స్పందించిన ప్రతీ ఒక్కరికీ ధన్యవాదములు.
-x-x-x-
128
అది కాదు నన్ను ఇబ్బంది పెట్టింది. ప్రిన్సీ మొహంలో నాకు కనపడుతున్న కొంటె నవ్వు నన్ను తెగ టెన్షన్ పెడుతోంది. ప్రిన్సీ తన టేబుల్ మీద స్క్రిబ్లింగ్ ప్యాడ్ తీసి, దాని మీద తన అందమైన చేతి వ్రాతతో ‘ట్రాక్ షూస్’ అని రాసి ఇచ్చింది. నా దగ్గర Puma Fast-R Nitro రన్నింగ్ షూస్ ఉన్నాయి. వాటిని అమ్మ పోయిన సారి లండన్ వెళ్లినప్పుడు గిఫ్ట్ గా తెచ్చి ఇచ్చింది. వాటి కాస్ట్ 1200 పౌండ్స్ అంటే ఆల్మోస్ట్ లక్షా ఇరవై వేలు. ఈమె ఇస్తున్నవాటికి మామూలు స్పైకర్ షూలో లేక మెట్రో బ్రాండెడ్ షూలో దొరుకుతాయి అంతే. అంతకు మించి వేరేవి ఏవీ రానే రావు.
నేను ఏమీ మాట్లాడకుండా ఆవిడ ఇచ్చిన స్లిప్ తీసుకుని, “మేడం ఇవి ఎక్కడ దొరుకుతాయి?” అని అడిగా. తను ఆ స్లిప్ మళ్లీ లాక్కుని, దాని వెనకాలే షాప్ ఎడ్రస్ రాసింది. నేను అనుకున్నట్టే మెట్రో షూస్ పేరే రాసిందావిడ. నేను ఏం మాట్లాడకుండా ఆ స్లిప్ తీసుకుని షర్ట్ జేబులో పెట్టుకుంటూ, “చాలా థాంక్స్ మేడం. ఇవి వేసుకుని పరిగెడితే నేను Mo Farah అయిపోతానా మేడం?” అని అమాయకంగా అడిగా. నిజానికి Mo Farah అంటే ఎవరో ఆవిడకి తెలియదు. సొమాలియాలో ఓ కడు పేద కుటుంబంలో పుట్టి, 10 ఏళ్ల పాటు మిడిల్/లాంగ్ డిస్టెన్స్ రన్నింగ్లో తిరుగు లేని మహరాజు.
ఆయన నాకు నిజంగానే ఓ రోల్ మోడల్. 100/200/4×100 మీటర్స్ లో Usain Bolt ఎలానో 5000 మీటర్స్, 10000 మీటర్స్ లో Mo Farah అలా అన్నమాట. తెలియదూ అంటే తన పరువెక్కడ పోతుందో అని తెల్ల మొహం వేసుకుని, విజయ నా బుగ్గ నిమురుతూ, “తప్పకుండా అవుతావ్” అని అంది. తన అర చేతులు ఎంత మెత్తగా ఉన్నాయో. నేను మళ్లీ ట్రాక్ తప్పుతున్నా అని అనిపించి, మొహంలో ఆనందాన్ని చూపిస్తూ, “థాంక్ యూ మేడం” అంటూ మళ్లీ ఆవిడ కాళ్లకి మొక్కా. తనేదో నాకు పెద్ద ఫేవర్ చేస్తోందీ, అందుకే నేను పదే పదే తన కాళ్ల మీద పడుతున్నా అనుకుంటోంది.
నా ప్లాన్ వేరే. నేను వంగున్నప్పుడు, తను నన్ను పైకి లేపితే, తన కొబ్బరి బొండాం మళ్లీ నా మొహానికి ఏమైనా తగులుతుందేమో అన్న ఆశ. ఏంట్రా వీడు? హీరో కదా? సాయం చేస్తున్న టీచరు గురించి ఇట్లా తప్పుగా ఆలోచించచ్చా? బుద్ధి లేదూ అనుకుంటున్నారా? తప్పే లేదు. ఇందాక సీల్ కోసం టేబుల్ డ్రాయర్ తీశా కదా? అందులో ఏవో చూసి ఆశ్చర్యపోయా అన్నా కదా? అది మరేమీ కావు. ఒకటి …
