స్పందించిన ప్రతీ ఒక్కరికీ ధన్యవాదములు.
-x-x-x-
164
కాసేపటికి మేనేజర్ వైఫ్ వచ్చి తలుపు తీసి, నన్ను గుర్తు పట్టి, “నువ్వా శ్రీజా… తల్లీ… రా అమ్మా…” అంటూ నన్ను ఆప్యాయంగా కౌగలించుకుని మరీ లోపలకి తీసుకెళ్లింది. ఆమె పలకరింపు నాకు వెంటనే తేడా కొట్టేసింది. ఏంటా? అని చూస్తే నా నాలిక మళ్లీ దాని పని అది చేసేసింది. నిన్నే అన్నాను కదా? “మేనేజర్ 3/4 రోజలలో లేచి కూర్చుంటాడూ” అని! నా నాలిక బాగా పని చేసింది. ఇవాళ పొద్దున్నే స్పృహ వచ్చేసింది వాడికి.
మంచమ్మీద నోట్లో ఓ గొట్టాం, రెండు చేతులకీ రెండు సూదులతో ఐ.వీ డ్రిప్పూ పెట్టుకుని, మేనేజర్ నీరసంగా నా వైపే చూస్తూ ఉన్నాడు. వాడు అమ్మాయి గెటప్పులో ఉన్న నన్ను గుర్తు పట్టలేదు. ఆవిడ నన్ను గట్టిగా పట్టుకుని తన పక్కనే కూర్చోబెట్టుకుని “ఏవండీ.. చూడండీ… ఈ అమ్మాయే నిన్న అంకుల్ 3/4 డేస్ లో కళ్లు తెరుస్తారూ… మంచివాళ్లకి మంచే జరుగుతుందీ అని చెప్పింది” అంటూ నన్ను ఉబ్బేస్తూ, నా గురించి పొగడడం మొదలెట్టింది.
ఎంతకీ వదలట్లేదు. ఇంతలో నాకు ఫోన్.. “ఆంటీ ఒక్క నిముషం” అంటూ నేను బయటకు వచ్చి ఫోన్ ఎత్తా. అదేదో స్పాం కాల్. కట్ చేసి, ఇదే ఛాన్స్ ఇక్కడ నుంచి పారిపోవడానికి అని, నేను గదిలోకి తొంగి చూసి, “ఆంటీ.. నేను మళ్లీ వస్తానండీ.. అర్జంటుగా ఇంటికి వెళ్లాలి. ఏదో ఇబ్బంది” అని చెప్పి తప్పించుకుని బయటకు వచ్చేశా.. ఇంతకీ నేను వీళ్లని ఎందుకు కెలికానూ అంటే, మేనేజర్ పోజిషన్ ఏంటా అని చూడడానికే. అంతే! నేనేదో ఇప్పుడే కెలికేసి రహస్యాలు తెలుసుకుందాం అని కాదు.
ప్రతీదానికీ ఓ పద్ధతి ఉంటది కదా? మెల్లగా నేను వీళ్లకి దగ్గరవ్వాలి. నేను మెల్లగా ఆలోచిస్తూ, బయటకు వస్తూంటే, లాబీలోకి వెళ్లే కారిడార్లో, నిర్మానుష్యంగా ఉన్న చోట, ఆయూషీ ఏడుపు మొహం వేసుకుని ఓ అమ్మాయీ-అబ్బాయీ ఇద్దరితోనూ ఘర్షణగా మాట్లాడడం కనిపించింది. ఇద్దరిలోనూ ఆయూషీ పోలికలు కొట్టొచ్చినట్టు కనిపిస్తున్నాయి. నేను మెల్లగా, ఆయూషీ దగ్గరకివెళ్ళి, “డాక్టర్ ఆంటీ! ఏదైనా ప్రాబ్లెమా? ఏమయ్యింది? ఎవరు వీళ్లు?” అని అడిగా.
ముగ్గురూ ఒక్కసారిగా సర్దుకుని నా వైపు చూశారు. ఆయూషీ కొడుకు చూపు నార్మల్గానే ఉంది. కానీ దాని కూతురి చూపే… చాలా తేడాగా అనిపించింది. నన్ను చూస్తూనే దాని కళ్ళు విచ్చుకోవడం నా కళ్ల నుంచి తప్పించుకోలేదు. నన్ను చూస్తూ, మునిపంటితో కింద పెదవిని కొరుక్కోవడం మొదలెట్టింది. వెంటనే అర్థం అయిపోయింది. అదో …
