కాలపురుషుడి కధనం:
పద్మ మనస్సులో, ఆ రాయుడుని, పొగరుమోతు గిత్తకు ముక్కుకు తాడు వేసి లొంగ దీసినట్లు, తన ఆడతనపు చెమక్కులతో పల్టీ కొట్టించి, తన supremacy చూపించాలన్న పట్టుదల, క్షణక్షణానికి వుధృతం కాగా, ఆ సాయంకాలం కొంచం చీకటి పడినాక, తానొక్కత్తే, ఆ రాయుడు హవేలీ కి వెళ్ళింది..
ఆమెను ఆ క్షణం లో తన ఆడతనపు prowess మీదున్న అచంచల ధీమా పూర్తిగా ఆవరించేసి.. ‘ఏమైనా సరే..ఆ పొగరుమోతు గిత్తను లొంగ దీసే తియ్యాలని’ అన్న గట్టి ఉద్దేశ్యంతో, రాయుడు తన కొద్దిమంది సహ చరుల తో, ఇంటి వెనుక వున్న మర్రిచెట్టు దిమ్మె మీద కొలువుతీరి వుండగా, విసవిసా ఎదురు వెళ్ళింది ఆయన సమక్షం లోకి.
ఆ హవేలీ కావలి వాళ్ళు ఆమెను ఉదయం చూసినవారే కాబట్టి, అడ్డుకోలేదు తను లోపలి వెళ్తూంటే..
రాయుడు చుట్టూ వున్నవారు, ఆమె అలా వంటరిగా, నేరుగా రావటంని..ఆశ్చర్యంగా నోరు తెరుచుకుని చూస్తూంటే, రాయుడు ఆమె రాకను గమనించాడు..
ఆమె రాయుడు వంక చూస్తోంది తన చెస్ట్ ఎగిరెగిరి పడుతూండగా..ఆమె వేగంగా వచ్చిన ఆయాసంతో..
ఆ రాత్రి లైట్స్ వెలుతురులో, ఆమె వంపులు, ముఖ్యంగా స్థనాలు, వంటికి అంటుకొని వున్న రవిక వలన మరింత పొడుచుకోస్తూ, ఆమె మనస్సు లోని ఉద్దేశ్యాన్ని కొంచం వరకు సఫలం చేయాటం మొదలెట్టాయి.. ఆమె కళ్ళు కోపాగ్నిని చిమ్ముతూ రాయుడు వంక చూస్తూంటే, రాయుడు, మొదట్లో ఆమె యగిరిపడే ఆడతనపు అందాలను కాముక దృష్టితో చూసినా, ఆయనకి తనెదుట వున్న స్త్రీ బహుశా తన కోడలు కావచ్చునన్న ఆలోచన వచ్చేందుకు కొద్ది క్షణాలు పట్టింది..
తేరుకున్న ఆయన, తనతో వున్న వారిని వెళ్ళమన్నాడు..
వాళ్ళు వెళ్ళిపోగానే.. “ఎందుకిలా వచ్చావ్ ఈ సమయంలో..?” అని అడిగాడు, తనొక వేళ క్షమాపణ అడి గేందుకు వచ్చిందేమో అనుకుంటూ..
పద్మ నిర్లిప్తతతో..అదో మాదిరి నవ్వుతూ.. “మీకు పెద్ద మీసం వున్నంత మాత్రం మీరు మొగవారై పోరు.. ఆడవారి గురించి ఆడతనాల గురించి మాట్లాడేందుకు..అది గుర్తు చేద్దామని వచ్చా..” అంది అతడి మగ తనానికి సవాల్ విసురుతూ..
ఆ క్షణంలో తియ్యటి నవ్వులు రువ్వే పద్మ, …
