స్పందించిన ప్రతీ ఒక్కరికీ ధన్యవాదములు.
-x-x-x-
127
అన్నట్టు… ఆ 1500 గజాల ల్యాండ్ అమ్మమని వచ్చిన వాళ్లల్లో మన లంకేశ్వరి కూడా ఉంది. నేను తనకి దగ్గర అవ్వడానికి ఆ ల్యాండ్ కూడా వాడుకోబోతున్నా. ఇంతకీ చెప్పొచ్చేది ఏంటీ అంటే, అమ్మ్మా-నాన్నా ఇద్దరూ లేకపోయేసరికి, మాలీలు తప్ప అందరూ యాదగిరి గుట్ట దైవ దర్శనం చేసుకోవడానికి వెళ్లారు. తిరిగి వచ్చేసరికి సాయంత్రం అవుతుంది. అందుకే నేను పరిమళక్కని “నీకు డ్రైవింగ్ వచ్చా?” అని అడిగింది. చేసేది లేక ఇంక పోయి భోజనానికి కూర్చున్నా. నాకు ఓ పక్కన శంకరత్తా, ఇంకో పక్కన స్వాతక్కా కూర్చున్నారు.
కబుర్లు చెప్పుకుంటూ అందరమూ భోజనాలు చేసాక, జేజి ఇచ్చిన గోళీలని అందరితోనూ మింగించా. స్వాతి చెయ్యి కడుక్కుని వచ్చి, “ఈ గోళీలతో కాదురా రాజ్! ఇవన్నీ కాదు కానీ… మొహానికి మాస్క్, దానితోపాటు ఫేస్ గార్డ్ కూడా పెట్టుకోవల్సిందే. బయటకి మాస్క్ లేకుండా వెళ్తే మనల్ని టెర్రరిస్టులని చూసినట్టు చూస్తున్నారు. మాస్క్ పెట్టుకోలేదంటే కేసులు పెట్టి లోపల వేస్తున్నారు. ఫైన్లు కూడా ఉన్నాయి. అందుకే ఫేస్ గార్డ్స్, మాస్కులూ తెప్పించా. ఇవి కాక కూడా శ్యానిటైజర్లు పెట్టుకోవాలి. కచ్చితంగా, సోషల్ డిస్టెన్స్ మెయింటెయిన్ చేసి తీరాలి.
మనమిన్నాళ్ళూ జంగిల్లో ఉన్నాం కనుక, ఎంత రాసుకు పూసుకు తిరిగినా ఎవరికీ ఏ రోగమూ రాలేదు. ఇక్కడ అలా కాదు. బయట నుంచి రాగానే ఆ బట్టలనీ, మనల్నీ శానిటైజ్ చేసుకున్నాకే ఇంట్లోకి రావాలి. ఒకసారి కరోనా వచ్చిందీ అంటే చాలా కష్టం. క్షణాల్లో ఇంట్లో వాళ్లందరికీ పాకిపోతోంది పొరబాటున హాస్పిటల్ లైనులో నుంచున్నామూ అంటే, ఇంక మన ప్రాణాలు దైవాధీనమే. మనకి కరోనా రాక పోయినా, ఏదైనా క్రౌడెడ్ ప్లేసుకి వెళ్తే చాలు, 100% వచ్చేస్తుంది. అందుకే వెజిటబుల్స్, మీట్, పప్పులూ – ఉప్పులూ తెప్పించుకోవడానికి అందరూ ఆప్స్ వాడుతున్నారు.
కరెన్సీ వాడకం కూడా తగ్గిపోయింది. ఎక్కువ డిజిటల్ పేమెంట్స్ చేస్తున్నారు. పబ్లిక్ ట్రాన్స్పోర్ట్ అస్సలు వాడకూడదు. రాజ్.. నీకే ఇది. మనింట్లో బస్సుల్లో, మెట్రోలో తిరిగే వాడివి నువ్వు ఒక్కడివే” అంటూ జాగ్రత్తలు చెబుతోంది. తింగరి పీనుగ.. నేను మూన్నెళ్లు ఇక్కడే లాక్ డౌన్లో ఉన్నా అన్న సంగతి మర్చిపోయింది. దాదాపు అయిదు నెలల తరువాత, అదే అడవిలోంచి బయటకు వచ్చింది. దానికంతా కొత్తగా ఉంది. అలానే ఉంటుందిగా? మరి 25, మార్చ్ 2020 తరువాత దేశం దేశమే మారిపోయిందిగా? …
