కంప్యూటర్ పనిచేసుకుటూన్న ప్రిన్స్ ఉమాదేవిని ఆ ఫ్యాన్సీ చీరలో చూసి తనని అలానే చూస్తూ కూర్చున్నాడు. ప్రిన్స్ ని చూసి సిగ్గుపడిన ఉమాదేవి తలుపులు వేసేసి… ‘‘మరీ అలా చూడకు నాకు సిగ్గుగా వుంది’’ అంది. ‘‘భలే ఉన్నావ్? ఎందుకు నువ్వు ఇలాంటి మెరుపు, మెరుపుల ఫ్యాన్సీ చీరలు కట్టకుండా ముసలమ్మలాగా ఆ ముతక చీరలు కడతావ్?’’ అన్నాడు ప్రిన్స్. సరాసరి వచ్చి ప్రిన్స్ ఒళ్ళో కూర్చుంటూ ‘‘ఆయనతోనే నా ఫ్యాషన్ అంతా పోయింది… ఆయనకు మాటిచ్చాను కాబట్టి తెల్లచీరలు కట్టుకోవడం లేదు, బొట్టు పెట్టుకుంటున్నాను… దానికే చెవులు కొరుక్కుంటున్నోళ్ళు ఉన్నారు… ఇంక ఇలాంటి చీరలు కడితే… వంద రకాలుగా మాట్లాడతారు’’ అంది. అబ్బా అనవసరంగా ఈ టాపిక్ ఎత్తననుకున్న ప్రిన్స్, టాపిక్ మార్చడానికి ‘‘కానీ నువ్వీ చీరలో భలే ఉన్నావ్… నీ వయస్సు ఓ పది, పదిహేనేళ్ళు తగ్గిపోయింది’’ అన్నాడు గట్టిగా పట్టుకుని దగ్గరకు లాక్కుంటూ. ప్రిన్స్ అలా నడుం చుట్టూ చేతులేసి దగ్గరకు లాక్కునే సరికి ఉమాదేవికి శరీరంలో ఏదో మత్తుతో కంపించిపోయింది… ప్రిన్స్ మెడమీదగా చేతులు వేసి తన సన్నును ప్రిన్స్ ఛాతీకి ఆనించి ముహంలో మొహం పెట్టి… ఎన్ని కలలు గన్నానో ఇలా నీ ఒళ్ళో కూర్చోవాలని… ఇన్నాళ్ళకు నిజమైంది అంది. ‘‘మరి మిగిలిన కల కూడా నిజం చేసుకో… పద రూంలోకి వెళ్దాం’’ అన్నాడు. ‘‘వద్దురా… నీకు ఇలా దగ్గరగా ఉంటే చాలు… ఇలా కబుర్లు చెబితే చాలు… అడుగు ముందు కేయాలంటే ఎందుకో భయం వేస్తుంది, తప్పు చేస్తున్నాననే భయం వేస్తోంది’’ అంది ఉమాదేవి. ఉమాదేవిని అర్ధం చేసుకున్న ప్రిన్స్ మెల్లగానే అప్రోచ్ అవ్వాలని… ‘‘సరే చెప్పు ఏం మాట్లాదామనుకున్నావ్?’’ అన్నాడు. ‘‘ఏమున్నావ్? నువ్వు చెప్పు’’ అంది. ‘‘నేనైతే మాటలు తక్కువ… చేతలెక్కువ అని మరింత గట్టిగా మీదకు లాక్కున్నాడు ప్రిన్స్. ప్రిన్స్ అలా గట్టిగా నడుం మడతలు పట్టుకుని మీదకు లాక్కునే సరికి ఉమాదేవి నడుంమీద కరెంటు పాసైనట్టనిపించింది… లేవబోయింది ఉమాదేవి. ‘‘ఏమైందీ? కూర్చో…’’ అన్నాడు. ‘‘నువ్వలా పిసికితే నాకు ఏదోలా ఉంది… ప్లీజ్ వద్దు మాట్లాడుకుందాం. (ఉమాదేవికి ఇంకా …
