్టేట్ వాళ్లు దీని గురించి రోజూ ఫోన్ల మీద ఫోన్లు. వాళ్లని సెంట్రల్ ఫారెస్ట్ డివిజన్ వాళ్లు ఊదరగొడుతున్నారు అంట. సెలవిప్పించండి” అంటూ అమ్మమ్మకి నమస్కారం చేసి, నా బుగ్గ తడుతూ, “చిన్న దొరవారూ.. మేడం పెద్దవారైపోతున్నారు. త్వరగా అన్ని కిటుకులూ నేర్చేసుకోండి. పెద్దావిడకి రెస్టు ఇచ్చి, మనం మనం చూసుకుందాం. ఈ అడవంతా తిప్పి మీకు చూపించే బాధ్యత నాదీ..” అంటూ నాకు బాయ్ చెప్పి, వెళ్లి తనూ శుభ్రపడి, మామ ఇచ్చిన టిఫిన్ తినేసి, అమ్మమ్మకి ఇంకోసారి నమస్కారాలు పెట్టి, టైగర్ ఉన్న డైరెక్షన్లో వెళ్లిపోయారు అందరూ.

మామ వాళ్లు తిని పడేసిన ఎంగిలి ఆకులన్నీ ఏరుకుని వచ్చి జాగ్రత్త పరుస్తుండగా, అమ్మమ్మ, లేచి, బంగళా పక్కకి వెళ్లసాగింది. నేనూ లేచి తన వెనకాలే బయలుదేరగానే, “మీరిక్కడే ఉండండి దొరవారూ.. నేను పాస్ పోసుకుని వస్తాను.” అంటూ నవ్వుతూ నన్నాపేసి, తుప్పల్లోకి వెళ్లి, ఓ పది నిముషాల తర్వాత వచ్చింది. ఈలోపు తిమ్మడు మామ బగ్గీకి గుర్రాన్ని పూర్తిగా కట్టేసి, గుర్రానికి జీను వేసి రెడీ చేసేశాడు. అమ్మమ్మ వచ్చి, బగ్గీలోంచి ఇంకో బాక్స్ తీసి మామకి ఇచ్చి, “ఆ రెండో దళం వాళ్లు వస్తే ఇచ్చెయ్యి. దీవాణానికి రమ్మంటే రావు.  నిన్ను చూడాలంటే ఇలా అడవిలోకి రావలసి వస్తోంది. జాగ్రత్తగా ఉండరా..” అంటూ ఒకసారి మామ బుగ్గలు తడిమి, బగ్గీ ఎక్కి, నన్నూ ఎక్కెయ్యమని చెప్పి, “ఛల్!” అంటూ కళ్లెం విదిల్చేసరికి, గుర్రం మళ్లీ డొంక దారిలో పరిగెత్తసాగింది.

మేము ఆ భూత్ బంగళా అదే అదే, మా తాత వేటకి వచ్చినప్పుడు నైట్ స్టే చేసే ఫారెస్ట్ గెస్ట్ హౌస్ వదిలిపెట్టి మళ్లీ జర్నీ స్టార్ట్ చేసేసరికి, టైం 11.30 అవుతోంది. సుమారు ఓ గంట సాఫీగా ప్రయాణం చేసిన తరువాత, అమ్మమ్మ బగ్గీని డొంక దారిలోని, ఎడమ చేతి వైపున్న ఇంకో ఇరుకు దారిలోకి తిప్పింది. ఈ ఇరుకు దారిలో ఆకాశం కూడా కనిపించడం ఆగిపోయింది. అటూ ఇటూ ఉన్న చెట్లు దారిని పూర్తిగా కప్పేశాయి.ఇంకాసేపట్లోనే, అనుకోకుండా మాకు ప్రమాదం ఎదురయ్యింది.

తరువాయి భాగం వరకూ సెలవ్..

స్పందించిన ప్రతీ ఒక్కరికీ ధన్యవాదములు..

