అది హైదరాబాద్ లో ఒక పోష్ ఏరియా, చుట్టూ ఎటు చూసినా హై రైస్ అపార్ట్మెంట్స్. ఎంత సంపాదిస్తున్నామో, సంపాదించామో తెలియని  రాజకీయ నాయకులు, బిజినెస్ మాగ్నెట్స్ నుండి హయ్యర్ మిడ్ లెవెల్ పొజిషన్స్ లో ఉన్న IT మ్యానేజర్స్ వరకు ఇల్లు, ఫ్లాట్స్ ఉన్న ప్రదేశం అది. ఇపుడే ఎండాకాలం దాటి వర్షాకాలం మొదలవుతోంది, మండుటెండలు తగ్గి, కాస్త చల్లని పవనాలతో కూడిన నీరెండలు వేస్తున్నాయి. 

మై హోమ్ గేటెడ్ కమ్యూనిటీ :

Join our Telegram Channel

ఈ వాతావరణము లో కూడా చెమటలు కక్కుతూ, తాను వెళ్లాల్సిన  ఈడెన్ టవర్ వైపు వడివడిగా అడుగులు వేస్తున్నాడు. ఈడెన్ ను చేరుకోగానే ఆగి ఊపిరి గట్టిగా పీల్చుకుని వదిలి రిలాక్స్ అవుతూ  405 బాల్కనీ వైపు చూస్తూ రెండు నిముషాలు ఆగాడు. 
‘ఈ సమయానికి వచ్చేసి ఉండాలి కదా‘ అనుకుంటూ ఉండగానే కిటికీ లో నుండి 2 మాథ్స్ హోమ్ వర్క్ కాగితాలు ఎగురుకుంటూ వొచ్చి తన ముందే పడ్డాయి. తనలో తాను నవ్వుకుంటూ ఆ షీట్స్ తీసుకుని లిఫ్ట్ వైపు అడుగులు వేసాడు.

405 బెల్ రింగ్ చేయగానే ఇంటర్ కామ్ లో  “ఎవరూ” అంటూ ఒక వాయిస్ వొచ్చింది. 

“మేడం, నేను ప్రసాద్, ట్యూషన్ చెప్పడానికి వొచ్చాను“

“రావయ్య, నీకోసమే ఎదురు చూస్తున్న. ఐదు నిముషాలు లేటు” అంటూ, డోర్ ఓపెన్ చేసింది రమ్య.  “చింటూ, చింటూ, మీ సర్ వొచ్చాడు, బుక్స్ తీసుకుని స్టడీ రూమ్ లో కూర్చో” అంటూ తన ఏడేళ్ల కొడుకును అదిలిస్తూ, ప్రసాద్ లోపలకు రావడానికి కొంచెం పక్కకు జరిగింది. కొంచెం మాత్రమే. 

37 ఏళ్ళ వయసులో, ఈ లేట్ నైట్ పార్టీలు, మందు అలవాటై, శరీరం ఎలా పెరుగుతున్న పట్టించుకోకుండా ,అన్ని భారీగా పెంచేసి నడవడానికి కూడా ఆయాసపడుతూ, ప్రతి పని పనివాళ్ళతో చేయించుకుంటూ, పిల్లల్ని కూడా కేర్ టెకర్స్ కు వదిలేసే రకం ఉన్న ఈ సొసైటీ లో, ఎక్కడ ఉండాల్సినవి అక్కడ సరిపాళ్ళలో ఉంచి, ముందు పొంగులు పొంగుకొచ్చేలా, వెనక ఎత్తులు ఎదురొత్తులకు అనుకూలంగా ఉంచి చూడగానే చూస్తూ ఉండాలి అనిపించేలా ఉన్న రమ్య, కొంచెం మాత్రమే పక్కకు జరిగింది. 

