పాఠక మిత్రులారా! ఒక చిన్న విన్నపము !! అన్యధా భావించవద్దు.
ఎంతో మంది కథ చదువుతున్నారు. నైస్ అప్డేట్ అనో గుడ్ అప్డేట్ అనో ఒక్క రెండు ముక్కలు వ్రాస్తే మీ సొమ్మేమీ పోదు కదా? అట్లానే లైకులూ [] రేట్లూ [] కొట్టినా మీకు కలిగే నష్టం ఏమీ ఉండదు.. కానీ కష్టపడి కథలు వ్రాసే రచయితలకు మాత్రం ఎనలేని ఉత్సాహాన్ని కలుగచేస్తాయి అవి.
దయచేసి గమనించగలరు. సైలెంటుగా చదివి వెళ్ళిపోకుండా, మీకు నచ్చితే ఒక చిన్న షాభాషీ ఇవ్వండి. నాకు మరింత ఎనర్జీతో తరువాయి అప్డేట్ వ్రాయడానికి ఎంతో దోహదపడతాయి. నచ్చకపోతే ఎందుకు నచ్చలేదో చెప్పండి. సరిచేసుకోవడానికి ప్రయత్నం చేస్తాను.
=========
ప్రస్తుతం: (ఇప్పటిదాకా చెప్పిన కధ ఇండెక్సు : [1 – 100] , [101 – ] )
29.4 మొదటి చీటీ!
పడిపోబోతున్న అమ్మమ్మని పక్కనే ఉన్న గంగా, స్వానీ ఇద్దరూ పట్టుకున్నారు! పెద్దీ అయితే జీపులోనే వెనక్కి పడేసరికి, దాని తొడలు పూర్తిగా తెరుచుకుని అప్పటిదాకా నాతో కెలికించుకుని పూర్తిగా విచ్చుకున్న దాని ఎర్ర మందారాన్ని పబ్లిక్ డిస్ప్లే కి పెట్టింది! అది చూస్తూనే అవీ లటుక్కున పెద్దీ పూకులో నోరెట్టేసి, పెద్దీ పూకు నాకడం మొదలెట్టింది! ఇంతలో పారూ పరిగెత్తుకుంటూ అమ్మమ్మ దగ్గరకి వెళ్ళి, నోటికి తన బాయ చేపి నాగరాజుని తలుచుకునేసరికి, పాలు రాసాగాయి! అమ్మమ్మ మొహమ్మీద పడేట్టు, రెండో సన్ను పిసుక్కుంటూ పాలధారతో అమ్మమ్మ మొహాన్ని తడిపేసింది! అమ్మమ్మ, ఏం తాగుతోందో తెలియని స్టేట్లో అప్రయత్నంగా నొట్లో పెట్టిన సన్ను కుడిచి, గుటకలు వేసి, తేరుకుని కళ్ళు తెరిచేసరికి, దానినోట్లో పారూ కుడిబాయ కనిపించి ఖంగారుగా లేవబోతూ ఉంటే, “ఏం పర్లే అమ్మమ్మా! తాగు! చిన్నప్పుడెప్పుడో మీ అమ్మ సళ్ళపాలు తాగి ఉంటావు! నావి ఇంకా తియ్యగా ఉంటాయి. తాగు!” అంటూ నోట్లోకి పూర్తిగా కుక్కింది! తన వెనకాల జరుగుతున్నదేమీ పట్టనట్టు, లల్లీ కొంచెం గట్టిగానే “ఓ మధురాణీ! ఎక్కడున్నా ఒకసారి ఇటురావా?” అని అరిచింది! అయిదో నిముషంలో తేనెటీగల రాణి ఎగురుకుంటూ వచ్చి, “చెప్పు సుందరీ! ఏమి ఆన!” అనడిగింది! తేనెటీగ కూడా లల్లీతో మాట్లాడుతూ ఉండేసరికి, పూర్తిగా తేరుకున్న అమ్మమ్మ మళ్ళీ షాక్! “ఒసే! అమ్మమ్మా! నీ నాన్-వెజ్ ఇవాళ్టి నుంచీ బంద్! విన్నూ-లల్లీ అన్ని రకాల జంతువులతో మాట్లాడుతున్నారు! ఇవ్వాళ్టినుంచీ నువ్వు ప్యూర్ వెజ్! నీకు మాంసం కావాలీ అంటే, ఎవరో ఒకరి పూకో లేక వాడి సుల్లో చప్పరించాలి ఇంక!” అంటూ చెప్పేసరికి, అమ్మమ్మ ఇంకోసారి షాక్ కి గురయ్యింది!
ఈసారి పారూ, “ఒసే స్వానీ! నీ సళ్ళలో పాలు రావాలి అని నాగరాజుని తలుచుకోవే! అవే వొచ్చేస్తాయి!” అంటూ దానికి చెప్పి, అమ్మమ్మ వేసుకున్న బట్టలను విప్పసాగింది! లల్లీ తేనెటీగతో, “మధువు కావాలి రాణీ! మొన్నటివరకూ మాంసం లేనిదే ముద్ద తినేదానిని కాను! ఇప్పుడు ఏ ప్రాణిని చూసినా నాకు వాళ్ళు పడే బాధ కనిపిస్తోంది! ఆకలి! నా ఒక్కర్తికే కాదు ఇక్కడున్న ఇరవై ముగ్గురికీ ఒకటే …
