స్పందించిన ప్రతీ ఒక్కరికీ ధన్యవాదములు.
-x-x-x-
129
ఇంతలో తలుపు తోసుకుని అమ్మమ్మ లోపలకి వచ్చి, నాకూ-స్వాతికీ చెరో మొట్టికాయా మొట్టి, “ఇక్కడ కాదు, పోయి దొరవారి గదిలో దూరండి” అని తిట్టింది. స్వాతి ఏడుపు మొహం వేసుకుని, “అదేంటి అమ్మమ్మా?” అంటూ అమ్మమ్మ మీద పడబోతూంటే, అమ్మమ్మ తనకి ఇంకో మొట్టికాయ మొట్టి, నవ్వొతూ, “వీడి గదీ.. నా గదీ రెండూ సౌండ్ ప్రూఫ్ గదులు. ఎంత అరిచినా బయటకు వినపడదు. మీ ఏడుపేదో, పోయి కింద ఏడ్చుకోండి. ఇంకో విషయం. నువ్వు ఒక్కర్తివీ వెళ్లకు. దొరవారు ఇప్పుడు మామూలు మనిషి కాదు. ఓ కామ పిశాచి.” అని హెచ్చరించింది.
స్వాతి ఏడుపు మొహంతో నన్ను మంచమ్మీదనుంచి లేపి, “రారా… మా అమ్మని దెంగాలీ అని మోజుగా ఉన్నావుగా? అదీ నీకు కాలెత్తాలీ అనుకుంటోంది. రా రా” అంటూ నన్ను మళ్లీ కిందకి లాక్కెళ్లింది. నేను కిందకి వెళ్లగానే, సున్నితంగా స్వాతి చెయ్యి విడిపించుకుంటూ, పోయి హాల్లో టేబుల్ మీద పెట్టిన బాదం హల్వా డబ్బా ఓపెన్ చేసి ఓ స్పూన్ తిని, “ఉండవే.. చేసుకుందాం బాగా చేసుకుందాం” అంటూ ఫోన్ తీసి, భ్రమర పిన్నికి మళ్లీ ఫోన్ కొట్టా. నక్క ఫోన్ ఎత్తింది. “పిన్నీ అమ్మ రేపు పొద్దున్నే హైదరాబాద్ వస్తానూ అని నాకు గూడెంలో ఉన్నప్పుడే చెప్పింది. ఫ్లైట్ ఎన్నింటికి?” అని అడిగా.
ఏ కళనుందో, నక్క నాకు కరెక్ట్ ఇన్ఫర్మేషన్ ఇచ్చేసింది. “ఫ్లైట్ కాదు. మన హెలికాప్టర్లోనే వస్తున్నాం. ఇంకో అరగంటలో స్టార్ట్ అవుతున్నాం. ఇంటికి వచ్చేసరికి రాత్రి 10 అవుతుంది. అని చెప్పింది. కోపంగా నా వైపు చూస్తూనే ఉన్న స్వాతితో విన్నావుగా? ఇప్పుడే ఏడున్నర అయ్యింది. చాలా రిస్కే. ఓపిక పట్టవే తల్లీ” అంటూ స్వాతి బుగ్గన ముద్దు పెట్టి దాన్ని కూల్ చెయ్యడం కోసం ఓ స్పూన్ బాదం హల్వా దాని నోట్లో కుక్కా. అది అయిష్టంగానే తినసాగింది. అమ్మ కాసేపట్లో వస్తోందీ అంటే, ఎన్నో ఎక్స్పెక్టేషన్లు పెట్టుకున్న దుర్గమ్మకీ, పరిమళకీ ఏడుపు ఒక్కటే తక్కువ.
నేను హాల్ మధ్యలో టేబుల్ ఎక్కి, గొంతు సవరించుకుని వాళ్లందరినీ కూల్ చెయ్యడానికి ఏదో అనేలోపు, నా ఫోన్ మోగింది. చూస్తే అమ్మ. నేను “ష్! ష్!” అని సైగ చేస్తూ, ఫోన్ లిఫ్ట్ చేసి నా గదిలోకి దూరి, డోర్ క్లోస్ చేసి “అమ్మా..” అన్నా.. అమ్మ నాతో, “నేను కాసేపట్లో వస్తున్నా. పడుకోకు. ఏదో నాతో మాట్లాడాలీ అన్నావుగా?” …