ప్రసాద్, ఆ గ్యాప్ లో పడతానో లేదో తటపటాయిస్తూనే లోపలికొస్తూ, ‘తగలకూడదు తగలకూడదు‘ అని మనసులో అనుకుంటూ . ‘హమ్మయ్య, అయిపోయింది, ఇంకొక్క అడుగు లోపలికొచ్చేస్తా, అబ్బో, మూడు సెంటి మీటర్లు ఉంటుందిలే గాప్, ఏమ్ కాదు ఏమ్ కాదు‘. అంతలో ప్రసాద్ వొంట్లో కరెంటు షాక్ కొట్టినట్టు ఒక చిన్న అలజడి, భుజం మీద ఒక మెత్తని, సుతిమెత్తని స్పర్శ, తగిలి తగలగానే మాగ్నెట్స్ ఆకర్షించుకున్నట్టు ఇద్దరి శరీరాలు ఒక చిన్న పుష్ ఇచ్చుకున్నాయి. ఆ క్షణం కాగానే, వడివడిగా అడుగులు వేసుకుంటూ స్టడీ రూమ్ లోకి వెళ్ళిపోయాడు ప్రసాద్. ఒక చిన్న నిట్టూర్పు విడిచి రమ్య కూడా ప్రసాద్ ను ఫాలో ఐంది. 

” సర్, నా హోమ్ వర్క్ స్కూల్ లో ఉండిపోయింది. … .. మర్చిపోయా,……… ఉహు, నాకేమి హోంవర్క్ ఇవ్వలేదు“
“అచ్చా, వొస్తూ వొస్తూ నేనే మీ స్కూల్ కెళ్ళి ఈ వర్క్ షీట్స్ తెచ్చా” అని సూట్ కేసు లాంటి బాగ్ తీసి, ఇందాక కింద పడ్డ షీట్స్ ను చింటూ ముందు పెట్టాడు.
“ప్లీజ్ సర్, ఈరోజు వొద్దు సర్, ఆడుకుంటాను. రోజు హోంవర్క్ చేయలేక నాకు చచ్చేంత చావు వొచ్చింది, ఐన మీరు ఎందుకు ఒస్తారు, నా చదువేదో నేను చదువుకుంటా కదా లేదా ఆడుకుంటా……….   I hate you.“
“చింటూ, ఆలా అనకూడదు. సర్ కు సారీ చెప్పు“
చింటూ కోపంగా వాళ్ళ అమ్మ కేసి, ప్రసాద్ కేసి చూస్తూ, “Sorry ” అని విని వినపడనట్టు గొణిగాడు. రమ్య, “ప్రసాద్ సర్, తనను మధ్యాహ్నం ఆడుకోవడానికి పంపలేదని ఈ tantrum . ఇగ్నోర్ చేయండి “.

ఇవన్నీ తనకు మామూలే అన్నట్టు, ప్రసాద్ తన క్లాస్ స్టార్ట్ చేసి ఒక గంట సేపు చింటూ క్లాస్ నోట్స్ ని, మాథ్స్ ప్రోబ్లెంస్ ను నీట్ గా వివరించి, రాయించి తన టైం అయిపోగానే ఇంట్లో నుండి బయటికి వొచ్చి లిఫ్ట్ లో పడ్డాడు.

“నా పేరు ప్రసాద్, నా పేరు ఎంత మాములో, నా లైఫ్ కూడా అంత నార్మల్. డిగ్రీ కంప్లీట్ చేశా, గవర్నమెంట్ జాబ్స్ కు ట్రై చేశా, కొన్ని సంవత్సరాలు, చాలా దగ్గరికొచ్చి,  ఇంటర్వ్యూ దాకా వొచ్చి కూడా మిస్ అయ్యాయి. ఈ రిజర్వేషన్ లో  నేను పోటీ పడలేను అని తెలుసుకునే లోపు పుణ్య కాలం కాస్త దాటి పోయింది. ఎలా బతకాలి అని ఆలోచిస్తూ ఉంటె, ప్రైవేట్ ట్యూషన్స్ కు ఇపుడు డిమాండ్ ఉంది కొంచెం మాథ్స్ వొస్తే చాలు సరిపోతుంది అంటే, ఓ కన్సల్టెన్సీ ని పట్టుకుని కొంత మంది కి చెప్పడం మొదలు పెట్టా. కొంత మంది పిల్లలు ఫైన్, చెప్తే వింటారు, వొస్తే వొచ్చిందంటారు రాలేదంటే రాదంటారు. కానీ కొంత మంది పిల్లలు సైకో పదానికి పర్యాయపదాలు. వినరు, నేర్చుకోరు, నాకే రాదంటారు, నాకేమో మా చెడ్డ మొహమాటం. పేరెంట్స్ పిల్లలే కరెక్ట్, నాకే చెప్పడం రాదంటారు. అంతా అయ్యాక ఈ రివ్యూ ల గోల ఒకటి, పాజిటివ్ గా ఇవ్వక పోయిన పర్లేదు, నెగిటివ్ నెగిటివ్. కన్సల్టెన్సీ వాళ్ళు చేతులెతేశారు, ఇక మా దగ్గరకు రాకు అని. ప్రస్థుతానికి చేతిలో ఉన్నది రమ్య మేడం క్లాస్ ఒకటే. అందుకే మనసు ఎంత పీకుతున్న, శరీరం స్పందించలేదు.“

