పాఠక మిత్రులారా! ఒక చిన్న విన్నపము !! అన్యధా భావించవద్దు.
ఎంతో మంది కథ చదువుతున్నారు. నైస్ అప్డేట్ అనో గుడ్ అప్డేట్ అనో ఒక్క రెండు ముక్కలు వ్రాస్తే మీ సొమ్మేమీ పోదు కదా? అట్లానే లైకులూ [] రేట్లూ [] కొట్టినా మీకు కలిగే నష్టం ఏమీ ఉండదు.. కానీ కష్టపడి కథలు వ్రాసే రచయితలకు మాత్రం ఎనలేని ఉత్సాహాన్ని కలుగచేస్తాయి అవి.
దయచేసి గమనించగలరు. సైలెంటుగా చదివి వెళ్ళిపోకుండా, మీకు నచ్చితే ఒక చిన్న షాభాషీ ఇవ్వండి. నాకు మరింత ఎనర్జీతో తరువాయి అప్డేట్ వ్రాయడానికి ఎంతో దోహదపడతాయి. నచ్చకపోతే ఎందుకు నచ్చలేదో చెప్పండి. సరిచేసుకోవడానికి ప్రయత్నం చేస్తాను.
=========
ప్రస్తుతం: (ఇప్పటిదాకా చెప్పిన కధ ఇండెక్సు : [1 – 100] , [101 – ] )
29.5 చీటీ చిరిగింద్రోయ్!
అణిర్వేకుడి కళ్ళని ప్రసత్యా, ప్రముఖీ ఇద్దరూ తమ పడగలతో మూసేసి, నాకేసి కొంటెగా చూస్తున్నారు! “ఓరినాయనో! ఈ విగ్రహం మెసేజులు ఏంట్రా బాబూ! కొంచెం కూడా అర్థం కావట్లే” అనుకుంటూ వాళ్ళు నా శరీరంలో ఏ పార్టు చూస్తున్నారా అని చూసుకునేసరికి, వాళ్ళ కళ్ళు, వినయాదేవి ముట్టు రక్తంలో తడిచి, ఎర్రని మాంసం ముక్కలా పైకీ కిందకీ ఊగుతూ ఉన్న నా మచ్చగాడి మీద ఫిక్సయ్యి ఉన్నాయి! “ఏంట్రా బాబూ” అనుకుంటా ఉంటే, అప్పుడే బుర్రలో డింగున లైట్ వెలిగింది! అప్పటిదాకా అణిర్వేకుడి విగ్రహానికి పూకుల్ని చూపించా, ఎర్రని వేళ్ళని చూపించా, కానీ నా మచ్చగాడిమీద ప్రసత్యా, ప్రముఖీ ఇద్దరి చూపూ పడలేదు అని గుర్తుకు వచ్చి, “ఛస్! అన్నే అనుకున్నా! చెల్లెళ్ళు కూడా తేడాయేనా! అంతేలే! లల్లీ తేడా కాదా ఏంటీ? ఇరవయ్యో శతాబ్దపు అప్గ్రేడెడ్ వెర్షన్ కదా!” అనుకుంటూ లేచి మణత్త దగ్గరకి వెళ్ళి, అక్కడ మణత్త చెక్కు తీసిపెట్టిన క్యారెట్లు రెండూ, అట్లానే నేను తెచ్చిన తేనెపట్టుల్లోంచి తేనె తీసి చుట్టుపక్కలున్న చెట్ల ఆకులని దొన్నెలుగా చేసి వాటిల్లో పిండినట్టున్నారు! ఒక తేనె పోసిన దొన్నె, రెండరటిపళ్ళూ తీసుకుని, ఒక పక్కకి వెళ్ళి క్యారెట్ తేనెలో ముంచుకుని తినేసి, అరటిపళ్ళు గుటుక్కున మింగేసి, వళ్ళు విరుచుకుంటూ పారూ, లల్లీ చేతుల్లో ఇంకా నలుగుతూనే ఉన్న సుమిత్రత్త కేసి వెళ్తూఉంటే, మెల్లగా కడుపులో గుడగుడ మొదలయ్యింది! “దీనెమ్మా జీవితం! ఇప్పుడే కడుపు కదలాలా” అనుకుంటూ, జీపు దగ్గరకి వెళ్ళి, జీపులోంచి వాటర్ క్యానోటి తీసుకుని, సిగరెట్టు ప్యాకెట్టూ లైటర్ పట్టుకుని దూరంగా చెట్ల వైపు పరిగెత్తి పురుగూ పుట్రా లేని ప్లేస్ చూసుకుని గొంతుకు కూర్చుని, సిగరెట్ వెలిగించి పని మొదలు పెట్టా! నేనలా దమ్ము కొడుతూ నా కాలకృత్యం తీర్చుకుంటూ ఉండగానే, అడుగుల చప్పుడు వినిపించింది!
ఎవరా అని చూస్తే, కుంటుకుంటూ వినయత్తా-అనూ ఇద్దరూ నాకు కొంచెం దూరంలో ఉన్న చెట్టు దగ్గరకి పిస్సు కొట్టుకోవడానికి వచ్చారు! వాళ్ళు నాకు క్లియర్గా కనబడుతున్నారు, కానీ నాకు రెండు పొదలు అడ్డు వుండేసరికి, నేను వాళ్ళకు కనపడడం ఇంపాజిబుల్! అనూ-వినయత్తా పక్క …