5

డొంకదారి వదిలి మేము మరింత ఇరుకు దారిలోకి తిరిగిన 10వ నిముషంలో ఆ దారిమీద వాలిన చెట్టు కొమ్మల్లోంచి ఒక పెద్ద కొండచిలవ జారి అమ్మమ్మ మీద పడింది. ఆ అదురుకి అమ్మమ్మ బగ్గీ మీదనుంచి పక్కన ఉన్న తుప్పల్లోకి పడిపోయింది. గుర్రం మాత్రం ఇదేమీ పట్టనట్టు బగ్గీని ముందుకు లాక్కుపోసాగింది. నేను వెంటనే ఏం చెయ్యాలో అర్థం కాక ఖంగారుపడుతూంటే, అమ్మమ్మ తనని చుట్టేస్తున్న కొండచిలవతో ఫైటింగ్ చేస్తూనే, “దొరవారూ.. ఆ కళ్లాలు వెనక్కి లాగి పట్టుకోండి” అంటూ అరిచింది. వెనక్కి లాగి పట్టుకుంటూ, ఇందాక తిమ్మడు మామ దానికి గడ్డి పెడుతూ నాకు గుర్రపుబగ్గీని ఎట్లా తోలాలో చెబుతూ, నాకు చెప్పిన చెప్పిన ట్రిక్స్ లోంచి ఒకటి వాడుతూ, ఈల వేశా. ఆ ఈల వినపడగానే గుర్రం ఠక్కున ఆగిపోయేసరికి బగ్గీ కూడా చిన్న జర్కుతో ఆగిపోయింది.

నేను వెంటనే డ్రైవర్ సీటు పక్కనే నేను ఇందాక పెట్టిన బాణాకర్ర పట్టుకుని కిందకి ఉరికి అమ్మమ్మ వైపు పరిగెత్తి చూసేసరికి, దాదాపు 10 అడుగుల పొడవున్న కొండచిలువ తోకతో అమ్మమ్మ రెండు కాళ్లూ తొడలదాకా చుట్టేసి నోరు పెద్దగా తెరిచి అమ్మమ్మ మీదకి పోతూంటే, అమ్మమ్మ తన రెండు చేతులతోనూ దాని మెడ పట్టుకుని దూరంగా నెడుతోంది. నన్ను చూడగానే, అమ్మమ్మ “దొరవారూ.. దీనికి బాణా కర్ర పనికి రాదు. బగ్గీలోపల రెండు పెద్ద కత్తులు ఉన్నయి వాటిని పట్టుకురండి” అంటూ అరిచి దానిని తన బలమంతా వాడుతూ వెనక్కి తొయ్యసాగింది. నేను వణుకుతున్న చేతులతోనే బగ్గీ వెతికి అమ్మమ్మ చెప్పిన రెండు తళ్వార్లనూ తీసుకుని వెనక్కి పరిగెత్తి, ఒకటి అమ్మమ్మ చేతికి ఇచ్చి, రెండో దానితో ఫోర్కుతో ఫుడ్ పొడిచినట్టు, నేను రెండో కత్తితో ఆ కొండచిలవ నడుమ్మీద పొడవసాగాను.

అమ్మమ్మ ఒక చేత్తో దాని కంఠం పట్టుకుని, రెండో చేత్తో లాఘవంగా కత్తి దూసేసరికి, కొండచిలవ తల సగం తెగిపోయింది. ఇంకో రెండు దెబ్బలు వేసేసరికి, చివ్వున రక్తం చిమ్ముతుండగా, పాము తల పూర్తిగా తెగి అమ్మమ్మ చేతిలోకివచ్చేసింది. ఇంకా చుట్టుకునే ఉన్న ఆ కొండచిలవ మొండెంలోంచి ఫౌంటెన్లా రక్తం చిమ్ముతూ మా ఇద్దరినీ తడిపేస్తోంది. అమ్మమ్మ పాము తలని దూరంగా విసిరేసి, కత్తితో తనని చుట్టేసిన కొండచిలవ శరీరాన్ని కొంచెం కొంచెం నరకసాగింది. అది చూసి నేనూ నా చేతిలోని కత్తితో కిందనుంచి కొండచిలవని ముక్కలు ముక్కలుగా నరకసాగాను. ఓ అయిదు నిముషాల తర్వాత అమ్మమ్మని చుట్టుకున్న కొండచిలవ శరీరం పూర్తిగా పక్కకి పడిపోయింది. నేను కత్తిని దూరంగా విసిరేస్తూ, అమ్మమ్మని చెయ్యి పట్టుకుని పైకి లేపేసరికి, అమ్మమ్మ పైకి లేచి ఒక్క అడుగేసి, నొప్పితో మూలుగుతూ “దొరవారూ, నా కాలు బెణికింది అనుకుంటా” అని అంటూ నా మీద వాలిపోయింది.

