తరువాతి రోజు ఉదయం… శ్రీదేవి ఎగ్జామ్స్ జరుగుతుండడంతో…. ఫ్రీడే కావడంతో కాలేజీకి వెళ్ళలేదు… ఉదయం పరిగెత్తుకుంటూ వచ్చింది ప్రిన్స్ దగ్గరకు… ‘‘ఏంటీ… కాలేజీ ఎగ్గోట్టావా?’’ అన్నాడు ప్రిన్స్. ‘‘లేదు మావయ్యా… నాకు ఈ రోజు ప్రిపరేషన్ డే… నాకో చిన్న హెల్ప్ చేస్తావా? అంది శ్రీదేవి. ‘‘ఏంటీ?’’ అన్నాడు. ‘‘రోజూ నేను మా ఫ్రెండ్ తో కలిసి కాలేజీకి వెళ్తాను… ఈ రోజు తనకు ఎగ్జామ్ ఉంది… తన బండి పాడైంది… కొంచెం దింపుతావా?’’ అంది శ్రీదేవి. ‘‘అదేంటీ… నేను దింపడం… ఏ ఆటోనో పట్టుకుని వెళ్ళొచ్చుగా?’’ అన్నాడు. ‘‘అంత టైం లేదు మావయ్య… ఇంకో 15 నిమిషాల్లో ఎంట్రీటైం అయిపోతుంది… కాలేజీలోకి ఎంటర్ కానివ్వరు… ప్లీజ్ మావయ్య నాకోసం…’’ అంటూ బ్రతిమాలింది. మొదటిసారి అడిగింది ఎందుకు కాదనాలనుకున్నాడో… లేక ఓ ఆడపిల్ల ఇబ్బంది పడుతుందనుకున్నాడో ‘‘సరే 2మినిట్స్ నేను డ్రస్ ఛేంజ్ చేసుకుని వస్తా… అన్నాడు. ‘‘థ్యాంక్స్ మావయ్య… ఈ లోగా తనని ఇక్కడకు రమ్మంటా’’ అంటూ పరిగెత్తింది. ప్రిన్స్ రెడీ అయి కిందకు వెళ్ళాడు గుమ్మంలో శ్రీదేవీ తన ఫ్రెండ్ వెయిట్ చేస్తున్నారు… శ్రీదేవి ఫ్రెండ్ పేరు కావ్య సేమ్ ఏజ్ కానీ శ్రీదేవిలా కాకుండా తన హైట్ కు తగినట్టు బలంగానే ఉంటుంది… పోడవాటి లూజ్ హెయిర్… తన శరీరానికి తగినట్టు ఒంపు, సొంపులు అందులోనూ టైట్ డ్రస్ వేసుకుందేమో… తన సోయగాలు సులువుగానే తెలుస్తున్నాయ్… ప్రిన్స్ తన బైక్ తీసి… ‘‘ఈ బైక్ మీద కూర్చోవాలంటే… మీదకు వాలి కూర్చోవాలి… పర్లేదుగా?’’ అన్నాడు. ‘‘పర్లేదు… కానీ టైంలేదు… స్పీడ్ గా పోనీయండి’’ అంది కావ్య. ‘‘ఓ.కే… నో ప్రాబ్లం… కానీ నువ్వు రూట్ చెప్పు’’ అంటూ బైక్ స్టార్ట్ చేశాడు. అది స్పోర్ట్ బైక్ కావడంతో కావ్య సీట్ ప్రిన్స్ సీటింగ్ కన్నా ఎత్తు లో ఉంటుంది… ప్రిన్స్ బైక్ స్పీడ్ పెంచగానే కావ్వ కూడా ఈ అవకాశం కోసమే ఎదురు చూస్తున్నట్టు… ప్రిన్స్ ని గట్టిగా హత్తుకుపోయింది… తన కన్నె సళ్ళ ఒత్తిడి కేవలం పలుచటి టీషర్ట్ వేసుకున్న ప్రిన్స్ కి స్ఫష్టంగా తెలుస్తోంది… కావ్య కూడా ప్రిన్స్ వీపుమీద తల పెట్టుకుంది ప్రేమికుడిని కౌగలించుకున్నట్టు…తన శరీరం అంతా ఆనుకునేలా… కౌగలించుకున్నట్టు తనను చుట్టేసి కూర్చోడంతో ప్రిన్స్ కి ఎందుకో కావ్య కావాలనే చేస్తుందా అనిపించి… ‘‘ఏంటీ… అంత గట్టిగా పట్టుకున్నావ్?’’ అన్నాడు. ‘‘మీ బైక్ మీద నాకు భయం వేస్తోంది…’’ అంది. స్పోర్ట్ బైక్ అలవాటు లేనివాళ్ళకి భయం వేయడం సహజం కావడంతో… నిజమే అనుకున్న ప్రిన్స్… మరింత స్పీడ్ గా కాలేజీకి చేర్చాడు… టైం అవుతోందని హడావుడి చేసిన కావ్య కాలేజీ దగ్గర దిగగానే మాత్రం తీరిగ్గా… ‘‘చాలా థ్యాంక్స్… టైంకి చాలా సాయం చేశారు…’’ అంటూ మాటలు కలిపే ప్రయత్నం చేసింది. ‘‘నో ప్రాబ్లం… టైం అవుతోందిగా …
