పాఠక మిత్రులారా! ఒక చిన్న విన్నపము !! అన్యధా భావించవద్దు.
ఎంతో మంది కథ చదువుతున్నారు. నైస్ అప్డేట్ అనో గుడ్ అప్డేట్ అనో ఒక్క రెండు ముక్కలు వ్రాస్తే మీ సొమ్మేమీ పోదు కదా? అట్లానే లైకులూ [] రేట్లూ [] కొట్టినా మీకు కలిగే నష్టం ఏమీ ఉండదు.. కానీ కష్టపడి కథలు వ్రాసే రచయితలకు మాత్రం ఎనలేని ఉత్సాహాన్ని కలుగచేస్తాయి అవి.
దయచేసి గమనించగలరు. సైలెంటుగా చదివి వెళ్ళిపోకుండా, మీకు నచ్చితే ఒక చిన్న షాభాషీ ఇవ్వండి. నాకు మరింత ఎనర్జీతో తరువాయి అప్డేట్ వ్రాయడానికి ఎంతో దోహదపడతాయి. నచ్చకపోతే ఎందుకు నచ్చలేదో చెప్పండి. సరిచేసుకోవడానికి ప్రయత్నం చేస్తాను.
=========
ప్రస్తుతం: (ఇప్పటిదాకా చెప్పిన కధ ఇండెక్సు : [1 – 100] , [101 – ] )
15.1 ఆటోబైయోగ్రాఫీ ఆఫ్ స్వరాజ్యం – 1
“అవునా అమ్మా! ఉండు ఇందులో ఏమి రాసుందో చూద్దాం!” అంటూ పేజి తిప్పాను. అక్కడ, “నా పేరు స్వరాజ్య లక్ష్మి! మీరు ఇది చదువుతున్నారు అంటే మీరు నా వారసులు అన్నది నిజం! నాకు ఎంతో మంది వారసులు ఉండి ఉండొచ్చు గాక! కానీ, ఈ పుస్తకములో నేను రాసిన నా కథ మాత్రం నా నిజమైన వారసులకి (అనగా నేను చేయవలసి ఉండి, చెయ్యకుండా అసంపూర్ణముగా వదిలివేసిన కొన్ని బృహత్కార్యములు పూర్తిచేయదగిన వారు అని అర్థం!) మాత్రమే ఇందులోని నా చేతి వ్రాత కనిపించును. అంతా గందరగోళముగా ఉన్నది కదా! మిగిలినవారికి కేవలము తెల్ల కాగితము మాత్రమే కనిపించును. నాకున్న కొన్ని శక్తుల వల్ల ఇది సాధ్యమే. మీరు మీ సంశయము తీర్చుకొనుట కొరకు ఈ పుస్తకమును మిగిలిన వారికి చూపించి మీరు సంతృప్తి చెంది, నా నిజమైన వారసులు మీరే అని రూఢీ చేసుకున్న తరువాతనే తరువాయి పుటలను చదువగలరని నా విన్నపము.” అని రాసి ఉంది. నాకు కొంచెం తేడా కొట్టి, అమ్మకి ఆ పుస్తకము చూపించాలా వద్దా అన్న మీమాంసలో ఉండగా, పట్టీల చప్పుడు వినిపించింది.
అనూ, లల్లీ ఇద్దరూ చక్కగా తలస్నానం చేసి, మామిడిపిందెల జరీ డిజైను ఉన్న చిలకాకుపచ్చ పట్టు లంగా జాకెట్టులు కట్టుకుని వాటిమీద ఒకరు పాల తెలుపు పాలిస్టరు వోణీ, ఇంకొకరు లేత కనకాంబరం రంగు పాలిస్టరు వోణీ వేసుకుని, కాళ్ళకి పట్టీలతో, చేతికి మట్టి గాజులతో, జుట్టుని చక్కగా జెడ అల్లుకుని, వాటికి చివర పట్టు కుచ్చులు తగిలించుకుని, పద్ధతిగా బొట్టు పెట్టుకుని, (అనూ ఐతే ఏకంగా మెళ్ళో రాత్రి నేను కట్టిన పసుపుతాడుతో పాటు మాటీ కూడా పెట్టుకుందండోయ్ ) సాంప్రదాయబద్ధంగా 16 అణాల పల్లెటూరి పడుచుల మాదిరి తయారు అయ్యి (రాత్రి వాళ్ళ కన్నాలన్నీ పూర్తిగా పగిలినా ఇంకా పడచుల మాదిరే ఉన్నారు మరి) చక్కగా ఇద్దరూ చెరో రెండు కాఫీ కప్పులతో మేడ మీదకి వచ్చి, అనూ అమ్మకీ, లల్లీ నాకూ కప్పులు ఇచ్చి, మా పక్కనే చెరోపక్కనా గట్టు మీద కూర్చుని, అనూ “అత్తయ్యా! అందరూ రెడీ అయ్యారు. మీరూ విన్నూ మాత్రమే మిగిలారు. వంటామెకి లంచ్లోకి ఏమి వండాలో పారూ, మంగత్తయ్యా చెబుతున్నారు. మనము తిరిగి …