నేను అమ్మమ్మ బరువుని మోస్తూనే, కుంటుతున్న అమ్మమ్మని జాగ్రత్తగా బగ్గీ దగ్గరకి తీసుకొచ్చి, అమ్మమ్మని నడుం పట్టుకుని పైకి లేపి బగ్గీ ఎక్కించి కూర్చోపెట్టి,అమ్మమ్మ కాలికున్న బూట్లు పీకి చూసేసరికి, కాలు మడతపడినట్టు ఉంది, అమ్మమ్మ ఎడమ కాలు మడమ దగ్గర కొంచెం వాచింది. అది చూసి ఖంగరుపడుతున్న నన్ను చూసి, నాకు ధైర్యం చెబుతూ, “దొరవారూ.. మీరు పెద్దవాడవ్వుతున్నారు. ఊరికే చీటికీ మాటికీ భయపడితే ఎలాగ? ఇంత పెద్ద దివాణాన్ని ఎట్లా నడపగలరు? ప్రతీ ప్రమాదం పక్కనే, దాన్ని తప్పించుకునే ఉపాయం కూడా ఉంటుంది. మనం వెతకాలి అంతే”, అంటూ, “ఆ రక్తం అంటుకున్న కత్తులు రెండూ కొన్ని ఆకులు తెంపి తుడిచేసి లోపల పెట్టెయ్యండి ముందర. తరువాత నాకు కొంచెం సాయం చేస్తే, నా మీదున్న రక్తం తుడుచుకోవాలి. కంపరంగా ఉంది” అంటూ నన్ను హెచ్చరించింది.

అమ్మమ్మ చెప్పినట్టే నేల మీద ఉన్న ఎండుటాకులూ పచ్చి ఆకులతో శుభ్రంగా ఆ కత్తులని తుడిచేసి, అమ్మమ్మ మీద బరువు పెట్టకుండా బండిలోకి వంగుని, ఎక్కడినించి వాటిని తీసానో, మళ్లీ అక్కడే పెట్టేసి, అమ్మమ్మ వైపు ప్రశ్నార్థకంగా చూశా. అమ్మమ్మ తన దగ్గరకి రమ్మని చేత్తో నా నుదిటమీద ఉన్న ఆ కొండచిలువ రక్తాన్ని శుభ్రంగా తుడుస్తూ, “గుర్రాన్ని ఎలా కంట్రోల్ చేశారు దొరవారూ?” అని అడిగింది. నేను కొంచెం సిగ్గుపడుతూనే, “అమ్మమ్మా… అదీ….. ఇందాక నువ్వు పడుకున్నప్పుడు, తిమ్మడు మామని నేను విసిగిస్తూ ఉంటే, తనే గుర్రన్ని ఎలా మచ్చిక చేసుకోవాలో, గుర్రపు బగ్గీని ఎలా తోలాలో చెప్పాడు. నేను తను చెప్పినది తూచా తప్పకుండా పాఠించా అంతే..” అని చెప్పా. అమ్మమ్మ నాకు మెటికలు విరుస్తూ.. “నాకు తెలుసు. దొరవారు ఏక సంధాగ్రాహి. అట్లా చెబుతే, ఇట్లా నేర్చేసుకుంటారు. కానీ కొంచెం బద్ధకం. ఆ వెధవ ఫోనుల్లో గేములూ, లాప్టాపుల్లో గేములూ ఆడుతూ కూర్చుంటారు కదా?” అంటూ నన్ను పొగుడుతూనే వెక్కిరించసాగింది.

అమ్మమ్మని ఆపటానికి, “అమ్మమ్మా, ఇక్కడ ఎక్కడైనా వాటర్ దొరుకుతుందేమో చెప్పు. బండి అటు తీసుకెళ్తా. ముందర నువ్వూ-నేనూ స్నానం చెయ్యాలి. లేదంటే కంపు కంపు. తుడుచుకుంటే పోయే కంపు కాదిది. కడుపులో తిప్పేస్తోంది” అంటూ అడ్డం పడేసరికి, అమ్మమ్మ వెంటనే “దొరవారు పెద్ద దొంగ కూడానూ” అంటూ నా బుగ్గ గిల్లి, “రండి మరి… బండి మీరే తోలాలి. ఇందాకటినుంచీ నేనెలా నడుపుతున్నానో గమనించారుగా. అట్లానే కళ్లం పట్టుకుని అదిలిస్తూ ఉండండి. వెనకాల నుంచి నేను దారి చెబుతాను”. అంటూ తను ఎడమ కాలి మీద బరువు పడకుండా మెల్లగా ముందర కూర్చునే నాకు దగ్గరగా బగ్గీలో లోపలకి జరిగి కూర్చుంది. నేను ముందు వైపు నుంచి బండెక్కి, కళ్లెం పట్టుకుని ఇందాక అమ్మమ్మ అరిచినట్టే అదే పిచ్ లో “ఛల్” అని అరిచేసరికి, గుర్రం ముందుకు పరిగెత్తసాగింది.

