శ్రీదేవి ఊహించుకున్న దానికి అక్కడ జరుగుతున్న దానికీ అస్సలు సంబంధం లేదు… ఉమాదేవి కిచెన్ టేబులెక్కి కూర్చుంది… చేతికి దెబ్బతగిలిందేమో? చేతులు విదుపుతూ… ‘‘చూసుకోవా… చెయ్యి అదిరిపోయింది’’ అంటూ గదుముతోంది… ప్రిన్స్ పక్కన చపాతీలు ఏవో చేస్తున్నాడు… చూసుకోకుండా ఉమాదేవి చేతికి తన చేతిలో ఉన్న కర్ర తగిలింది దనుకుటా… ‘‘సారి అక్కా చూసుకోలేదు… చూశావా… చిరిగిపోకుండా తీశాను…’’ అంటూ తను చేసిన చపాతీలు తీసి చూపించాడు. ‘‘వేరీ గుడ్ ఇప్పుడు కాల్చు…’’ అంది ఉమాదేవి. తను వచ్చింది కూడా వాళ్ళిద్దరూ పట్టించుకోకపోవడంతో… ‘‘ఏం చేస్తున్నారు?’’ అంది శ్రీదేవి. ‘‘మావయ్యకి నేను చేసిన మసాలా చపాతీలు నచ్చాయంట… ఎలా చేయాలో నేర్పించమంటే నేర్పిస్తున్నా…’’ అంది ఉమాదేవి. ‘‘మరి ఆ పిల్లేది?’’ అంది… ‘‘వాళ్ళమ్మకి బాగా జ్వరంగా ఉందని చెప్పింది… వెళ్ళి హాస్పిటల్లో చూపించి వస్తానంది అందుకని నేనే వెళ్ళి రమ్మని పంపించా…’’ అంది ఉమాదేవి. ‘‘మరి నువ్వే చేసి పెట్టోచ్చుగా… మావయ్యకు ఎందుకు నేర్పించడం?’’ అంది శ్రీదేవి. ‘‘మావయ్య ఎప్పుడూ ఇక్కడే ఉంటాడా… చేసి పెట్టడానికి?, తనకు నచ్చినవి ఎవరు వండినా మావయ్య నేర్చుకుంటాడు తరువాత వండుకోడానికి తనే వండుకోడానికి… మావయ్య నీ కన్నా బాగా వంటలు చేస్తాడు తెలుసా… ఓసారి కేక్ పెట్టాడు… తింటే మతిపోయింది…’’ అంది ఉమాదేవి చిలపినవ్వులు నవ్వుతూ… ‘‘మావయ్య ఈ సారి నాకూ చేసిపెట్టవా?’’ అంది శ్రీదేవి. ‘‘మీ అమ్మ ఊరికే ఏడిపిస్తోంది… ఆ కేక్ సరిగా రాలేదు… అనుకున్నది ఒకటి… అయ్యిందొకటి… అందుకనే ఏడిపిస్తోంది’’ అన్నాడు ప్రిన్స్. ఉమాదేవి పకపకా నవ్వింది. ఈ లోగా చపాతీ కాలడంతో తీసి ప్లేట్ లో పెట్టిచి… ‘‘గురువుగారూ… కొంచెం రుచి చూసి అభినందనలు ఇవ్వండి’’ అంటూ ఉమాదేవికి అందించాడు. రుచి చూసి… బాగుందిరా… ఫస్ట్ టైం చేసినట్టు లేదు.. ఎక్స్ పర్డ్ లా చేశావ్… టేస్ట్ చాలా బాగుంది… అంది ఉమాదేవి. ‘‘ఏదీ నేనూ తంటానని శ్రీదేవి కూడా పక్కన చేరింది. (వాళ్ళ మాటలు సరదాలు వింటుందే కానీ… శ్రీదేవి మనస్సులో… ‘ఛ… ఏంటీ మరీ అంత తప్పుగా ఆలోచించాను… మావయ్య చాలా మంచివాడు కదా… మమ్మీ కూడా చాలా మంచిది కదా…. నా కెందుకు అలాంటి తప్పుడు ఆలోచన వచ్చింది… అనుకుంటూ ధీర్ఘంగా ఆలోచనలో పడింది) కొద్దిసేపటికి ప్రిన్స్ బయటకు వెళ్లడానికి రెడీ అవ్వడానికి వెళ్ళడంతో ఉమాదేవి… ‘‘ఏంటే ఆలోచిస్తున్నావ్… పద… నువ్వు కూడా మావయ్యలా వంట నేర్చుకో…’’ అంది ఉమాదేవి. ‘‘మావయ్య ఏం నేర్పిస్తే అవి నేర్చుకుంటా’’ అంది …