లిఫ్ట్ లో నుండి రాగానే తలా పేలిపోయే  ఫీలింగ్, పక్కనే చూస్తే కాఫీ lounge కనపడ్డది. లోపలికెళ్ళి కౌంటర్ దగ్గర ఉన్న అమ్మాయి తో “one large Cappuccino “, 

“సారీ సర్, ఈ కేఫ్ కేవలం ఇక్కడ నివసించే వాళ్లకు మాత్రమే, బయటివాళ్ళు ఆ పక్కన్నే ఉన్న టీ దుకాణం లో తీసుకోవాలి” 
“అయ్యో, నాకోసం ఈ ఒక్కసారి ఇవ్వండి, మీ బాస్ కూడా ఉన్నట్టు లేరు కదా “
“లేదు సర్, నేను ఆ రిస్క్ తీసుకోలేను“

వెనుక వరుసలో ఉన్న ఒక ఆమె, కొంచెం తల వంచి చూస్తూ, “నువ్వు ప్రసా… ప్రసాద్ వి కదా” అంటూ భుజం మీద చేయి వేసింది. 
ఎవరబ్బా అనుకుంటూ వెనుక తిరిగి చూస్తే, తను ప్రసు….. ప్రసన్న. నేను నా కళ్ళను నమ్మలేదు. తను నా క్లాస్ మెట్. ఏమి మారలేదు అపుడు ఒక దోర జామకాయ, ఇపుడేమో విరగపండిన మామిడి పండు. prasad ఆలోచనలు ప్రాసెస్ అయ్యేలోపు ప్రసు అతుక్కుపోయింది, అంటే ఒక గట్టి ఆలింగనం. తన చూపులో prasad nu చాలా రోజుల తర్వాత చూసినా ఆనందమే కనపడింది. 
 ఏపుగా పెరిగిన తన పరువాలు నా యదను గుచ్చి గుచ్చి, తనను చూసిన ఆనందం కంటే ఈ స్పర్శ ఎక్కువ మనసును disturbance గా చేస్తోంది. అంతలో తను మెల్లగా విడువడి, 

“ఏంటి ఇక్కడ ? నువ్వు కూడా ఈ చుట్టుపక్కలేనా ఉండేది? ” 
“ఆ… లేదు, ఈ అపార్ట్మెంట్ కాదు, ఇంకా కొంచెం పక్కన” 
” పక్కనా? స్కై వ్యూ అపార్ట్మెంట్ ఆ? ” 
ఆమ్మో, వినడానికే కాస్టలీ గా అనిపిస్తోంది, “లేదు లేదు, ఆ పక్క….“
“హా, అదంత విషయం కాదు లే, నాకు చాలా హ్యాపీ గా ఉంది ఇన్ని సంవత్సరాల తర్వాత నిన్ను చూస్తుంటే.. అంత బాగానే ఉన్నావు కదా?“
“హా, అదీ…….“
” నువ్వు ప్రైవేట్ ట్యూటర్ గా పని చేస్తున్నావా ఇపుడు?” 
” అవును…,, నీకెలా, నీకెలా తెలుసు?“
తను నవ్వుతూ, “ నీ బ్యాగ్, and దాంట్లో ఉన్న primary లెవెల్ బుక్స్..” హ్మ్మ్ “ప్రసాద్, నిన్ను ఇక్కడున్న పేరెంట్స్ కు పరిచయం చేసిన, వాళ్లతో  coffee తాగడానికి వొచ్చా, ” రా పోదాం అని ప్రసాద్ చేయి పట్టుకుని seating ఏరియా కు తీసుకెళ్లింది. ” మాటల్లో, వాళ్లకు మాథ్స్ ట్యూటర్ కావాలని ఈ మధ్యనే అన్నారు, లక్కీ గా నువ్వు కనపడ్డావు ఐన, మాథ్స్ నీకు బాగా వొచ్చు కదా, నా కింకా గుర్తుంది” అని కన్ను కొట్టింది ప్రసన్న.

