పాఠక మిత్రులారా! ఒక చిన్న విన్నపము !! అన్యధా భావించవద్దు.
ఎంతో మంది కథ చదువుతున్నారు. నైస్ అప్డేట్ అనో గుడ్ అప్డేట్ అనో ఒక్క రెండు ముక్కలు వ్రాస్తే మీ సొమ్మేమీ పోదు కదా? అట్లానే లైకులూ [] రేట్లూ [] కొట్టినా మీకు కలిగే నష్టం ఏమీ ఉండదు.. కానీ కష్టపడి కథలు వ్రాసే రచయితలకు మాత్రం ఎనలేని ఉత్సాహాన్ని కలుగచేస్తాయి అవి.
దయచేసి గమనించగలరు. సైలెంటుగా చదివి వెళ్ళిపోకుండా, మీకు నచ్చితే ఒక చిన్న షాభాషీ ఇవ్వండి. నాకు మరింత ఎనర్జీతో తరువాయి అప్డేట్ వ్రాయడానికి ఎంతో దోహదపడతాయి. నచ్చకపోతే ఎందుకు నచ్చలేదో చెప్పండి. సరిచేసుకోవడానికి ప్రయత్నం చేస్తాను.
=========
ప్రస్తుతం: (ఇప్పటిదాకా చెప్పిన కధ ఇండెక్సు : [1 – 100] , [101 – ] )
20.1 పాత పురాణాలు – కొత్త కోరికలు – 1
అమ్మెప్పుడైతే టంగు స్లిప్పు అయ్యిందో, వెంటనే పెద్దీ అమ్మ జబ్బమీదొక్కటిచ్చుకుంది. ఇంకో గంటలో వడ్డుకు వెళ్తాం అని అనేసరికి, అందరూ ఇంక్లూడింగ్ లల్లీ-అనూ దిగులుగా మొహాలు పెట్టుకుని, అమ్మ అన్నదీ, పెద్దీ కొట్టిందీ పట్టించుకోలేదు. వాళ్ళల్లో వాళ్ళు ఏదో తర్జనభర్జనలు పడుతూ ఉన్నారు. కానీ నా డేగ కళ్ళనుంచి మాత్రం తప్పించుకోలేదు. నేను కొంచెం ఎక్కువ కోపంతోనే, చిటికేస్తూ, “మీ ఇద్దరికీ మాత్రం బాగా పగులుతుంది. ఒసేయ్! పెద్దీ! ముట్టు గిట్టూ అని చూడకుండా నా ఆయుధంతో పొడిచి పొడిచి పెడతా! మేమందరమూ మీ ఇద్దరి ముందరా ఇంతలా ఓపెన్ అయిపోయాము. ఏమీ దాచలేదు. కానీ మీరిద్దరూ ఏదో దాస్తున్నారు మానుంచి. మర్యాదగా చెప్పండి, లేదంటే నేనూ లల్లీ ఇద్దరమూ కలిసి మీ మీద పడ్డామూ అంటే, వారం రోజులు అవుటాఫ్ సర్క్యులేషన్ అయిపోతారు. మలేరియా జ్వరం వచ్చిన వాళ్ళకి మల్లే మంచం పడతారు!!” అంటూ తర్జని చూపిస్తూ స్టెర్న్ వార్నింగు ఇచ్చాను.
నా గంభీరపు వార్నింగ్ విని లల్లీ కూడా “ఏదో దాస్తున్నారురా వీళ్ళు. అమ్మ ఎట్లాగూ చెప్పదు. ఇంకో రెండు గంటలు ఓపిక పడదాం. ఇంటికెళ్ళి ముసల్దాన్ని అడుగుదాం. అదేమైనా కతలు పోయిందో, పెద్దీకి రేవెట్టేద్దాం. అస్సలు తగ్గే పనే లేదు.!!!” అని అంది. “అ! ఆ! అన్నది మీ అమ్మ! దేంగేది నన్ను! బావుందర్రా! మీ ప్రతాపం! అదేదో దాన్నే అనొచ్చుగా! నన్నెందుకు లాగుతున్నారూ??” అని పెద్దీ వంకర నవ్వుతో కూడిన దొంగ కోపంతో అంటూ ఉంటే, “బొక్కలే! నువ్వు మెంటల్గా ప్రిపేర్ అయిపో! నీకు మాత్రం పగిలిపోద్ది. చంకెక్కి దెంగించుకుంటావ్ కానీ మనసులో సీక్రెట్స్ …
