నిరంతరమూ నా కథని ఆదరిస్తూ, మీ స్పందనలు తెలిపి 100 పేజీలకు తీసుకొచ్చిన ప్రతీ ఒక్కరికీ ధన్యవాదములు.
నిన్న మా పాప కాలేజ్ ఎగ్గొట్టి ఇంట్లోనే కూర్చునేసరికి, అప్డేటు ఇవ్వలేకపోయాను. దయచేసి అర్థం చేసుకోండి.
-x-x-x-
117
అమ్మ నాకు హ్యాండ్ ఇస్తోందీ అన్న ఖంగారులో నేను అమ్మ చెయ్యి పట్టుకుని, “మమ్మీ ప్లీజ్ రా మమ్మీ” అని నావైపు లాగేసరికి, హాఫ్ బ్యాలెన్స్ లో ఉన్న అమ్మ, బ్యాలెన్స్ తప్పి నా మీదకి తూలింది. అంతా స్ప్లిట్ సెకండులో జరిగింది. అమ్మ ఖంగారుగా నా దగ్గర నుంచి దూరం జరగబోతూ, తల తిప్పింది. దెబ్బకి, నాకు తొలి అమ్మ ముద్దు దొరికేసింది. అమ్మ మొహంలోకే చూస్తూ ఉన్న నా మొహాన్ని అమ్మ మొహం గుద్దుకుని, నా తలని ఆపోజిట్ డైరెక్షన్లో తిప్పబోయేసరికి, నా పెదవులని అమ్మ పెదవులు హత్తుకున్నాయి. అదీ ఓ క్షణకాలం మాత్రమే.
పెదాలు మాత్రమే విడివడాయి. అమ్మ మొహం ఇంకా నా మొహమ్మీదే ఉంది. నేను వెనక్కి వాలి ఉన్నా. అమ్మ ఒక కాలు బెండ్ చేసి ఎత్తి, ఒక కాలు మీద, నా మీద వాలిపోయి నుంచుంది. క్షణకాలమే అయినా, అమ్మ ముద్దు కదా? ఆ ఫీలే వేరబ్బా. అమ్మ మొహంలో ఒక రకమైన సిగ్గు. దానికి తోడుగా కింద పెదవి కొంచెం కిందకి వంగి, పెదవుల మీద ఓ అందమైన చిరునవ్వు. అందమైన అమ్మ మొహం ఇంకా అందంగా కనిపిస్తోంది. అమ్మ నోటి లోంచి వస్తున్న తన శ్వాస వేడిగా నా మొహానికి తగులుతూ, నన్ను ఇంకా రెచ్చగొడుతోంది.
అమ్మ వదులుతున్న శ్వాసలో వేగం మెల్లగా పెరుగుతూ, అమ్మకీ నాలానే అవుతోందీ అని చెప్పకనే చెబుతోంది. అమ్మని అలా క్లోసప్లో చూస్తూంటే పిచ్చెకిపోతోంది. అమ్మ కూడా అలాంటి స్థితిలోనే ఉంది. తన పెదాలతో నా పెదాల మీద ముద్దుపెట్టేసిందీ అన్న సిగ్గు అమ్మ మొహంలో కనిపిస్తూ ఉన్నా, అమ్మ నా మీద నుంచి దూరం జరగడానికి ప్రయత్నం చేయట్లేదు. చిన్నగా అదురుతున్న పెదాలతో, చేష్టలుడిగిపోయి, నా కళ్లల్లోకి బొమ్మలా చూస్తూ ఉంది. నేను కంట్రోల్ తప్పబోతున్నానూ అని అర్థమౌతోంది. కానీ ఏం చెయ్యలేని స్థితి.
అమ్మ పెదాలని ఇంకోసారి ముద్దు కావాలీ అని నా మనస్సు నన్ను పీకేస్తోంది. మనస్సు పీకడం కాదది. మనస్సు వశం తప్పడం. అమ్మ వశమైపోయింది నా మనస్సు. కాదు కాదు అమ్మకి బానిస అయిపోయింది నా మనస్సు. అమ్మ నా మీద కదిలేసరికి, నేనూ అమ్మా కింద పడకుండా, బ్యాలెన్స్ కోసం అప్రయత్నంగా నా చెయ్యి అమ్మ సీటు మీద పడింది. అమ్మ లోపల ప్యాంటీ కూడా …