” హాయ్, ఇతను నా స్నేహితుడు, మాథ్స్ టీచర్.” అంటూ ఒక 30 నుండి 35 మధ్య వయసు ఉండే ఇద్దరిని పరిచయం చేసింది. 
“nice to meet you.. నా పేరు జాను ” అంటూ జాను పరిచయం చేసుకుంది, పక్కన్నే ట్రాలీ లో 3 or 4 మంత్స్ ఏజ్ ఉన్న బాబు ఉన్నాడు. తను చక్కగా చీరలో, చూడగానే గౌరవం పుట్టేలా పద్దతిగా ఉంది. 

“చూడ్డానికి చక్కగా ఉన్నావు, I am ప్రీతి“.
 ప్రీతి  చాలా ఫాస్ట్ అనుకుంట, చూడటానికి జోవియల్  గా లో నెక్ T-shirt, jeans వేసుకుని కొంచెం బాయిలు షేప్ కనపడుతున్న కూడా అదో పెద్ద విషయం కాదన్నట్టు చాలా కాన్ఫిడెంట్ గా ఉంది. 

“ప్రసాద్, నీ టాలెంట్ చూపించు. sell yourself” అంటూ ప్రసన్న నన్ను ఎంకరేజ్ చేసింది. ప్రసాద్ ఒక 15 నిమిషాల పాటు తన మాథ్స్ knowledge అండ్ టీచింగ్ స్కిల్స్ అన్ని తీసి వాళ్ళ ముందు పెట్టాడు. వీళిద్దరితో పాటు ఇంకా ఒక 4 నుంచి 5 పేరెంట్స్ వాళ్ళ సీట్స్ నుండి ఆ ప్రెసెంటేషన్ ను admiring గా విన్నారు. సో చివరకు ప్రీతి , జాను ఇద్దరు వాళ్ళ పిల్లలకు ట్యూటరింగ్ కు ప్రసాద్ ను హైర్ చేసుకున్నారు. రేపటి నుండే classes మొదలు పెట్టొచ్చు అని చెప్పి వాళ్ళు వెళ్లిపోయారు. 

ప్రసు, ప్రసాద్ ను వదిలి పెట్టడానికి గేట్ వరకు నడుచుకుంటూ వొచ్చింది. “నువ్వు అసలు మారలేదు, ఏజ్ అయినట్టు కూడా అనిపించడం లేదు ప్రసాద్“.

“నాదేముంది, నువ్వు అయితే ఆప్పటికన్నా, ఇప్పుడు చాలా చాలా క్యూట్ గా ఉన్నావు..“
ప్రసు కొంచెం కోపం పేస్ పెట్టి ” నువ్వేమి నన్ను ఆట పట్టించాల్సిన అవసరం లేదు, ఆంటీ ల ఉన్న అని, పెళ్లయ్యాక ఎవరైనా కాస్త ఒళ్ళు చేస్తారు, దానికే క్యూట్ అని ఎగతాళి చెయ్యక్కర్లేదు“.. అలిగింది కొంచెం

ప్రసాద్ ఈ మాట వింటూనే అవాక్కయ్యాడు, “నీకు అపుడే పెళ్లి అయ్యిందా???“
“నీకు ఇంకా అవలేదా? “, “ఇంకా సింగల్ యేనా, ఆహ … అందరు నీ వెంటే పడుతుంటారు కదా అమ్మాయిలు ” అంటూ ప్రసు tease చేయసాగింది…. ప్రసాద్ ఇంకా ప్రసు కు పెళ్లి అయింది అనే విషయాన్ని ప్రాసెస్ చేసుకోవడనికే టైం పడుతోంది, మిగతా మాటలు ఏమి వినపడటం లేదు.

“సరే మరి, మల్లి ఇంకోసారి కలుద్దాం, ఎక్కడైనా లంచ్ కెళ్దాం.. చాలా ఉంది మాట్లాడుకోవడానికి…” అంటూ ప్రసన్న బాయ్ చెప్పి వెళ్ళిపోయింది. 

“నేను ప్రసు ను ఇక్కడ చూస్తా అనుకోలేదు.“ అప్పటి లాగే చాలా మంచి మనసున్నది , నాకోసం చాలా హెల్ప్ చేసింది.