పాఠక మిత్రులారా! ఒక చిన్న విన్నపము !! అన్యధా భావించవద్దు.
ఎంతో మంది కథ చదువుతున్నారు. నైస్ అప్డేట్ అనో గుడ్ అప్డేట్ అనో ఒక్క రెండు ముక్కలు వ్రాస్తే మీ సొమ్మేమీ పోదు కదా? అట్లానే లైకులూ [] రేట్లూ [] కొట్టినా మీకు కలిగే నష్టం ఏమీ ఉండదు.. కానీ కష్టపడి కథలు వ్రాసే రచయితలకు మాత్రం ఎనలేని ఉత్సాహాన్ని కలుగచేస్తాయి అవి.
దయచేసి గమనించగలరు. సైలెంటుగా చదివి వెళ్ళిపోకుండా, మీకు నచ్చితే ఒక చిన్న షాభాషీ ఇవ్వండి. నాకు మరింత ఎనర్జీతో తరువాయి అప్డేట్ వ్రాయడానికి ఎంతో దోహదపడతాయి. నచ్చకపోతే ఎందుకు నచ్చలేదో చెప్పండి. సరిచేసుకోవడానికి ప్రయత్నం చేస్తాను.
=========
ప్రస్తుతం: (ఇప్పటిదాకా చెప్పిన కధ ఇండెక్సు : [1 – 100] , [101 – ] )
27.2 ఇత్సీ ఇతిహాసము!
నాకు తెలుసుగా నా చెయ్యీ,నాలుకా సంగతి! నేను నా అంతట నేను పెడితేనే అవి మ్యాజిక్ చేస్తాయి! పారూ వినయాదేవి పిర్రమీద నా చెయ్యి పెట్టి, తన చెయ్యేసి అదిమినా ఏమీ కాక పోయేసరికి, అది నాకేసి ప్రశ్నార్థకంగా చూస్తూ ఉంటే, “నా అంతట నేనే చెయ్యి వెయ్యాలి! నువ్వు బలవంతాన వేసావు! ఉపయోగం ఉండది! నువ్వు నీ సెకలు ఆపు” అంటూ దాన్ని హెచ్చరించేసరికి, అది మూతి ముడుచుకుని ఇత్సీ పక్కక్కి పోయి నుంచుంది! “అత్తయ్యా! ఏమీ అనుకోకండి! ఈ చలిలో మీకు ఈ గాయము బాధ కలిగిస్తుంది! దానికోసమే మిమ్మల్ని తాకుతున్నాను! నా మనస్సులో ఎటువంటి దురుద్దేశ్యమూ లేదు!” అంటూ నేనింకో సారి ఆవిడ దెబ్బ మీద చెయ్యి వేసేసరికి, అదీ నయమైపోయింది! తర్వాత చెయ్యాల్సిన పనులు స్పీడుగా చేసేశాము! ముక్క ముక్కలైన పచ్చి గంధపు చెక్కలను చితిలాగా పేర్చి, దానిమీద ఫణీంద్రుని డెడ్ బాడీ ఉంచి, లల్లీ మంత్రాలు చదువుతూ ఉంటే, నేను నా దగ్గరున్న లైటర్తో కాగడా తయారుచేసి వెలిగించి, నిప్పు పెట్టాను! అనూ, వినయాదేవి గుండెలవిసిపోయేలా ఏడుస్తూ ఇద్దరూ స్పృహ కోల్పోయారు! నాగరాజంతటి వాడు కూడా మోకాళ్ళ మీద కూలబడి ఏడవడం మొదలెట్టాడు! ఆ మంటకి ఎక్కడెక్కడ ఉన్న జంతువులూ కీటకాలూ ఆకర్షింపబడి వస్తాయేమో అన్న అనుమానంతో నేను షీల్డ్ పరిథి పెంచాను! ఒక పక్కన నుంచుని లల్లీకి సైగ చేసి, రమ్మని, “లల్లీ! ఈయన నాగమణి మన దగ్గర అనవసరమేమో! నాగరాజుగారికి ఇచ్చేస్తే బెటరేమో! ఒక్కసారి ఆలోచించు” అంటూ దాని చెవిలో గొణిగాను! ఒక రెండుగంటలు పైనే పట్టింది కాష్టం పూర్తిగా కాలి బూడిదవ్వడానికి! మనుషుల కాష్టమైతే చెక్కలు ఎక్కువుంటాయి కనుక లేటవుతుంది, కానీ ఇక్కడ నాగుపాము రూపంలోనే ఉన్నాడు గా ఫణీంద్రుడు! త్వరగానే కాలిపోయి పైకెళ్ళిపోయాడు ఆయన! “తర్వాతేంటి?” అన్నట్టుగా దీనంగా పద్మాసనంలో కూర్చుని ఉన్న నాగరాజు గారిని అడిగా!
ఆయన గట్టిగా ఊపిరి తీసుకుని, “వత్సా! ప్రస్తుతానికి అందరమూ అణిర్వేకుని దేవళము చేరెదము! మేము నాగులము! మాలో ఒకనికి దహనసంస్కారాలు చేసిన నీకు ఎవ్విధమైన మైయలు రాదు! కాకపోగా నీకు బోలెడంత పుణ్యమొచ్చును! కనుక నీవునూ దేవళములోనికి …
