పాఠక మిత్రులారా! ఒక చిన్న విన్నపము !! అన్యధా భావించవద్దు.
ఎంతో మంది కథ చదువుతున్నారు. నైస్ అప్డేట్ అనో గుడ్ అప్డేట్ అనో ఒక్క రెండు ముక్కలు వ్రాస్తే మీ సొమ్మేమీ పోదు కదా? అట్లానే లైకులూ [] రేట్లూ [] కొట్టినా మీకు కలిగే నష్టం ఏమీ ఉండదు.. కానీ కష్టపడి కథలు వ్రాసే రచయితలకు మాత్రం ఎనలేని ఉత్సాహాన్ని కలుగచేస్తాయి అవి.
దయచేసి గమనించగలరు. సైలెంటుగా చదివి వెళ్ళిపోకుండా, మీకు నచ్చితే ఒక చిన్న షాభాషీ ఇవ్వండి. నాకు మరింత ఎనర్జీతో తరువాయి అప్డేట్ వ్రాయడానికి ఎంతో దోహదపడతాయి. నచ్చకపోతే ఎందుకు నచ్చలేదో చెప్పండి. సరిచేసుకోవడానికి ప్రయత్నం చేస్తాను.
=========
ప్రస్తుతం: (ఇప్పటిదాకా చెప్పిన కధ ఇండెక్సు : [1 – 100] , [101 – ] )
23.4 ఇద్దరత్తల ముద్దుల అల్లుడు-1
అత్త పెదాలు చీకీ చీకీ, తాను కొంచెం తేరుకుంది అనుకున్నాక, “అత్తా నీకు చివరగా గుర్తున్న విషయం చెప్పవే” అని అడిగా! “ఎక్కడి నుంచో బాంబులు ఎగురుతూ వచ్చి వెంకట్ పక్కనే పేలడమూ, వెంటనే నువ్వో పొలికేక పెట్టడమూ, ఇవేరా గుర్తున్నాయి! వెంకట్ ఆఖరి చూపులు కూడా చూడలేకపోయానురా!” అంటూ నన్ను గట్టిగా పట్టుకుని భోరున ఏడవసాగింది. “అందరికీ ఆరునెలలు మెంటలెక్కించావే అత్తా! నువ్వు ఈ రూములో ఆర్నెల్లనుంచీ పడయప్పా సినిమాలో నీలంబరిలా సోయలేకుండా హిస్టీరిక్ గా బిహేవ్ చేస్తూ ఉండిపోయావ్! కేవలం మంగ పెద్దీని మాత్రమే రానిచ్చేదానివి. అమ్మా, సుమిత్రత్తా వస్తే వాళ్ళ చేత ఉచ్చలు పోయించేదానివి. మనుషుల్లోకి రావే! పోయినోళ్ళు తిరిగి రారు గా! ఆయమ్మా, మామ మాసికాలు ఒక్కటీ చూడలేదు. కనీసం వాళ్ళ ఆరో మాసికమన్నా చూడవే!” అంటూ మణత్తని మంచమ్మీద కూర్చోపెట్టి, తన పక్కనే చేరి తనని సవరదీస్తూ తన కింకర్తవ్యం చెప్పసాగాను. ఆయమ్మ కూడా వెళ్ళిపోయింది అనేసరికి, ఎంతయినా అత్తగారు కదా, మళ్ళీ ఏడుపు లంఖించుకుంది మణత్త. నేను ఇక్కడ కూర్చున్నదే, మణత్తకో పోటు వేసి, నా చుట్టూ కుక్కపిల్లల్లా తిప్పుకోవడానికాయే. ఇట్టాంటి పనుల్లో సిగ్గూ, సమయమూ సందర్భమూ చూసుకుంటే పనులు అవ్వవు. కూడు దగ్గరా, కుత్త దగ్గరా సిగ్గుపడితే ఎండిపోవడమే అని ఊరికే అనలేదు పెద్దలు. అందులోనూ నాకసలు సిగ్గు స్పెల్లింగు కూడా తెలియదాయే.
మణత్త అంతలా గుండెలవిసిపోయేలా ఏడుస్తున్నా కూడా నా పని నేనే చేసుకుంటూ పోతున్నా. ఒక్కోటీ మెల్లగా నైటీ గుండీలు విప్పుతూ, మణత్త అడుగుతున్న డవుట్లకి బదులిస్తూ ఉన్నా. మణత్త ఏడుస్తూనే “తలకొరివి ఎవరు పెట్టారురా?” అని అడిగింది. “ఆయమ్మ కి పెదనాన్నా, మామకి నేనూ పెట్టామే. పాపం సెంథిల్ గాడూ పోయాడు, మామ పక్కనే ఉన్నాడు కదా! వాళ్ళయ్య చేపల వేటకి సముద్రమ్మీదకి పోయాడు అప్పుడు. వాళ్ళమ్మ ఒక్కర్తే ఉంది. అందుకనే వాడికీ పెదనాన్నే తలకొరివి పెట్టాడు. ఆయమ్మవీ, మామవీ మాసికాలు నేనే పెడుతున్నా!” అంటూనే, మణత్త నైటీని భుజాల …