అమ్మమ్మ నా వీపుకు ఆనుకుని నా మీద వాలిపోయి, దారి చెబుతుండగా, గుర్రపు బగ్గీని, కుడివైపు నుంచి మళ్లీ డొంక దారిలోకి తీసుకొచ్చి, ఓ పావుగంట తరువాత, మళ్లీ ఎడమ వైపు కట్ చేసి ఇంకో పావుగంట తోలేసరికి, మొత్తానికి సుమారు 45 నిముషాల తరువాత మాముందర ఒక సెలయేరు ప్రత్యక్షమయ్యింది. చుట్టూ పచ్చని పచ్చికతో ప్యూర్ వాటర్ పారుతోంది ఆ సెలయేరులో. కింద ఉన్న రాళ్లూ అవీ మేమున్న చోటునుంచే క్లియరుగా కనిపిస్తున్నాయి, అంత ప్యూర్ ఫ్లో ఉంది. నేను గుర్రాన్ని అదిలిస్తూ, దాన్ని ఆపి, ముందర నేను కిందకి ఉరికి, గుర్రం జీను విప్పి, దాని వీపు మీద చేత్తో రాస్తూ, పచ్చగడ్డి తినమన్నట్టు దాన్ని ముందరకి తోసా. నా చేతి స్పర్శ అర్థమయ్యిందో, లేక పచ్చ గడ్డి కనిపించి దానికి ఆకలి గుర్తుకు వచ్చిందో, అది సన్నగా సకిలిస్తూ, తలాడించి ముందరకి పోయి పచ్చగడ్డి పీక్కుని తినడం మొదలెట్టింది.

నేను బగ్గీ హ్యాండిల్స్ పైకి ఎత్తి పట్టుకునేసరికి, అమ్మమ్మ వెనక్కి వెనక్కి జరిగి, మెల్లగా బగ్గీలోంచి జారుతూ కుడి కాలు మీద బ్యాలెన్స్ చేస్తూ బగ్గీ పట్టుకుని నుంచుంది. నేను బగ్గీని రెస్టింగ్ పొజిషన్లో పెట్టి, అమ్మమ్మ దగ్గరకి పరిగెత్తుకు వెళ్లేసరికి, అమ్మమ్మ కంట తడి పెట్టుకుంటూ కళ్లు తుడుచుకుంటోంది. నేను మళ్లీ ఖంగారు పడడం చూసి, అమ్మమ్మ నన్ను తన డొక్కల్లోకి లాక్కుని నన్ను గట్టిగా పట్టుకుని రెండో కాలు కూడా కింద పెడుతూ, “ఖంగారు పడకండి దొరవారూ.. నాకేం కాలేదు. పెద్ద దొరవారు గుర్తుకు వచ్చారు అంతే. నేనిక్కడే జలకాలు ఆడుతూంటే, దొరవారు నన్ను చూసి నన్ను మోహించి, ఇక్కడే రాక్షస వివాహం చేసుకున్నారు. అప్పుడు నాకు ** ఏళ్లు. పెద్ద దొరవారికి 19 ఏళ్లు. మాకు ఆ తర్వాత ఏడే మీ అమ్మ పుట్టేసింది. అవి జ్ఞప్తికి వచ్చి, మనసు అదోలా అయిపోయింది. అంతే” అని షడన్ గా మాట మార్చి, “ఓ పని చెయ్యండి, నేను ఇట్లానే వాగులో దిగి ఒంటికాలి మీద నుంచుంటా. మీరు దోసిళ్లతో నా మీద నీళ్లు పోసెయ్యండి.” అంటూ నా భుజమ్మీద చెయ్యి వేసి వాగు వైపు కుంటడం మొదలెట్టింది.

నేను అమ్మమ వైపు చూస్తూ, “అమ్మమ్మా! తాత నిన్ను **** చేశాడా? అదే అదే రాక్షస వివాహం చేసుకున్నాడా? మరి నిన్ను పాడు చేసినందుకు, తాత మీద నీకు కోపం రాలేదా?” అని అడిగా. అమ్మమ్మ తొలిసారి నన్ను ఏకవచనంలో “దొంగభడవా! అన్నీ తెలుసు నీకు. ఐనా అమాయకపు చక్రవర్తి మాదిరి ఉంటావు.” అంటూ నా బుగ్గ గిల్లుతూనే, “నీకు అర్థమయ్యే భాషలో చెబుతా… ఇప్పుడు కాలం ఆడపిల్లలకి ఇష్టమైన హీరో అంటే ఎవరి పేరు చెబుతారు?” అని నన్ను ప్రశ్న వేసింది. నేను అమ్మమ్మతో “నా క్లాసు అమ్మాయిలలో చాలామందికి విజయ్ దేవరకొండ అంటే ఇష్టం. కొంతమందికి మహేష్ బాబూ, ఇంకొంతమందికి ప్రభాస్ అంటే ఇష్టం. ఇద్దరు అమ్మాయిలు మాత్రం నువ్వే నా హీరో అని పనీపాటా లేకుండా నా వెంట పడుతున్నారు. నువ్వు నాకు ‘అమ్మాయిల జోలికి పోవద్దూ’ అని 2 ఇయర్స్ బ్యాక్ వార్నింగ్ ఇచ్చావుగా. అందుకే వాళ్లని పట్టించుకోకుండా దూరం పెడుతున్నా.” అని చెప్పా.

