స్పందించిన ప్రతీ ఒక్కరికీ ధన్యవాదములు.
-x-x-x-
114
మా ఇద్దరి నోళ్ల నుంచీ వస్తున్న పాల వాసనకీ అమ్మ అనుమానంగా ఇద్దరి వైపూ చూస్తూంటే, స్వాతక్క అమ్మ బుగ్గన ముద్దు పెడుతూ, “మా చినమామ్మా వాళ్లింట్లో గుమ్మ పాలు తాగామమ్మా.. టీలకీ, కాఫీలకీ చినమామ్మ పాలు పితుకుతూంటే, ఇద్దరమూ పక్కనే కూర్చుని చూశాం. అప్పుడు మామ్మ మా ఇద్దరినీ ఆ పట్టమని గుమ్మ పాలు పిండింది. తాగాం. గుమ్మ పాలెంత బావున్నాయో.. నువ్వూ తాగుతావా? నిన్నూ తీసుకెళ్ళేదా?” స్టోరీ క్రియేట్ చేసింది. కంచరగాడిదెక్కిన నా అదృష్టాన్ని స్వాతక్క తన నోట్లో పెట్టుకుని తెచ్చిందీ అని సంతోషపడుతూ నేను ఇంక రెచ్చిపోయా.
అమ్మని వదిలి దూరం జరుగుతూ, బుంగమూతి వేసుకుని, “నువ్వస్సలు నన్ను అనుమానించడం ఏం బాలేదమ్మా.. నువ్వు ఊ అను. ఇవన్నీ ఇప్పుడే వదిలేసి, ఈ గూడానికి బై చెప్పేసి, హైదరాబాద్ వెళ్లిపోదాం పద. అసలు నా మాట వినకుండా తీసుకెళ్లు అంటూ అమ్మమ్మకి పర్మిషన్ ఇచ్చిందే నువ్వు. నువ్వు వద్దూ అని ఓ మాట అని ఉంటే, నా లైఫ్ ఇంతలా తగలడేదా? నువ్వు నన్నిట్లా ప్రతీ చిన్న విషయానికీ అనుమానించేదానివా? పోదాం పదమ్మా.. ఇవేం అక్కర్లేదు. నేనూ బాగా చదువుకుని అన్నగాడిలా ఏ యూ.యస్ లోనో, యూ.కే లోనో సెటిలయిపోతా” అంటూ కటింగ్ కొట్టా.
అమ్మమ్మ సన్ను వైపు ఓ సారో రెండు సార్లో చూశా అంతే. ఆ మాత్రం దానికే, అసలు అమ్మ ఎందుకింతలా కోపం పెంచేసుకుని, పంచ్ డైలాగులు కొడుతోందో అర్థం కాలేదు. ఈ సంగతి తరవాత చూద్దాం అనుకుంటూనే, దీనంగా అమ్మ వైపు చూశా. అమ్మ నావైపోసారి చిరుకోపంగా చూసి, “పో.. నీ తోడు దొంగ పిలుస్తోందిగా? పోయి మీ నాన్నకి నీ ఘనకార్యాలని ఎట్లా చెప్పుకుంటావో చెప్పుకో. మావయ్య నిన్నేమైనా తిడితే నాకు సంబంధం లేదూ…. నేను నీకు సాయం చెయ్యనూ…. కాపాడడానికి రానే రాను” అంటూ ఖరాఖండీగా తేల్చి చెప్పేసింది. ఉక్రోషంతో అమ్మతో మళ్లీ గొడవపడబోయా.
అమ్మమ్మ నన్ను ఆపేసి, నన్ను సముదాయిస్తూ, “రండి దొర వారూ.. మీ నాన్న మిమ్మల్ని ఏమీ అనడు. పైపెచ్చు మిమ్మల్ని ఎత్తుకుని గిరగిరా తిప్పినా ఆశ్చర్యపోనక్కర్లేదు. నాకు తెలుసు” అంటూ చెయ్యి పట్టుకుని ఆ ఇంటికి లాక్కెళ్లింది. వెనకాల నుంచి “సరిపోయారిద్దరూ.. తోడు దొంగలు… తొడు దొంగలు….” అంటూ అమ్మ గొణగడం నాకు వినిపిస్తూనే ఉంది. అమ్మ, మా ఇద్దరి మీదా ఎందుకింతలా ఛిడాయించిపోతోందో ఆర్థం కావట్లేదు. షడన్గా నాకు బల్బ్ వెలిగింది. …
