స్పందించిన ప్రతీ ఒక్కరికీ ధన్యవాదములు.
-x-x-x-
131
నేను అమ్మమ్మ బుగ్గ మీద చిటికేసి, “ఏంటే?” అని అడిగా. అమ్మమ్మ నావైపు అదోలా చూస్తూ, నా కుర్తా పట్టుకుని, నన్ను తనమీదకి గుజుకుని, నాకు ముద్దు పెట్టడం మొదలెట్టింది. నాకు కొంచెం గిల్టీ అనిపించింది. ఎందుకంటే, నా ఎగ్రీమెంట్ గురించి అప్పటి దాకా నేను చెప్పినదేదీ నిజం కానే కాదు. ఆ ఎగ్రీమెంట్ ఎందుకు చేయిస్తున్నానో, పెనాల్టీ క్లాజ్ ఎందుకు పెట్టానో నాకు మాత్రమే తెలుసు. నేను అమ్మమ్మ ఆవేశాన్ని సున్నితంగా కంట్రోల్ చెయ్యడం కోసం, “గోరింకా… నీ కూతురు నన్ను బాగా కెలికేస్తోందే.. అమ్మ పెడుతున్న టార్చర్ తట్టుకోలేకపోతున్నా” అన్నా.
అప్పటిదాకా బొమ్మలా కూర్చుని ఉన్న రంగి అమ్మమ్మ అప్పుడు విప్పింది నోరు. నాకో మొట్టికాయ మొడుతూ, “ఏంటి చిన్న దొరా? మీ అమ్మ అంత గారంగా నిన్ను చూసుకుంటూంటే, ఏంటా మాటలు?” అని కోప్పడింది. నేను రంగి అమ్మమ్మని ఓ వెర్రిపూకుని చూసినట్టు చూస్తూ, “రాత్రి అమ్మ చేసిన పనులకి పిచ్చెక్కిపోతోంది అమ్మమ్మా… కావాలని మీద పడింది. నేను అడిగీ అడగగానే నన్ను ఇంటరాగేట్ చెయ్యకుండా ఒప్పేసుకుంది. నువ్వు అనుమానించినంతగా కూడా అమ్మ నా మీద డౌటు పడలేదు. ఏదో జరుగుతోంది. ఏంటో అర్థం కావట్లేదు” అని బుర్ర గోక్కుంటూ అన్నా.
అమ్మమ్మ నవ్వేస్తూ, “అదేం కాదు. అట్లా ఏం చెయ్యదు బంగారం. తను భోళా మనిషి. నా కూతురే కానీ, బంగారం నిజంగా బంగారమే. లోపల ఒకటి పెట్టుకుని పైకి ఇంకోలా ఉండే మనిషి కాదు. సరే.. మీరు ఇంతకీ హాస్టల్లోకి ఎప్పుడు షిఫ్ట్ అవుతారు?” అని అడిగింది. నేను అమ్మమ్మతో “ఇదిగో ఈ డాక్యుమెంట్ పని అయిపోతే, వెళ్తా” అన్నా. ఇంతలో డోర్ నాక్ చేస్తే, అమ్మమ్మ తన చీర సర్దుకుని, వెళ్లి డోర్ తీసింది. లాయర్లకి కావల్సిన ఇన్ఫర్మేషన్ ఇచ్చేసింది అనుకుంటా, శంకరత్త వచ్చింది. అత్త మొహంలోని వెలుగు చూస్తూనే, ఆ లాయర్లు అత్త దగ్గర నన్ను ఆకాశానికి ఎత్తేశారూ అని అర్థం అవుతోంది.
నేను లేచి ఒళ్లు విరుచుకుంటూ టైం చూస్తే ఒకటిన్నర అవుతోంది. “లంచ్ ఏ హోటల్లో అమ్మమ్మా?” అని అడిగా. అమ్మమ్మ చిరాకుగా, “ఏంటి హోటలుకు వెళ్ళేది? ఊరి నిండా కరోనా కేసులే. బుద్ధిగా ఇంటికి పోయి తిందాం. నాకు ఇంకో మీటింగ్ ఉంది. అదయ్యాక, ఓ గంటలో బయలుదేరుదాం” అంది. నేను “సరే, ఐతే, నేనూ శంకరత్తా ఇద్దరమూ ఓసారి నా కాలేజ్ దాకా పోయి వస్తాం. అత్తకి నా కాలేజ్ …