అమ్మమ్మ నవ్వుతూ, “నా మాట మీరనందుకు థాంక్స్.  వాళ్ల వ్యవహారం ఇప్పుడు మీకు అర్థం కాదు. ఇంకో 2 ఇయర్స్ పూర్తయ్యేసరికి, వాళ్ల నిజరూపం మీకు తెలుస్తుందిలెండి. వాళ్ల సంగతి ఇప్పుడు వదిలేద్దాం. మీరు చెప్పిన హీరోల్లానే, అప్పట్లో పెద్ద దొర కూడా ఎర్రగా బుర్రగా సినిమా హీరోలా ఉండేవాడు. అచ్చు సూపర్ స్టార్ కృష్ణ గారు అంటే ఇప్పుడు మహేష్ బాబు వాళ్ల నాన్న గారు ఉండేవారు కదా, ఆయనలానే ఉండేవాడు.. ఒక ముక్కలో చెప్పాలంటే, మీ మూతికి కోరమీసం పెడితే ఎలా ఉంటారో అలా ఉండేవాడు పెద్ద దొర. మీ అందానికి ఏ ఆడపిల్ల పడిపోదు? నేనూ ఆయనని చూసి అట్లానే ఆయన మాయలో పడిపోయాను. ఆయనేమో పూటుగా ఇప్పసారా తాగేసి ఉన్నాడాయే. ఆయన రాక్షస బలం ముందర అప్పటి నా బలమెంత? ఏం చేసాడో ఆయనకీ గుర్తు లేదు. ఏం చేయించుకున్నానో నాకూ గుర్తు లేదు. మిన్నాగుల్లా ఈ గట్టు మీదా, ఆ వాగులోనూ దొర్లడం మాత్రమే గుర్తుంది. ఈ పచ్చిక బయలులో ఒక పగలూ, ఒక రాత్రి గడిస్తే కానీ మేమిద్దరమూ మామూలు మనుషులు అవ్వలేదు. తర్వాత రోజు, ‘నన్ను పెళ్లి చేసుకుంటావా?’ అని అడిగాడు.

అప్పటికే ఆయన మాయలో పడిపోయిన నేను, ఏమీ ఆలోచించకుండా వెంటనే తలూపేశాను. అంతే, నన్ను రెండు చేతులతోనూ ఎత్తుకుని, ఇదే బగ్గీలో పడేసి, వెంటనే మా గూడెం తీసుకుపోయి, మా అయ్యనీ, అమ్మనీ ఒప్పించి మనువాడేశాడు. అంతే.. నా నెత్తిన జమీందారిణీ అన్న కిరీటం పెట్టేసరికి, ఊరందరికీ నేనో మంత్రాల మరిడమ్మలా కనిపించసాగాను. ఏ మందో మాకో పెట్టేసి పెద్ద దొరవారిని లోబరుచుకున్నానూ అని నా మీద పుకార్లు పుట్టించేశారు. కానీ దొరవారి తల్లి, పెద్ద జమీందారిణి, దేవత. ఆవిడ నన్ను చూడగానే జరిగిందేంటో గ్రహించి, అడవి మనిషిని అయిన నన్ను ఇంట్లోంచి గెంటెయ్యకుండా, కడుపున కన్న బిడ్డలా సాకింది. నాకు జ్ఞానం నేర్పింది. జమీ ఆజమాయిషీ నేర్పింది.. ఎవరితో ఎలా మసలాలో నేర్పింది. అంతెందుకు.. మీ తాతకి అంటే నా దేవుడుకి మూకుతాడు వేసి, చెడు అలవాట్లు ఎట్లా మాన్పించాలో నేర్పింది.” అంటూ నన్ను కౌగలించుకుని సెలయేరు వైపు మెల్లగా కుంటుతూనే, తన వయొలెంట్ లవ్ స్టొరీ చెబుతూ నడవసాగింది..

తరువాయి భాగం వరకూ సెలవ్..