ఎపిసోడ్-102
సాయంత్రం అమ్మని బెడ్ మీద ఆక్సిజన్ మాస్క్తో పడివుండటం చూసి, ఆమెకు ఏమౌతుందో అన్న బాధతో క్రుంగిపోతున్న నాకు, ఎంతకీ కన్నీళ్లు ఆగటంలేదు… అలాంటి స్థితిలోవున్న నన్ను నేరుగా గెస్ట్ హౌస్కి కాకుండా అడవి మధ్యలో విసిరేసినట్లుండి, పెంకులతో విశాలంగా కట్టిన అతిధి గృహంలాంటి ఇంటికి తీసుకుని వెళ్ళాడు రంగా… విస్తారంగా కట్టిన కాంపౌండ్కి నాల్గోవంతు స్థలంలో ఓ మూలన, ఒకే అంతస్థులో కట్టినప్పటికీ కామన్ బాత్రూం వున్న విశాలమైన హాల్తో పాటు నాలుగు గదులూ, ఓ కిచెన్ వున్న ఆయింట్లో ఒకే ఒక్క బెడ్రూమ్ తాళం మాత్రమే తెరిచివుంది… లోపలికి వెళ్ళగానే రంగా, మాతో తెచ్చిన లగేజ్తో పాటు బెడ్రూమ్లోకి వెళ్ళటంతో, నేను కామన్ బాత్రూంలోకి వెళ్లి ఉచ్చపోసుకుని, మొఖం కాళ్ళు కడుక్కుని వచ్చాను బయటకు వచ్చాను… నేను బయటకు వచ్చేసరికే, తుడుచుకోవటానికి కావాల్సిన టవల్తో పాటు దారిలో వస్తూ బేకరీలో కొన్న స్వీట్ ప్యాకెట్ కూడా హాల్ మధ్యలో సోఫా ముందున్న టీపాయ్ మీద పెట్టాడు రంగా… దాంతో బాత్రూమ్ నుండి బయటకు రాగానే టవల్తో మొఖం తుడుచుకుని తుడుచుకుని సోఫాలో కూలబడ్డ నాకు , బయట నుండి టకా టకా మంటూ కట్టెలు కొట్టే శబ్దం వినిపిస్తుంటే “చీకటి పడ్డాక కట్టెలు కొడుతున్నాడేంటి మొద్దునాకొడుకు… విడికేమైనా పిచ్చా…”అనుకుంటూ లేచి తలుపు వైపు నడిచాను, ఎందుకో ఏంటో అడగలేకపోయినా, కనీసం చూస్తేనైనా అంతో ఇంతో అర్ధమౌతుందని… అలా బయటకు వెళ్లి తొంగి చూడగానే కట్టెలు కొడుతున్న రంగా పక్కన మంటకోసం పేర్చిన కర్రలు చూడగానే, చలి మంటకోసం వచ్చిన తిప్పలా ఇవి అనుకుంటూ అక్కడే నిలబడ్డాను, వాడు చేస్తుంది కూడా మంచిపనేగా అనుకుంటూ… ఎందుకంటే చలికాలం కావటం వల్లో, సముద్రమట్టానికి చాలా ఎత్తులో వున్న పడమటి కనుమల ప్రాంతం కావటం వల్లో, సూర్యాస్తమయం కాక మునుపే మొదలైన చలి ప్రభావం రాత్రి ఏడవుతుండటంతో మరింత ఎక్కువగా అనిపిస్తోంది… దానికితోడు నా ఒంటి మీద వున్న చిన్నపాటి పొట్టి గౌన్ ఏమాత్రం చలిని ఆపలేక పోతుంది, అందుకే అంత బాధలో కూడా త్వరగా ఆ చలిమంటేదో వేస్తే బాగున్ను అనుకున్నాను… నేను చలికి అంతలా ఇబ్బంది పడుతుంటే, అదేంటో అంత చలిలో కూడా రంగా మాత్రం ప్యాంటూ-షర్ట్ విప్పేసి, బనియన్- నిక్కర్లోకి మారిపోయి అలా అరుబయట పనిచేస్తుంటే, ఆశ్చర్యపోయిన …
